“Bilin ng lolo ko, bago ako humawak ng kumpanya, kailangan kong maranasan ang totoong buhay. Gusto niyang mamuhay ako tulad ng isang normal na estudyante—walang bodyguards, walang credit cards, sumasakay sa jeep, at nagbabaon ng lutong-bahay. Para malaman ko kung paano tratuhin ang tao batay sa pagkatao nila, hindi sa laman ng pitaka nila.”
Lumapit si Jomar nang isang hakbang kay Tristan.
“At sa loob ng anim na buwan, Tristan, ipinakita mo sa akin kung anong klaseng tao ka kapag sa tingin mo ay walang laban ang kaharap mo.”
Eksaktong bumukas ang pinto ng mansiyon. Lumabas ang isang pamilyar na bulto—ang tatay ni Tristan, si Engr. Joel Ramos, hawak ang makakapal na blueprint at blueprint case. Bakas ang labis na kaba at pagod sa mukha ng matanda, ngunit bigla itong napalingon nang marinig ang usapan.
“Tristan?!” gulat na tawag ng kanyang ama. “Anong ginagawa mo rito kasama si Senyorito Jomar?!”
Mabilis na lumapit si Engr. Ramos, halos yuyuko sa tapat ng binatilyo. “Senyorito, patawad po kung naabala kayo ng anak ko. Kaibigan niyo po ba siya sa Saint Jude? Tristan, magbigay-galang ka! Siya ang tagapagmana ng pamilya Villafuerte!”
Napayuko si Patrick at Lance sa hiya at takot, pilit na lumalayo sa tabi ni Tristan.
Si Tristan naman ay nanigas sa kinatatayuan, namumutla at tila mawawalan ng malay.
Tumingin si Jomar kay Engr. Ramos, saka muling tumingin kay Tristan na ngayon ay nangingilid na ang luha sa mga mata.
“Engr. Ramos,” marahang sabi ni Jomar, “hindi po kami magkaibigan ng anak niyo. Pero bago natin pag-usapan ang project submission namin sa school… may sasabihin yata sa inyo si Tristan tungkol sa kung paano niya tinatrato ang mga iskolar sa Saint Jude.”
Nang makita ng ama ang panginginig at pananahimik ng anak, unti-unting napagtanto nito ang buong sitwasyon. Ang tensiyon, ang itsura ni Tristan, at ang malamig na titig ng tagapagmana ng pinakamalaking kayamanan sa bansa.
“Tristan…” nanginginig ang boses ng kanyang ama sa galit at takot. “Anong ginawa mo?”
Bumagsak si Tristan sa kanyang mga tuhod sa mismong driveway ng mansiyon. Wala na ang dating mapagmataas na ngisi, wala na ang kayabangan. Sa harap ng kanyang ama, ng kanyang mga alipores, at ng lalakeng buong taon niyang inalipusta, bumuhos ang kanyang luha.
“Jomar… patawarin mo ‘ko,” umiiyak na pakiusap ni Tristan, nakayuko ang ulo hanggang sa sumayad ang noo sa semento. “Pakiusap… ‘wag mong idamay ang tatay ko. Patawarin mo ‘ko sa lahat.”
Tiningnan lamang siya ni Jomar nang ilang sandali, bago lumingon sa mayordomo.
“Pakidala sila sa study hall sa likod,” utos ni Jomar habang inaayos ang kanyang kuwelyo. “Tatapusin namin ang Business Ethics project natin ngayong gabi. Pagkatapos niyan, Tristan… pag-aaralan mo kung ano talaga ang ibig sabihin ng salitang ‘respeto.’”
Tumalikod si Jomar at pumasok sa malaking pinto ng mansiyon. Naiwan si Tristan na nakaluhod sa malamig na sahig, batid na ang bawat pangungutya at basurang itinapon niya noon ay bumalik sa kanya sa paraang hinding-hindi na niya malilimutan habambuhay.