BAHAGI 3

Ang Grand Ballroom ng Shangri-La The Fort ay napupuno ng musika ng orkestra, mga kumikinang na chandelier, at ang pinakamaiimpluwensyang personalidad sa Asya. Ang bawat panauhin ay nakasuot ng pinakamagarang tuxedo at mamahaling haute couture gowns. Sa isang madilim na sulok ng bulwagan, nakatayo si Anton at ang kanyang inang si Donya Matilda.

Ibang-iba na ang kanilang anyo. Ang dating mayabang na donya ay mukhang matanda ng sampung taon, bakas sa kanyang mukha ang labis na stress at walang tulog, habang ang suot niyang alahas ay pawang mga imitasyon na lamang matapos maisangla ang lahat ng kanilang tunay na ari-arian. Si Anton naman ay gusot ang tuxedo, may malalalim na eyebags, at nanginginig ang mga kamay habang humahawak sa baso ng mumurahing champagne.

“Anton, kausapin mo si Don Ramon o si Senador Lopez!” bulong ni Donya Matilda, nanginginig ang labi. “Hindi tayo pwedeng mabangkarote! Baka bukas ay kunin na ng bangko ang ating mansyon! Saan tayo titira? Sa lansangan?!”

“Mama, kanina pa ako lumalapit sa kanila,” matamlay na sagot ni Anton. “Walang gustong makipag-usap sa akin. Sa sandaling marinig nila ang apelyido nating Del Fierro, tumatalikod sila agad. Sinabi ni Gov. Tan kanina na kapag kinausap daw niya tayo, baka magalit ang Imperial Group at mawalan din siya ng negosyo!”

“Lahat ng ito ay kasalanan ng babaeng ‘yon!” gigil na bulong ni Donya Matilda. “Kung sinabi agad ng patay-gutom na ‘yan na anak siya ng bilyonaryo, hindi sana natin siya pinalayas!”

“Tumahimik ka, Ma!” bulyaw ni Anton nang pabulong, puno ng pagsisisi ang boses. “Tayo ang nagpalayas sa kanya! Tatlong araw pa lang siyang nanganak sa anak natin, tinapon natin siya sa kalsada na parang basura! Walang ibang may kasalanan nito kundi ang kasakiman nating dalawa!”

Biglang tumigil ang musika ng orkestra. Nagdilim ang mga pangunahing ilaw sa ballroom at isang maliwanag na spotlight ang nakatutok sa engrandeng double-doors ng bulwagan.

Bumukas ang mga pinto.

Unang pumasok si Don Eduardo Imperial, elegante at may kapangyarihang tindig sa kanyang midnight blue tuxedo. Ngunit hindi siya nag-iisa. Nakahawak sa kanyang braso ang isang babaeng nagpabihag sa paningin ng bawat tao sa silid.

Ako iyon.

Nakasunod ako sa aking ama, suot ang isang makinang na emerald-green evening gown na pinalamutian ng mga diyamante. Ang aking buhok ay maayos na nakapusod, at ang aking mukha ay nagpapakita ng walang-kapantay na awtoridad at dignidad. Sa aking likuran ay naglalakad ang aking personal na sekretarya at mga abogado, habang ang mga pinakamalaking negosyante sa bansa ay kusang tumatabi at yumuyukod bilang pagpupugay sa pagdating ng pamilya Imperial.

Nang makita ako nina Anton at Donya Matilda, nabitawan ni Anton ang kanyang baso. Nabasag ito sa sahig, lumikha ng tunog na naging dahilan upang mapalingon ang ilang panauhin sa kanilang gawi.

“C-Clara…?” bulong ni Anton, parang nawalan ng kaluluwa. Hindi niya mapaniwalaan na ang babaeng binastos niya, kinaladkad, at itinapon sa init ng araw ay ang parehong babaeng iginagalang ngayon ng mga hari ng industriya.

Umakyat kami ni Papa sa entablado. Kinuha ni Don Eduardo ang mikropono.

“Magandang gabi sa inyong lahat,” panimula ng aking ama, umalingawngaw ang kanyang boses sa bawat sulok ng bulwagan. “Ngayong gabi, nais kong pormal na ipakilala sa buong mundo ang susunod na mamumuno sa Imperial Conglomerate. Ang aking kaisa-isang anak, ang bagong Chief Executive Officer at Sole Heiress ng aming imperyo—Clarissa Dominique Imperial.”

Nagpalakpakan ang buong bulwagan. Ang mga flash ng camera mula sa media ay walang tigil na kumikislap. Kinuha ko ang mikropono, tiningnan ang madla nang may malamig ngunit marangal na ngiti.

“Maraming salamat,” wika ko. “Bilang aking unang opisyal na hakbang bilang CEO, nais kong ipahayag ang pagtatatag ng Luna Hope Foundation—isang pondo na nagkakahalaga ng limang bilyong piso na magtatayo ng mga modernong lying-in clinics at mga sanctuary para sa mga inang biktima ng pang-aabuso, pananakit, at pagtataboy ng kanilang mga pamilya. Walang sinumang ina o bagong silang na sanggol ang dapat tratuhin na parang basura.”

