“Kanino ang bata, Lira?” diretsahang tanong ko, walang bahid ng emosyon. “Sabihin mo ang totoo sa harapan ng camera na ‘to, o ipapakita ko ang live video na ‘to sa mga magulang mo at sa buong opisina bago mag-alas dose.”
Napahagulgol si Lira, lumuhod sa gilid ng kama at pilit hinawakan ang laylayan ng pantalon ko. “Patawarin mo ako, Anton… nadala lang kami… nung mga panahong palagi kang wala… pero ikaw ang mahal ko, ikaw ang asawa ko—”
“Sinong ama ng bata?” ulit ko, pilit pinipigilan ang sarili kong mabasag.
Hindi siya makatingin sa akin. Bumaling ang tingin niya kay Dennis, na nakasandal na ngayon sa dingding, tulala at umiiyak sa kahihiyan.
“Si Dennis,” pabulong na pag-amin ni Lira. Ang bawat salita ay parang kutsilyong dahan-dahang bumaon sa puso ko. “Patawarin mo kami…”
Napatango ako nang marahan. Pinatay ko ang video recorder at maingat na in-upload ang file sa aking cloud storage, saka ito ipinadala sa personal kong email. Ibinaba ko ang kamay ko at huminga nang napakalalim—ang pinakamabigat na paghinga sa buong buhay ko.
Hindi ako sumigaw. Hindi ko sinaktan si Dennis, at hindi ko sinaktan si Lira. Alam kong kung gagamitan ko sila ng dahas, ako ang mawawalan ng laban sa batas. Ang pagod at sakripisyo ko sa trabaho ay nagturo sa akin ng isang bagay: sa gitna ng matinding krisis, ang taong kalmado ang laging nananalo.
“May sampung minuto ka para magbihis at lumabas ng bahay ko, Dennis,” sabi ko nang hindi lumilingon sa kanya. “Kung aabutan ka pa rito ng alas dose, tatawagan ko ang security at pulis para sa kasong trespassing.”
Kumaripas ng kilos si Dennis, halos madapa habang isinusuot ang sapatos, at dali-daling bumaba ng hagdan nang hindi man lang lumingon kay Lira.
Naiwan kami ng asawa ko. Nakaluhod pa rin siya, basang-basa ang mukha ng luha.
“Anton, pakinggan mo ‘ko… ‘wag mo kaming pababayaan… buntis ako…” pagsusumamo niya.
“Buntis ka sa anak ng ibang lalaki sa loob ng pamamahay ko,” sagot ko habang kinukuha ang aking maleta na hindi ko pa man nabubuksan. “Bukas ng umaga, darating ang abogado ko kasama ang mga dokumento para sa annulment at pagbawi sa lahat ng joint accounts natin. Ang bahay na ‘to ay nakapangalan sa akin bago pa tayo ikinasal. May hanggang bukas ka ng hapon para mag-impake.”
“Anton, maawa ka naman sa akin!” sigaw niya habang sinusundan ako patungo sa pinto. “Saan ako pupunta?”
Humarap ako sa kanya sa huling pagkakataon. Napatingin ako sa kahon ng chocolate cake at sa palumpon ng kulay pink na rosas na nakapatong pa rin sa mesa sa tabi ng pinto—isang paalala ng lalaking pumasok sa bahay na iyon kanina na puno ng pag-asa at pagmamahal.
Kinuha ko ang mga bulaklak, inihagis ang mga ito sa basurahan sa tapat niya, at kinuha ang susi ng aking kotse.
“Pumunta ka sa ama ng anak mo,” mariin kong sabi bago ko tuluyang isinara ang pinto ng silid.
Bumaba ako ng hagdan, lumabas ng gate, at pumasok sa aking sasakyan. Nang paandarin ko ang makina, doon lamang pumatak ang nag-iisang luha mula sa aking mata. Hindi luha ng panghihinayang sa kanya, kundi luha ng pagluluksa para sa pangarap na binuo ko nang mag-isa.
Pinunasan ko iyon kaagad. Hindi ako nasira ng gabing iyon; sa halip, natapos lamang ang isang malaking kasinungalingan. Sa harap ko ay ang madilim na kalsada ng Maynila, ngunit sa unang pagkakataon matapos ang apat na taon, malinaw na malinaw na ang daang aking tatahakin.