PART 3
Ang boses sa kabilang linya ay malamig, propesyonal, at pamilyar sa lahat ng negosyanteng naroroon sa silid. Ito ang Chief Executive Officer ng Apex Global Bank mismo, si Arthur Sy.
“Good evening, Ms. Beatrice Valderama-Del Fierro. The Private Banking and Legal divisions are on standby. Awaiting your instructions, Chairwoman.”
Nang marinig ang apelyidong Valderama, napaatras ang tatlong pinakamatatandang board members ng Del Fierro Holdings. Ang Valderama Group of Companies ang pinakalumang conglomerate sa bansa na nagmamay-ari ng mga shipping lines, minahan, at ang mayoryang pagmamay-ari sa Apex Bank. Sa loob ng sampung taon, gumamit ako ng simpleng pangalan—Bea Del Fierro—upang protektahan ang damdamin at ego ni Marco, upang maramdaman niyang nagtagumpay siya sa sarili niyang pagsisikap.
“Mr. Sy,” mariin kong sabi habang nakatitig sa nanlalaking mga mata ng aking asawa. “Nais kong ipatupad ang agarang pagbawi sa lahat ng aking personal guarantees para sa Del Fierro Holdings. I-freeze ang lahat ng corporate accounts na nakapailalim sa aking trust fund, at i-recall ang limang daang milyong pisong credit facility simula sa oras na ito.”
“Understood, Chairwoman,” sagot ng CEO mula sa kabilang linya. “Dahil sa default clause ng section 8 ng inyong guarantee agreement, ang hindi pagbabayad ng loan sa loob ng dalawampu’t apat na oras ay magdudulot ng agarang pag-sequester sa lahat ng assets ng Del Fierro Holdings, kabilang ang mga sasakyan, kagamitan, at mga real estate properties na nakasangla sa bangko.”
“Gawin mo na.”
“Paki-confirm ang inyong master security code, Ma’am.”
“Alpha-Seven-Nine-Valderama-Zero-One.”
“Code verified. Ang recall notices ay ipinadala na sa SEC at sa Philippine Stock Exchange. Magandang gabi po.”
Namatay ang tawag. Sa buong penthouse, ang maririnig lamang ay ang mahinang ugong ng aircon at ang mabibigat na paghinga ng mga tao.
Biglang tumunog ang telepono ng tatlong board members. Kasunod nito, sunod-sunod na nag-vibrate ang mga mamahaling smartphone ng lahat ng business associates ni Marco. Ang balita ng pag-freeze ng mga pondo at pagbagsak ng credit rating ng kumpanya ay kumalat na parang apoy sa loob lamang ng ilang segundo.
“Marco!” sigaw ng pinakamatandang director, hawak ang dibdib sa kaba. “Bumagsak ang stocks natin ng 40% sa after-hours trading! Ang warehouse sa Batangas, ipina-padlock na ng sheriff dahil sa bangko nakapangalan ang lupa! Ano ang ginawa mo?!”
Hindi makapagsalita si Marco. Ang kanyang mga labi ay naging kulay abo. Tumingin siya kay Mr. Tan, ngunit binuksan lamang ng bise-presidente ang kanyang briefcase at naglabas ng isang makapal na folder na may gintong selyo.
“Ginoong Del Fierro,” wika ni Mr. Tan habang inilalapag ang mga dokumento sa mesa. “Ang penthouse na ito, Unit 45-A ng Grand Horizon Tower, ay hindi pag-aari ng iyong kumpanya. Binili ito ng Valderama Family Estate Trust pitong buwan bago ang inyong kasal. Nakapangalan ito nang buo at eksklusibo kay Madam Beatrice Valderama. Wala kang kahit isang pulgadang pagmamay-ari rito.”
“H-Hindi maaari…” bulong ni Donya Remedios, habang pilit na humahawak sa braso ng anak upang hindi mabuwal. “Marco… sabihin mong hindi totoo ito! Sabihin mong niloloko lang tayo ng babaeng ito!”
“At ikaw, Alyssa,” lumingon si Mr. Tan sa dalagang ngayo’y umiiyak na sa takot. “Ang corporate credit card na ginamit mo kaninang umaga upang bumili ng Cartier diamond ring sa Greenbelt ay naka-link sa auxiliary account ni Madam Beatrice. Ang unauthorized transaction na nagkakahalaga ng 1.8 million pesos ay naireport na sa CIDG bilang grand theft at estafa. May mga pulis na naghihintay sa lobby ng gusaling ito upang hulihin ka sa sandaling lumabas ka.”
Nagsimulang magwala si Alyssa sa matinding takot. Binitiwan niya ang braso ni Marco na tila may nakahahawang sakit ang lalaki.
“Marco! Tulungan mo ako! Ikaw ang nagsabi sa akin na gamitin ko ang card na ‘yon! Sabi mo mayaman ka! Sabi mo ikaw ang may-ari ng lahat ng ito!” sigaw ni Alyssa habang hinahampas ang dibdib ni Marco. “Hindi ako makukulong! Buntis ako!”
