Part3
“Magkakilala kayo, Papa?” nanginginig na tanong ni Clarissa, hawak ang braso ng ama.
“Natural!” maagap na sagot ni Don Fernando. “Si Madame Veronica ang may-ari ng pinakamalaking investment firm na sumalba sa kompanya natin noong nakaraang buwan! Siya ang bumili ng walumpung porsyento ng shares ng grupo natin! Kung wala ang kumpanya niya, bangkarote na tayo ngayon!”
Tumingin ang matanda kay Marco, pagkatapos ay sa akin, unt-unting napagtanto ang sitwasyon. “Teka… Marco, siya ba ang dating asawa na sinasabi mong ‘mahirap at walang pinag-aralan’?”
Hindi makapagsalita si Marco. Ang kanyang mga kamay ay nanginginig nang husto habang nakatitig sa akin. Ang dating Veronica na tinatawanan niya, ang babaeng minamaliit niya, ang mismong nagmamay-ari ng kompanyang nagpapakain sa kanya at sa pamilya ng kanyang mapapangasawa.
“Veronica…” lumapit si Marco nang isang hakbang, lumuhod ang kanyang boses sa pagsusumamo. “Veronica, patawarin mo ako… hindi ko alam. Hindi ko alam na nagbuntis ka… hindi ko alam na ganito ang nangyari. Ang mga anak natin… p-puwede ko ba silang yakapin?”
Ikinubli ko sina Mira at Mica sa likod ng aking gown. Tumingin ako kay Marco nang diretso sa kanyang mga mata—walang poot, walang pait, tanging purong pagkasuklam at habag sa kanyang kaliitan.
Huminga ako nang malalim, at sa gitna ng katahimikan ng buong grand ballroom kung saan bawat tao ay naghihintay sa aking sasabihin, binigkas ko ang linyang hindi nila malilimutan habang buhay:
“Noong iniwan mo ako dahil sa aking kahirapan, itinapon mo ang babaeng handang magtiis kasama mo sa putik; ngayon na nakatayo ako sa tuktok ng tagumpay, huwag mong tawaging mga anak ang mga biyayang itinanggi mo noong wala ka pang nakikitang pakinabang.”
Napasinghap ang mga tao sa silid. May ilang mga ginang na napaluha sa tindi ng katotohanan ng aking mga salita. Si Clarissa ay napaupo sa isang silya, tulalang nakatitig sa lalakeng pinili niya—isang lalaking napatunayang walang paninindigan at taksil sa sariling pamilya.
“Hindi mo sila anak, Marco,” dagdag ko nang may marahang boses na tumatagos sa buto. “Sila ay mga anak ko lamang. Ang tanging ambag mo sa buhay nila ay ang pag-alis mo, dahil kung hindi ka umalis, hindi ko matutuklasan kung gaano ako kalakas.”
“Veronica, parang awa mo na… pag-usapan natin ‘to,” lumuluhang sabi ni Marco, lumuhod siya sa sahig sa harap ng maraming tao, kinalimutan ang kanyang kasal, kinalimutan ang kanyang hiya. “Gusto kong maging ama sa kanila! Patawarin mo ako!”
“Marco! Tumayo ka riyan!” sigaw ni Clarissa, nanginginig sa kahihiyan at galit. “Nandito ang lahat ng mga bisita natin! Ikakasal tayo!”
Ngunit hindi lumingon si Marco kay Clarissa. Nakatitig lang siya sa mga anak niyang hindi man lang siya kilala.
Tumingin si Mica sa akin at humawak sa aking palad. “Mommy, let’s go home na po. It’s noisy here.”
Ngumiti ako sa aking mga anak, hinalikan ang kanilang mga noo, at muling tumayo nang tuwid. Binalingan ko si Don Fernando.
“Don Fernando, ikinalulugod kong makita kayo rito. Ngunit mukhang may mga internal na usapin pa kayong dapat ayusin bago ang seremonya. Tungkol naman sa contract extension ng inyong kompanya sa Valderama Holdings… pag-uusapan natin iyan sa Lunes sa aking opisina. Titingnan natin kung nararapat pa bang manatili sa pamunuan ang mga taong walang integridad.”
Namutla si Don Fernando at sunod-sunod na tumango. “O-opo, Madame Veronica. Makakaasa po kayo.”
Tinalikuran ko si Marco habang nananatili siyang nakaluhod sa sahig, umiiyak at nagmamakaawa. Naglakad ako palabas ng ballroom kasama ang aking kambal, ang aming mga hakbang ay magaan at payapa. Walang lumingon sa amin, dahil alam namin na ang nakaraan ay tapos na, at ang hinaharap ay ganap nang amin.
Paglabas namin sa pinto ng hotel, sumalubong sa amin ang sariwang hangin ng hapon. Sumakay kami sa aming sasakyan, at habang umaandar ito palayo, tumingin ako sa bintana at ngumiti. Hindi ko kailanman hinangad ang maghiganti; sadyang ang buhay at ang tadhana lamang ang marunong maglagay sa bawat tao sa nararapat nilang kalagyan.