Part 3
Ang gabi ay bumalot sa subdivision sa Greenwich, ngunit sa loob ng tahanan nina Katrina, ang liwanag ay matindi at walang patawad. Matapos magsilayas ang mga bisita at ang nagpapakasal na si Patricia na nagmamadaling lumabas bitbit ang kanyang belo, tanging si Katrina at si Mark na lamang ang natira sa malaking sala.
Nakaupo si Katrina sa paboritong sofa ni Mark—ang sofang binili niya mula sa kanyang unang international flight allowance noon. Tahimik niyang pinapanood ang lalaking ilang taon niyang minahal nang buong-buo, ang lalaking ngayo’y nakaluhod sa sahig, humihikbi at nagsusumamo.
“Katrina, patawarin mo ako… nagkamali ako. Si Patricia… niloko niya ako, pinilit niya ako…” pagdadahilan pa rin ni Mark, ang mukha ay basa ng luha at pawis.
“Tumigil ka na, Mark,” putol ni Katrina, malamig at walang kabuhay-buhay ang boses. “Hanggang sa huling sandali, wala ka pa ring paninindigan. Kahit sa harap ng sarili mong kataksilan, ibinubunton mo pa rin sa iba ang sisi. Yan ang problema sa iyo; umasa kang habambuhay akong magiging hangal na sasalo sa lahat ng pagkakamali mo.”
Tumayo si Katrina at kinuha ang kanyang mabigat na maleta. Tumingin siya sa paligid ng bahay—sa mga dingding na pinili niya ang pintura, sa mga muwebles na pinag-ipunan niya.
“Ipinapangalan sa akin ang bahay na ito,” wika ni Katrina habang nakatingin nang diretso kay Mark. “Ang sasakyan, ang mga kagamitan—lahat ng narito ay binili ko gamit ang sarili kong pangalan at pera. Mayroon kang hanggang bukas ng umaga para kunin ang lahat ng gamit mo rito. Kung hindi mo kukunin, itatapon ko sa labas ng gate tulad ng ginawa mo sa dignidad ko.”
“Katrina, huwag namang ganito… saan ako titira? Wala akong trabaho!” sigaw ni Mark, ang boses ay naging desperado at may halong banta.
“Hindi ko na problema kung saan ka titira, Mark. Noon pa man, sinabi ko sa sarili ko na ang pinakamahirap na bahagi ng pagiging flight attendant ay ang pag-iwan sa bahay para lumipad. Pero ngayong gabi, naintindihan ko na ang pinakamagandang bagay pala sa pag-uwi nang maaga ay ang pagkatuklas na minsan, kailangan mong linisin ang iyong tahanan mula sa mga basurang nagpapadumi rito.”
Tumalikod si Katrina at naglakad patungo sa silid-tulugan. Kinuha niya ang kanyang uniporme, isinabit ito nang maayos sa sabitan, at huminga nang malalim. Ang dibdib niyang kanina ay parang dinudurog ay unti-unting gumaan.
Makalipas ang ilang araw, naihain na ang mga dokumento ng annulment at pagpapalayas kay Mark. Ang bahay ay muling nanahimik, ngunit hindi na ang malamig at nakakatakot na tahimik noon kundi ang katahimikan ng kalayaan.
Isang umaga, nakatanggap muli si Katrina ng tawag mula sa airline. May bagong biyahe. Paris. Isang mahabang lipad patungo sa kabilang panig ng mundo. Naka-uniporme na siya, nakatingin sa salamin habang inilalagay ang kanyang scarf. Wala nang lungkot sa kanyang mga mata. Ngumiti siya sa sarili, kinuha ang maleta, at lumabas ng pintuan. Ang gate ay isinara niya nang may katiyakan—hindi na niya kailanman muling aalahanin ang mga na-cancel na flight, dahil ngayon, handa na siyang lumipad nang mataas, malaya, at para sa sarili na niya mismo.