Bahagi 3
Isang linggo makalipas ang kasal namin ni Gabriel, bumalik kami sa Maynila upang pirmahan ang pinal na pagsasama ng aming mga kumpanya. Kasabay nito, nabalitaan ng buong alta-sosyedad ang engrandeng balita: ang dating asawa ni Adrian Montenegro ay kasal na ngayon sa pinakamalaking haligi ng industriya sa bansa.
Ang dating mga kaibigan ni Adrian na nagtatawanan sa private room sa BGC ay biglang naglaho na parang bula. Walang sinuman ang nagnanais na madikit sa kaniya dahil sa takot na mabangga si Gabriel Del Fierro.
Isang hapon, habang nagkakape ako sa lobby ng isang marangyang hotel matapos ang isang business meeting, biglang pumasok si Adrian. Magulo ang kaniyang buhok, lukot ang kaniyang mamahaling polo, at nanlalalim ang mga mata na tila hindi nakatulog nang maraming araw.
Nang makita niya ako, mabilis siyang lumapit, ngunit agad siyang hinarang ng dalawang personal security guards na nakatalaga sa akin.
“Camille! Kausapin mo ako, parang awa mo na!” sigaw niya habang pilit na nagpupumiglas.
Tiningnan ko ang mga bantay at bahagyang tumango upang payagan siyang lumapit nang bahagya, ngunit pinanatili ang distansya.
“May limang minuto ka, Adrian,” malamig kong sabi habang iniinom ang aking tsaa nang walang anumang emosyon sa mukha.
Bumagsak ang kaniyang mga balikat. “Camille… paano mo nagawa ito sa akin? Akala ko ba nagkakaintindihan tayo? Sinabi ko sa iyo na panandalian lang ang kasal namin ni Trisha! Na babalikan kita kapag naisilang na ang bata!”
Napatingin ako sa kaniya nang may halong habag at pandidiri. “Talaga bang naniniwala ka sa sarili mong kasinungalingan, Adrian? Ginawa mo akong palamuti sa bahay mo. Binalewala mo ang kasal natin. Pinilit mo akong tanggapin ang kabit mo at nagpapasok ka ng ibang lalaki sa pamamahay natin para lang mawala ang konsensya mo. At inaasahan mong maghihintay ako habang binubuo mo ang pamilya mo sa piling ng iba?”
“Mahal kita, Camille!” sigaw niya, halos pumiyok ang boses. “Lahat ng iyon… laro lang iyon! Si Trisha, wala siyang kwenta kumpara sa iyo! Siya lang ang nagbuntis dahil ayaw mong magkaanak!”
“Huwag mong isisi sa akin ang sarili mong kahinaan,” putol ko sa kaniyang mga salita. “Hindi kita pinigilang magkaroon ng anak. Ang sinabi ko sa iyo noon, maging tapat ka. Kung nais mong maging ama sa ibang babae, dapat pinalaya mo muna ako bago ka pumatol sa kaniya. Pero naging sakim ka. Gusto mo ang reputasyon ng pagiging tapat na asawa habang ninanamnam ang kalandian sa labas.”
Bago pa man siya makasagot, may humintong itim na sasakyan sa labas ng salamin ng lobby. Lumabas si Gabriel, kalmado ngunit naglalabas ng awtoridad sa bawat hakbang. Pumasok siya sa silid at tumayo sa tabi ko, marahang inilagay ang kaniyang kamay sa aking balikat.
Nang makita ni Adrian si Gabriel, nanliit siya. Ang dating matapang at aroganteng negosyante ay naging parang basang sisiw sa harap ng tunay na kapangyarihan.
“Del Fierro…” nanginginig na sambit ni Adrian. “Inagaw mo ang asawa ko.”
Ngumiti si Gabriel, isang ngiting walang bahid ng galit kundi purong pangungutya. “Hindi inaagaw ang taong kusang pinakawalan at binaboy, Montenegro. Pinulot ko ang kayamanang tinapon mo dahil masyado kang bulag para makita ang tunay na halaga nito.”
Kinuha ni Gabriel ang isang brown envelope mula sa kaniyang attaché case at inihagis ito sa mesa sa harap ni Adrian.
“Ano ito?” nanginginig na tanong ni Adrian.
“Buksan mo,” utos ni Gabriel.
