BAHAGI 3
Bumukas ang malalaking metal na gate ng aming mansyon. Tatlong sasakyan ng pulisya ang pumasok, kasunod ang isang itim na SUV na may plakang pag-aari ng isang kilalang law firm. Ang mga asul at pulang ilaw ng mga patrol car ay nagliwanag sa buong bakuran, pumalit sa malamyang liwanag ng party lights na kanina lamang ay nagbibigay-buhay sa kanilang maruming selebrasyon.
Bumaba mula sa SUV si Atty. Raymond Tan, ang aking matagal nang punong tagapayo sa batas, kasama ang Chief of Police ng aming lungsod.
Nang makita ni Eric ang mga pulis, pilit siyang tumayo kahit nanlalambot ang kanyang mga tuhod. May bahid pa rin ng desperasyon sa kanyang mukha.
“Diana! Pulis? Bakit may pulis?!” sigaw niya habang sinusubukang humawak sa aking damit. “Asawa mo ako! Away mag-asawa lang ito! Hindi kailangang umabot sa ganito! Pwede nating pag-usapan ‘to sa loob! Patawarin mo ako, nagkamali ako, nabigla lang ako! Nagmamakaawa ako sa’yo!”
Lumapit si Atty. Tan at humarang sa pagitan namin ni Eric. Hawak ng abogado ang isang makapal na folder na may mga dokumento ng korte.
“Mr. Eric Salcedo,” pormal at mariing boses ni Atty. Tan, “hindi lamang ito simpleng away mag-asawa. Narito ang mga alagad ng batas upang isilbi ang Warrant of Arrest para sa iyo, sa iyong ina na si Susan Salcedo, at sa iyong kasabwat na si Vanessa Alcantara.”
Nanlaki ang mga mata ni Vanessa. “Ano?! Bakit ako kasali?! Wala akong ginagawang masama! Bisita lang ako rito!”
“Huwag kang magmaang-maangan, Vanessa,” sabi ko habang humahakbang pababa ng entablado upang harapin siya. “Sa tingin mo ba aksidente ang pagbagsak ng eroplano ko?”
Nang marinig iyon, natigilan maging ang mga natitirang bisita. Tumingin si Eric kay Vanessa nang may halong pagkabigla at takot.
“D-Diana… anong ibig mong sabihin?” tanong ni Eric, nanginginig ang buong boses.
Hinarap ni Atty. Tan ang mga pulis at ibinigay ang mga dokumento. “Hawak na ng National Bureau of Investigation ang mekaniko ng hangar kung saan nakaparada ang private plane ni Madam Diana bago ang kanyang flight. Umamin na ang mekaniko na binayaran siya ng limang milyong piso upang putulin ang linya ng reserbang tangke ng gasolina at i-tamper ang navigation system ng eroplano bago ito lumipad sa gitna ng bagyo.”
Napatakip ng bibig si Mama Susan at biglang napaupo sa sahig, umiiyak at naghihisterikal. “Diyos ko po! Wala akong kinalaman diyan! Eric, anak, ano ‘tong pinasok niyo?!”
“At ang perang ipinambayad sa mekaniko,” patuloy ni Atty. Tan habang nakatitig nang matalim kay Vanessa, “ay nanggaling sa personal bank account mo, Vanessa Alcantara, na pinondohan naman ng mga tseke na ilegal na inisyu ni Eric mula sa kumpanya ni Madam Diana habang ginagamit ang pekeng pirma niya nitong nakaraang buwan.”
Bumagsak ang panga ni Eric. Tumingin siya kay Vanessa nang may panlilisik. “Ikaw?! Sabi mo sa akin, tatakutin lang natin siya para pirmahan niya ang paglilipat ng share ng kumpanya! Sabi mo walang mamamatay!”
“Tumahimik ka, Eric!” sigaw ni Vanessa, nagwala habang hinuhugot ang kanyang kamay mula sa pagkakahawak ng babaeng pulis na pumoposas sa kanya. “Gusto mo rin naman siyang mawala, ‘di ba?! Sawang-sawa ka na sa pagiging anino niya! Gusto mo ang pera niya! Pareho tayong nagplano nito!”
“Magsitigil kayo!” sigaw ng Chief of Police habang pinalilibutan sila ng mga armadong pulis. “Eric Salcedo, Vanessa Alcantara, inaaresto kayo sa salang Frustrated Murder, Qualified Theft, at Falsification of Public Documents. May karapatan kayong manahimik. Ang anumang sasabihin ninyo ay maaaring gamitin laban sa inyo sa korte.”
