Bumukas ang double-doors sa dulo ng boardroom.
Pumasok ang isang babaeng nakasuot ng tailored emerald green power suit mula sa Paris. Maayos ang kanyang pagkakatirintas, banayad ngunit matatag ang bawat hakbang, at may suot na simpleng diamond studs sa tainga. Sa kanyang tabi, buhat ng isang propesyonal na caregiver ang apat na araw na sanggol sa isang mamahaling baby stroller.
Nanlaki ang mga mata ni Marco. Nalaglag ang hawak na iPad ni Chloe at lumikha ng malakas na kalabog sa carpeted floor.
“C-Clarissa…?” halos mawalan ng hangin si Marco. “Anong ginagawa mo rito?! Bakit ka nakasuot ng ganyan?! Paano ka nakapasok sa boardroom?!”
Hindi ko siya pinansin. Naglakad ako nang diretso sa pinakadulong upuan—ang presidential seat ng Board of Directors.
Nang makalapit ako, sabay-sabay na tumayo ang lahat ng bise-presidente at mga miyembro ng board upang yumukod.
“Welcome back, Madam President,” bati ng pinakamatandang director.
Naupo ako sa gitna, inayos ang mikropono sa aking harapan, at tinitigan si Marco nang diretso sa kanyang nanginginig na mga mata.
“Nagtataka ka kung paano ako nakapasok, Marco?” malamig kong panimula, umaalingawngaw ang aking boses sa buong silid. “Nakalimutan mo yatang sa lupang kinatatayuan mo, sa hanging nilalanghap mo sa gusaling ito, at sa bawat sentimong ipinambili mo ng mamahaling damit para sa kabit mo… pagmamay-ari ko.”
“H-hindi totoo ‘yan… Nagpapanggap ka lang!” sigaw ni Marco, pilit na kumakapit sa natitirang kapal ng mukha. “Ikaw ‘yung probinsyanang walang pinag-aralan na pinulot ko sa karinderya!”
“Nagpanggap ako dahil gusto kong maranasan ang tunay na pagmamahal na hindi nakatali sa bilyones ng aking pamilya,” sagot ko habang ipinapakita sa projector screen ang corporate chart, marriage contract, at ang orihinal na Articles of Incorporation ng Montefalco Empire.
Lumitaw sa malaking screen ang buong katotohanan:
Clarissa Isabella Valderama-Montefalco — 82% Controlling Shareholder & Chief Executive Officer.
Nanghina ang mga tuhod ni Marco. Napasandal siya sa pader, habang si Chloe ay nagsimula nang umiyak at unti-unting lumalayo sa kanya upang iligtas ang sarili.
“Ma’am Clarissa, pakinggan mo ‘ko… Asawa mo ako! Ama ako ni Sean!” biglang lumuhod si Marco sa harapan ng boardroom, gumagapang palapit sa aking lamesa habang tumutulo ang luha at sipon. “Nagkamali lang ako, Clarissa! Nabigla lang ako sa stress sa trabaho! Si Chloe ang lumandi sa akin! Patawarin mo ‘ko, alang-alang sa anak natin!”
“Alang-alang sa anak natin?” Mapait akong napangiti. “Apat na araw pa lang matapos ang operasyon ko, Marco. Iniwan mo kami sa maruming bangketa sa gitna ng init at usok. Sinabihan mo akong pabigat at ibinasura mo kami na parang basahan.”
Tumingin ako kay Atty. Mendoza na nakatayo sa aking tabi.
“Atty. Mendoza, pakibasa ang resolutions.”
Tumikhim ang abogado at binuklat ang hawak na folder.
“Alinsunod sa kapangyarihan ng CEO at Board: Una, si Marco David at Chloe Ramirez ay agarang tinatanggal sa kanilang mga posisyon dahil sa gross misconduct, conflict of interest, at embezzlement ng corporate allowances. Pangalawa, sinasampahan kayo ng kriminal na kasong Estafa at Anti-VAWC (Violence Against Women and Their Children) kaugnay ng abandonment at economic abuse. Pangatlo, sinimulan na ang proseso ng Annulment kung saan tatanggalan ka ng anumang karapatan sa sustento, ari-arian, at parental custody dahil sa tahasang pag-abandona sa bata.”
“Clarissa, huwag! Maawa ka!” pagmamakaawa ni Marco, sinusubukang hawakan ang dulo ng aking sapatos. “Wala akong ibang mapupuntahan! Baon ako sa utang sa labas!”
“Security,” simpleng tawag ko.
Agad na pumasok ang apat na armadong guwardiya ng gusali. Hinawakan nila sa magkabilang braso si Marco at binitbit siya patayo, habang si Chloe naman ay tulala nang inescort palabas kasama ang mga pulis na naghihintay sa lobby.
“Clarissa! Clarissa, kausapin mo ‘ko!” bulyaw ni Marco habang kinakaladkad palabas ng 45th floor, naririnig ng bawat empleyadong dati’y tinatapakan at sinisigawan niya.
Nang sumara ang pinto ng boardroom, bumalik ang kapayapaan sa silid.
Tumingin ako sa aking anak na payapang natutulog sa loob ng kanyang stroller.
Hindi naging madali ang sugat ng aking panganganak, at mas lalong hindi naging madali ang pagdurog ng tiwala ng taong minahal ko. Ngunit habang hinahawakan ko ang maliit na kamay ni Sean, alam kong wala nang luhang masasayang pa para sa nakaraan.
Inayos ko ang mga dokumento sa aking mesa, tumingin sa mga miyembro ng board na naghihintay ng aking direktiba, at nagwika:
“Gentlemen, magsimula na tayo sa agenda. Marami tayong kailangang patakbuhin.”