Nanginig ang mga kamay ni Adrian habang binubuksan ang sobre. Sa loob ay may mga dokumentong medikal, mga litrato, at isang pribadong imbestigasyon.
Habang binabasa ni Adrian ang mga papel, unti-unting nawalan ng kulay ang kaniyang mukha. Naging kasing-puti siya ng papel. Ang kaniyang mga tuhod ay tuluyang bumigay at napaluhod siya sa malamig na sahig ng hotel lobby.
“H-hindi… hindi ito totoo…” bulong niya.
“Anim na buwan bago ka nagpanggap na ordinaryong empleyado kay Trisha,” paliwanag ni Gabriel sa malamig na tinig, “matagal na niyang alam kung sino ka talaga. Alam niya ang bawat bank account mo, ang bawat lupang pag-aari mo, at ang relasyon mo sa pamilya mo. Ang laro na akala mong ikaw ang nagpasimula? Siya ang nagplano noon.”
Tumingin ako kay Adrian, naramdaman ko ang pait sa kaniyang sitwasyon ngunit wala na akong natitirang awa.
“At ang bata?” tanong ko kay Gabriel.
Tumingin sa akin si Gabriel bago muling ibinaling ang tingin sa nakaluhod na si Adrian. “Ayon sa DNA profiling mula sa kaniyang naunang laboratory tests sa Asian Hospital, hindi kay Montenegro ang ipinagbubuntis ni Trisha. Pag-aari iyon ng dati niyang kasintahan na kasalukuyang executive assistant sa mismong opisina mo, Adrian.”
Isang nakakabinging katahimikan ang bumalot sa paligid.
Napasabunot si Adrian sa kaniyang sariling buhok. Nagsimula siyang humagulgol nang walang patid sa sahig. Ang lahat ng kaniyang isinakripisyo—ang aming limang taong pagsasama, ang kaniyang dangal, ang kaniyang pamilya, at ang kaniyang kumpanya—ay nawala para sa isang kasinungalingang siya mismo ang nagpataba dahil sa kaniyang sariling kayabangan.
“Camille… pakiusap…” gumapang siya palapit sa aking mga paa, umiiyak na parang bata. “Patawarin mo ako… ayusin natin ito… nagmamakaawa ako sa iyo…”
Tumayo ako mula sa aking kinauupuan. Tiningnan ko siya nang diretso sa kaniyang mga mata—ang mga matang minsan kong minahal nang buong-buo, ngunit ngayon ay wala nang ibang ibinubunga kundi malamig na hangin.
“Noong pinunit ko ang mga litrato ng mga lalaking inalok mo sa akin habang umiiyak ako sa sala natin, nakiusap din ako sa iyo, Adrian,” mahinahon ngunit matalim kong wika. “Sinabi ko sa iyo na asawa mo ako, hindi laruan. Pero hindi mo ako pinakinggan. Ngayon, maranasan mo kung paano maiwan sa sarili mong impiyerno.”
Tinalikuran ko siya.
Hinawakan ni Gabriel ang aking kamay, mainit at matatag, habang sabay kaming naglakad palabas ng hotel. Sa likod namin, naiwan si Adrian na patuloy na umiiyak at nagmamakaawa sa kawalan, pinagtitinginan ng mga tao habang ang mga security guard ay dahan-dahang inilalabas ang kaniyang gumuhong pagkatao.
Makalipas ang ilang buwan, nabalitaan ko na lamang na tuluyang na-bankrupt ang Montenegro Holdings. Iniwan siya ni Trisha matapos makuha ang ilang natitirang salapi bago pa man maisapubliko ang panloloko nito. Si Doña Rebecca ay napilitang ibenta ang kanilang mansyon sa Forbes Park upang mabayaran ang mga natitirang obligasyon sa bangko.
Habang ako, nakatayo sa malawak na terasa ng aming tahanan kasama si Gabriel, pinagmamasdan ang payapang dagat sa ilalim ng maliwanag na buwan. Naramdaman ko ang kaniyang mga bisig na yumakap sa aking baywang mula sa likod.
“Masaya ka ba?” mahinang tanong niya sa aking tainga.
Huminga ako nang malalim, nilalasap ang sariwang hangin ng isang bagong simula.
“Higit pa sa masaya, Gabriel,” sagot ko habang humilig sa kaniyang dibdib. “Sa wakas, Malaya na ako.”