Nilapitan ng dalawang pulis si Eric. Nang maramdaman niya ang malamig na bakal ng posas sa kanyang mga pulso, tuluyan siyang bumigay. Lumuhod siya sa putikan sa paanan ko, umiiyak nang parang bata, lumuluha ng uhog at humahalik sa marurumi kong sapatos.
“Diana! Patawarin mo ako, parang awa mo na!” pagsusumamo niya, basag na basag ang boses. “Minahal kita, Diana! Natukso lang ako! Si Vanessa ang nag-udyok sa akin! Siya ang nagplano ng lahat! Huwag mo akong ipakulong, mamamatay ako sa loob! Diana, magsisimula tayo ulit! Ibibigay ko ang lahat sa’yo!”
Tiningnan ko siya mula sa itaas. Walang natirang kahit katiting na awa sa aking puso. Ang nakikita ko na lamang ay isang linta na sumipsip sa aking dugo at nagtangkang kitlin ang aking buhay nang wala na siyang mahuthot.
“Noong nahuhulog ang eroplano sa dilim, Eric,” bulong ko sa kanya, sapat lang para marinig niya, “ang pangalan mo ang tinatawag ko. Nagdasal ako na sana mabuhay ako para makasama pa kita. Pero habang ako’y naghihirap at dumurugo sa gitna ng kagubatan, ikaw pala ang humukay ng libingan ko.”
Inilayo ko ang aking paa mula sa kanyang pagkakahawak.
“Hinding-hindi kita patatawarin. Pagbabayaran mo ang bawat luhang iniluha ko, ang bawat sugat sa katawan ko, at ang bawat panlolokong ginawa mo sa akin. Dalhin niyo na sila.”
Kinaladkad ng mga pulis si Eric at Vanessa palabas ng bakuran. Sumisigaw si Eric, nagmamakaawa, habang si Vanessa ay nagmumura at nanunumpa ng paghihiganti. Si Mama Susan naman ay inalalayan ng dalawa pang pulis dahil sa pagiging accessory to the crime matapos mapatunayang tumanggap siya ng mga mamahaling ari-ariang binili gamit ang ninakaw na pera mula sa aking kumpanya.
Nang mawala ang mga patrol car at marinig ang unti-unting paglayo ng mga sirena, muling binalot ng katahimikan ang mansyon.
Tumingin ako sa paligid. Ang magarang hardin ay punong-puno ng basura, basag na kristal, natapong pagkain, at mga naiwang gamit ng mga bisitang nagpulasan sa takot. Ito ang larawan ng buhay na binuo ko kasama si Eric—isang magandang ilusyon sa labas, ngunit sa loob ay puno ng kabulukan at dumi.
“Madam Diana,” marahang lumapit si Atty. Tan habang may dalang jacket upang ibalabal sa aking nanginginig na mga balikat. “Nakahanda na po ang ambulansya sa labas para madala kayo sa ospital. Kailangang masuri ang inyong mga bali at sugat.”
Huminga ako nang malalim. Tumingala ako sa madilim na kalangitan kung saan nagsisimulang sumilip ang mga bituin matapos ang mahabang unos.
“Salamat, Raymond,” mahina kong tugon habang ibinabalot ang jacket sa aking sarili. “Pero bago tayo pumunta sa ospital, may isa pa akong ipapagawa sa’yo.”
“Ano po ‘yon, Madam?”
“Tawagan mo ang logistics team bukas ng umaga. Ipalabas mo ang lahat ng gamit ng pamilyang Salcedo sa bahay na ito. Sunugin ang lahat ng damit, gamit, at litrato na may kinalaman sa kanila. At ang mansyong ito… ibenta mo.“
Nagulat nang bahagya si Raymond. “Ibenta po? Dito kayo lumaki, Madam.”
“Ito ay naging kulungan ng mga alaala ng kataksilan,” matatag kong sagot, habang may pait ngunit may panibagong lakas sa aking boses. “Ang perang mapagbibilhan nito ay idadagdag natin sa pondo para magtayo ng sarili kong foundation para sa mga kababaihang biktima ng karahasan at panloloko ng kanilang mga asawa. Panahon na para magsimula muli.”
Sumakay ako sa ambulansya nang may mataas na noo.
Nasugatan man ang aking katawan at nalinlang ang aking puso, hindi nila nagawang patayin ang aking kaluluwa. Akala nila ay natapos na ang aking kwento sa pagbagsak ng eroplano, ngunit hindi nila naintindihan na kung minsan, kailangang bumagsak ng isang tao sa pinakamababang dako ng lupa upang magising sa katotohanan, bumangon nang mas malakas, at muling lumipad nang walang anumang pabigat na hihila sa kanya pababa.
Buhay ako. Malaya. At mula sa araw na iyon, ako na ang tanging magmamay-ari ng aking kapalaran.