“Tumahimik ka!” sigaw pabalik ni Marco, tuluyan nang nawala ang kanyang pormal na tindig.
Lumingon si Marco sa akin. Ang kanyang mga mata ay puno ng kilabot, pagsisisi, at kawalan ng pag-asa. Sa isang iglap, nawala ang lahat ng kanyang ipinagmamalaki—ang kanyang yaman, ang kanyang kumpanya, ang kanyang reputasyon, at ang kanyang kapangyarihan.
Bumagsak ang mga tuhod ni Marco sa malamig na marmol na sahig. Gumapang siya nang ilang pulgada palapit sa aking paanan, walang pakialam kung pinapanood siya ng kanyang mga kapos-palad na kasosyo at ng buong alta sosyedad ng Maynila.
“Bea… patawarin mo ako,” pakiusap ni Marco, tumutulo ang mga luha sa kanyang namumulang mukha habang sinusubukang abutin ang laylayan ng aking damit. “Nabigla lang ako… nalito ako! Si Alyssa ang lumapit sa akin! Tinukso niya ako! Alam mo kung gaano kita kamahal, Bea! Sampung taon tayong nagsama! Huwag mong gawin ito sa akin, pakiusap! Babagsak ang kumpanya! Makukulong ako kapag hindi nabayaran ang utang bukas!”
Nang makita ang pagluhod ng kanyang anak, nawalan na rin ng lakas si Donya Remedios. Napaluhod din ang matanda sa tabi ni Marco, nanginginig ang mga kamay na dati’y walang humpay sa panduduro sa akin.
“Bea… anak ko…” pagmamakaawa ng matanda, basag ang boses at tuluyan nang nawala ang mapagmataas na postura. “Patawarin mo ako… naging marahas ako sa iyo. Pamilya tayo, Bea. Huwag mong sirain ang buhay ng anak ko. Saan kami pupunta? Saan kami titira kung kukunin mo pati ang bahay at kumpanya?”
Tiningnan ko silang dalawa mula sa aking kinatatayuan—isang inang sakim sa karangyaan at isang asawang walang utang na loob na ipinagpalit ang sampung taon ng aking sakripisyo para sa pansamantalang pagnanasa.
“Pamilya?” mahinahon ngunit may lason kong tanong. “Kanina lang, Donya Remedios, sinabihan mo akong pulubing pinulot sa putik. Sinabi mo na baog ako at walang karapatang tumira sa karangyaang ito. At ikaw, Marco… iniabot mo sa akin ang lumang maleta ko at pinalayas mo ako sa harap ng apatnapung tao para patirahin ang kabit mo sa kama natin.”
Umiiyak si Marco habang pilit na humahalik sa aking mga sapatos. “Maling-mali ako, Bea! Gagawin ko ang lahat! Palalayasin ko si Alyssa ngayon din! Ipapalaglag ang bata kung gusto mo! Basta bawiin mo lang ang utos sa bangko! Pakiusap, Bea, maawa ka!”
Nandilat ang mga mata ni Alyssa sa narinig mula sa lalaking nangako sa kanya ng kasal at yaman. “Walanghiya ka, Marco! Hayop ka!” sigaw ng dalaga bago tuluyang tumakbo palabas ng penthouse, humahagulgol habang hinahabol siya ng dalawang security personnel.
Tumingin ako sa paligid. Ang mga bisita ay nagsimula nang magsiatras at tahimik na lumabas ng pinto, ayaw nang madamay sa napipintong pagbagsak ng pamilya Del Fierro. Naiwan na lamang sa malaking sala ang mga sirang pangarap ng mag-ina, ang mga basag na kristal, at ang katotohanang hindi na mababago kailanman.
Yumuko ako nang bahagya upang salubungin ang mga mata ni Marco.
“Sinagip kita sampung taon na ang nakararaan dahil minahal kita nang totoo, Marco,” bulong ko sa kanya. “Ngunit pinalayas mo ang nag-iisang taong handang ibigay ang lahat para sa iyo. Ngayon, maranasan mo kung paano mamuhay nang walang Valderama na sumasalo sa bawat pagkakamali mo.”
Tumayo ako nang tuwid at humarap sa mga security officer ng gusali na naghihintay sa tabi ni Mr. Tan.
“Ilabas ninyo ang mga taong ito sa aking penthouse,” utos ko. “At iwan ninyo sa kanila ang lumang maletang iyan sa sahig. Iyan lamang ang pag-aari na dinala nila noong pumasok sila sa buhay ko, at iyan lamang ang tanging bagay na karapat-dapat nilang dalhin palabas.”
Hinila ng mga guwardiya si Marco at Donya Remedios patayo habang patuloy ang kanilang pag-iyak, pagmamakaawa, at pagsigaw ng aking pangalan. Bawat pagsusumamo nila ay naglaho nang tuluyang sumara ang mabibigat na pinto ng penthouse.
Naiwan akong mag-isa sa gitna ng malawak at tahimik na sala. Lumakad ako patungo sa malaking bintana na gawa sa salamin at tiningnan ang mga ilaw ng lungsod sa ibaba. Sa wakas, malinis na ang aking tahanan.