PART 3 (Pagtatapos)
Mabilis na kumilos ang mga pulis. Nilapitan nila sina Adrian at Nico upang pigilan ang anumang pagtatangka nilang pagtakas. Ang mga bisita ay unti-unting lumayo, nabigla at naslam sa mga rebelasyon.
Si Adrian, na kanina lamang ay nagmamalaki sa entablado, ay napaluhod sa buhangin. Napa-iyak na siya hindi dahil sa pagsisisi, kundi dahil sa takot na nakulong siya sa sarili niyang kasinungalingan.
“Sofia…” mahinang bulong ni Adrian habang nakatingin sa direksyon kung saan inanod ang katawan ko. “Sofia, patawarin mo kami…”
Pero huli na ang lahat.
Sa puntong iyon, naramdaman ko ang paggaan ng hangin sa aking paligid. Unti-unting luminaw ang paningin ko, at sa hindi kalayuan, nakita ko ang dalawang pamilyar na anino. Sina Nanay at Tatay. Nakangiti sila sa akin, naka-abot ang mga kamay, naghihintay.
“Anak, tapos na ang paghihirap mo,” boses ni Nanay na umabot sa aking puso. “Huwag ka nang lumingon sa mundong nagkait sa iyo ng pagmamahal. Sumama ka na sa amin.”
Tumingin ako sa kanila, pagkatapos ay huling lumingon sa mga kapatid ko na ngayo’y umiiyak at nagdurusa sa gitna ng kanilang nasirang kasal. Wala na akong luha na natira. Ngumiti ako nang payapa.
“Paalam,” bulong ko.
Hinarap ko sina Nanay at Tatay, at sabay kaming naglakad patungo sa liwanag.
Sa dalampasigan, ang kasal na pinangarap ni Mariel ay naging isang bangungot na hinding-hindi nila makakalimutan kailanman. At ang pangalan ko—si Sofia Villareal—ay hindi na maaalala bilang isang “malas,” kundi bilang ang biktima ng isang pamilyang nilamon ng sarili nilang kasakiman at kasinungalingan.
(WAKAS)