Muling naghiyawan ang mga tao sa ballroom, humahanga sa aking adbokasiya. Sa gitna ng palakpakan, sinadya kong ilipat ang aking paningin sa madilim na sulok kung saan nakatayo sina Anton. Nakatitig ako nang diretso sa kanilang mga mata. Walang galit sa aking titig—tanging awa na lamang para sa kanilang kawalan ng dangal.

Nang matapos ang talumpati at bumaba ako sa entablado upang makipag-usap sa mga matataas na opisyal, biglang lumusot si Anton mula sa karamihan. Lumuhod siya sa mismong harapan ko, sa gitna ng daan-daang bisita at mga mamamahayag.

“Clara! Pakiusap, kausapin mo ako!” sigaw ni Anton habang umiiyak, hawak ang laylayan ng aking gown. “Patawarin mo ako! Nagkamali ako, nagsisisi na ako nang buong puso! Gusto kong makita ang anak ko! Si Luna, kailangan niya ng ama! Magsimula tayo ulit, kahit maging alipin mo ako, tatanggapin ko!”

Mabilis na humarang ang aking mga personal bodyguards upang ilayo si Anton, ngunit itinaas ko ang aking kamay upang pigilan sila. Tumingin ako sa ibaba, kung saan nakaluhod ang lalaking minsan kong minahal nang higit pa sa aking sarili.

“Tumayo ka riyan, Anton,” malamig kong sabi. “Wala ka nang kahit kaunting dignidad na natitira.”

Lumapit din si Donya Matilda, umiiyak at nanginginig. “Clara… iha… patawarin mo ako. Nabulag lang ako noon. Akala ko kasi wala kang pamilya… Pamilya pa rin tayo, hindi ba? Lolo si Eduardo, lola ako ni Luna! Pakiusap, bawiin ninyo ang mga kaso laban sa amin! Mawawala ang aming bahay bukas!”

Tumingin ako kay Donya Matilda nang walang bahid ng emosyon.

“Noong pinalayas ninyo ako tatlong araw matapos kong manganak, habang dumudugo ang aking tahi at umiiyak ang aking anak sa init ng araw, nasaan ang salitang ‘pamilya’ sa inyo?” tanong ko na narinig ng lahat ng mga nakapaligid na bisita. “Tinawag ninyo akong basura at patay-gutom dahil lamang sa inakala ninyong wala akong kapangyarihan at walang kakampi. Kung isa talaga akong mahirap na babae, malamang namatay na kami ng anak ko sa kalsada dahil sa inyong kalupitan.”

Yumuko si Donya Matilda sa kahihiyan habang ang mga tao sa paligid ay nagsimulang magbulung-bulungan at pandirihan sila.

“Wala kang karapatan kay Luna, Anton,” pagpapatuloy ko habang nakatingin sa aking dating asawa. “Pinirmahan mo ang annulment papers kapalit ng limang libong piso na inihagis mo sa aking mukha. Ngayon, ang perang iyon ang tanging matitira sa inyo. Hector, ilabas sila.”

Mabilis na hinawakan ng mga security officers sina Anton at Donya Matilda sa kanilang mga braso at kinaladkad sila palabas ng hotel sa harap ng dose-dosenang camera ng media. Ang kanilang pagbagsak ay naging pambansang kahihiyan na napanood sa telebisyon kinabukasan.

Makalipas ang ilang buwan, pormal nang nailit ng bangko ang mansyon ng mga Del Fierro. Dahil sa mga utang at kasong sibil na isinampa ng aming legal team, naubos ang lahat ng kanilang ari-arian. Si Anton ay napilitang magtrabaho bilang isang ordinaryong trabahador sa isang bodega sa probinsya upang mabayaran ang kanilang mga natitirang utang, habang si Donya Matilda naman ay namumuhay sa isang maliit na paupahang kwarto, lubos na kinalimutan ng dati niyang mga kaibigan sa alta-sosyedad.

Isang taon ang mabilis na lumipas.

Sa malawak na hardin ng Imperial Manor, nagdiriwang kami ng unang kaarawan ni Baby Luna. Puno ang paligid ng mga makukulay na bulaklak, musika, at tawanan ng mga totoong kaibigan at kapamilya. Karga-karga ni Don Eduardo ang kanyang apo, buong pagmamalaking ipinapakita ito sa mga panauhin.

Nakatayo ako sa balkonahe, umiinom ng sariwang katas ng prutas habang pinagmamasdan ang aking anak na humahagikgik sa kandungan ng aking ama.

Natutunan ko na ang tunay na lakas ay hindi nasusukat sa dami ng kayamanan, kundi sa kakayahang bumangon mula sa pinakamalalim na pait at pang-aapi. Pinalayas nila ako dahil akala nila ay wala akong kakampi—ngunit sa huli, natagpuan ko ang aking tunay na kapangyarihan bilang isang babae, bilang isang tagapagmana, at higit sa lahat, bilang isang mapagmahal na ina.