Part 3
Hindi pa man natatapos ni Yusha ang kanyang mga sasabihin, narinig nila ang yabag ng mga kabayo at ang mabibigat na yabag ng mga bota sa labas ng sira-sirang kubo. Ang hangin sa loob ay parang biglang bumigat. Bago pa makatayo si Zainab, bumukas nang may lakas ang pinto ng kubo. Ang liwanag ng buwan at ang sulo ng mga kawal ay pumasok sa madilim na silid, kasama ang pamilyar na boses ng isang matandang lalaki—ang Emir, ang ama ni Yusha.
“Yusha! Akala ko ba’y namatay ka na sa kahangalan mong ito?!” sigaw ng Emir, galit na galit habang pinagmamasdan ang loob ng kubo at ang bulag na babaeng nakaupo sa banig. “At ito ba? Ito ang pinili mo kapalit ng trono at kapangyarihan? Isang bulag na pulubi mula sa mababang lipunan?”
Tumayo si Yusha sa harapan ni Zainab, ipinagtanggol siya gamit ang sarili niyang katawan. “Huwag na huwag mo siyang tatratuhin nang ganyan, Ama! Siya ang aking asawa, at sa mata ng Diyos at ng mga tao, siya ang reyna ng aking buhay!”
“Mga hangal!” sigaw ng Emir. “Ibalik siya sa kulungan kung saan siya nababagay, at dalhin pabalik sa palasyo ang prinsipe!”
Ngunit bago pa makagalaw ang mga kawal, tumayo si Zainab. Kahit hindi niya nakikita ang mukha ng Emir, ang kanyang boses ay matatag, puno ng dignidad na hindi kailanman nakita ng sinuman noong siya ay nasa puder pa ng kanyang sariling ama.
“Hindi ako isang bilanggo,” malinaw at matigas na wika ni Zainab. “At hindi ko kailangang humingi ng tawad sa pagiging bulag ko, o sa pagmamahal na ibinigay sa akin ng lalaking ito. Ang yaman ninyo ay gawa sa ginto at bato, ngunit ang puso ninyo ay mas bulag pa sa aking mga mata dahil hindi ninyo kailanman nakita ang halaga ng isang tao.”
Natigilan ang Emir. Ang tapang ng bulag na babae ay nagpatahimik maging sa mga kawal sa paligid.
Tumingin si Yusha kay Zainab, ngumiti nang may pagmamalaki, at hinawakan ang kanyang kamay. “Handa ka bang sumama sa akin, Zainab? Hindi bilang isang mahirap na babae sa kubo, kundi bilang aking legal na asawa at ang tunay na prinsesa ng kahariang ito?”
Umiling si Zainab nang may ngiti. “Hindi ko kailangan ang palasyo para lumigaya, Yusha. Basta’t ikaw ang kasama ko, kahit saan ay paraiso.”
Ngunit sa bandang huli, nanaig ang kapangyarihan ng pagmamahal. Hindi nagtagal ay kinilala ng Emir ang katatagan at kabutihan ni Zainab matapos nitong patunayan ang kanyang katalinuhan at malasakit sa mga mahihirap sa buong kaharian. Ang mga kapatid ni Zainab, lalo na si Aminah, ay napahiya nang tuluyan nang makita nilang ang dating “bagay” na itinaboy nila ay nakatayo ngayon sa tabi ng hinaharap na Hari, iginagalang at minamahal ng lahat.
At doon, sa gitna ng marangyang palasyo na dati ay sumisimbolo sa malamig na kapangyarihan, pinatunayan ni Zainab na ang tunay na paningin ay nagmumula sa puso—isang pusong hindi kailanman binulag ng dilim ng mundo.