Part 3
Parang may bumagsak na mabigat na pader sa aking dibdib. Ang mga alaala ay biglang nagbago ng kulay sa aking isip.
Naalala ko noong mga panahong galit na galit ako kay Kara dahil lagi siyang pagod. Naalala ko noong sumisigaw ako sa kanya dahil wala kaming pambili ng mga luho, at ang tingin ko sa kanya ay isang kuripot na asawa. Yun pala, ang sweldo niya bilang nurse ay hindi sa sarili niya napupunta—kundi pambayad sa kanyang mga sesyon sa chemotherapy at mga gamot na nagpapanatili sa kanya ng buhay!
At ako? Habang siya ay unti-unting namamatay sa sakit at nagtitiis mag-isa sa lungkot at pangamba, ako ay abala sa pakikipagrelasyon kay Diane. Ako ay nagreklamo na kulang ang atensiyon niya, habang siya ay nagdarasal na sana ay mabuhay pa siya nang kaunti para makasama lang ako.
Bumukas ang pinto ng kwarto. Pumasok si Diane, bitbit ang ilang kahon ng kanyang mga gamit para sa paglipat niya rito. May ngiti sa kanyang labi.
“Mark, saan ko ilalagay itong mga sapatos ko? Ayusin ko na ba ang cabinet ni Kara para sa mga gamit ko?” masayang tanong niya habang lumalapit sa akin.
Ngunit nang makita niya ang mukha ko—namumula, luhaan, at nanginginig habang yakap-yakap ang lumang unan at ang mga medikal na papel—natigilan siya. Nawala ang ngiti sa kanyang labi.
“Mark? Anong nangyari? Bakit ka umiiyak?” nagtatakang tanong ni Diane habang lumalapit.
“Umalis ka na,” mahina kong sabi, ngunit may diin.
“Ha? Anong sinabi mo?”
“Sabi ko, umalis ka na!” sigaw ko na umalingawngaw sa buong bahay. Itinuro ko ang pinto. “Kunin mo ang mga gamit mo at lumabas ka sa bahay na ito!”
Galit na nagtanong si Diane kung ano ang problema ko, sinabihan niya akong baliw, ngunit wala na akong pakialam. Inihagis ko ang mga gamit niya palabas ng pinto hanggang sa tuluyan siyang lumayas habang nagmumura. Wala na akong pakialam kay Diane. Ang tanging nasa isip ko ay si Kara.
Agad kong kinuha ang susi ng kotse ko. Hindi ko na inalintana ang ulan sa labas. Pinaharurot ko ang sasakyan patungo sa apartment ng kanyang matalik na kaibigan na sinabi niyang tutuluyan niya pansamantala matapos kaming mag-divorce.
Nang makarating ako sa apartment, ako ang kumatok nang sunud-sunod at desperado.
Nang bumukas ang pinto, ang kaibigan ni Kara ang bumungad. Nang makita niya ako, ang mukha niya ay napalitan ng galit. Bago pa ako makapagsalita, sinampal niya ako nang buong lakas.
“Hayop ka!” sigaw niya habang umiiyak. “Anong ginagawa mo rito? Tapos na kayo! Niloko mo na siya, pinahirapan mo pa siya!”
“Nasaan si Kara? Pakiusap… kailangan ko siyang makita,” basag ang boses ko, lumuluhod sa sementong sahig sa tapat ng pintuan. “Alam ko na ang lahat… alam ko na ang tungkol sa sakit niya…”
Natigilan ang kaibigan niya. Nanginginig ang mga kamay nitong humawak sa hamba ng pinto, at unti-unting pumatak ang mga luha sa kanyang mga mata.
“Huli ka na, Mark,” bulong niya habang umiiling. “Kaninang umaga… dinala namin siya sa ospital. Bumigay na ang katawan niya. Wala na si Kara.”
Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo. Ang mga salitang iyon ay tumusok sa puso ko nang mas malalim kaysa sa anumang patalim. Ang babaeng minahal ko, ang asawang sinaktan ko at pinagpalit ko, ay tuluyan nang nawala nang hindi ko man lang nasabi sa kanya kung gaano ko siya kamahal, at kung gaano ako humihingi ng tawad.
Nawalan ako ng lakas. Napaluhod ako sa gitna ng ulan sa labas ng apartment, umiiyak nang walang tigil habang hawak-hawak ko pa rin sa aking dibdib ang lumang unan—ang tanging naiwang alaala ng babaeng nagmahal sa akin nang tahimik, hanggang sa huling sandali ng kanyang buhay.