Part 3
“Anong ibig sabihin nito?!” sigaw ni Vivian habang pinipigilan ng pulis na lumapit sa higaan ko. “Hindi ninyo kami pwedeng hulihin nang walang warrant! May karapatan kaming tumawag ng abugado!”
Humakbang papalapit ang pangunahing abugado ng lolo ko, si Attorney Sandoval, na may dalang makapal na folder. Binuklat niya ito at ipinakita kay Vivian.
“Mrs. Vivian Santos, mayroon kaming hawak na utos mula sa hukuman para sa agarang pag-aresto sa inyo at kay Marco Santos dahil sa kasong Qualified Theft, Estafa, at Money Laundering. Ang mga ebidensiya ng iligal na paglilipat ng pondo na nagkakahalaga ng mahigit kumulang labing-isang milyong piso sa loob lamang ng dalawang taon ay sapat na para sa isang non-bailable offense,” malinaw at pormal na pahayag ng abugado.
Napakapit nang mahigpit si Vivian sa braso ng kanyang anak habang umiiyak ito nang malakas. Si Marco naman ay nanginginig habang piniposas ang kanyang mga kamay. Habang kinakaladkad sila palabas ng silid ng ospital, lumingon si Marco sa akin. Ang kanyang mga mata ay nagmamakaawa, puno ng pagsisisi na huli na para mangyari.
“Claire… parang awa mo na… tulungan mo ako… asawa mo ako…” pakiusap niya bago tuluyang nawala sa labas ng pinto habang isinasara ito ng mga pulis.
Natahimik ang buong silid. Ang tanging naiwan ay ang mabigat na hininga ko at ang mahinang pag-iyak ng aking sanggol na anak.
Dahan-dahang lumapit si Lolo Eduardo sa aking tabi. Naupo siya sa silya na kaninang tinapunan ng tingin nina Marco. Nawala ang matigas na anyo sa kanyang mukha; napalitan ito ng labis na kalungkutan at pagmamahal habang tinitingnan ako.
“Patawarin mo ako, ihae,” basag ng lolo ko sa katahimikan habang hinahawakan ang nanginginig kong kamay. “Akala ko ay ligtas ka sa piling ng lalaking iyon. Akala ko ay binibigyan ka niya ng magandang buhay kaya hindi na kita kinukumusta nang madalas tungkol sa pinansyal. Kasalanan ko ito kung bakit ka naghirap.”
Umiling ako, habang ang mga luha na kanina ko pang pinipigilan ay tuluyan nang pumatak sa aking mga pisngi. “Hindi mo kasalanan ito, Lo… nagmahal lang ako nang totoo. Nagtiwala lang ako.”
“At ngayon, oras na para baguhin natin ang lahat,” ngumiti si Lolo Eduardo nang may determinasyon. Inilabas niya ang isang dokumento mula sa kanyang maleta. “Ang perang kinamkam nila ay ibabalik sa pamamagitan ng pag-angkin sa lahat ng ari-arian nila ngayon. Lahat ng mansyon, sasakyan, at negosyo na ipinundar nila gamit ang pera mo ay ililipat sa pangalan mo at ng iyong anak.”
Tiningnan ko ang aking anak na mahimbing ngayong natutulog sa tabi ko. Sa kabila ng sakit ng pagtataksil at ng mga luhang pumatak, naramdaman ko ang kakaibang gaan sa aking dibdib. Ang bangungot na inakala kong tatagal habambuhay ay nagwakas na.
Lumipas ang ilang buwan. Ang kaso laban kay Marco at Vivian ay umusad nang mabilis dahil sa dami ng ebidensiya. Dahil sa laki ng perang ninakaw at sa patunay ng pandaraya, nahatulan sila ng mahabang taon sa bilangguan nang walang piyansa. Ang kanilang mga mamahaling gamit at ari-arian ay naibenta at ibinalik sa akin.
Nasa isang tahimik at magandang hardin na kami ngayon ng aking anak sa aming bagong tahanan sa Alabang. Habang pinapanood ko siyang lumalaki at naglalakad sa unang pagkakataon, napagtanto ko na ang pagtatapos ng isang maling relasyon ay hindi katapusan ng mundo—kundi simula lamang ng isang tunay at malayang buhay.
Hindi na ako ang Claire na yumuko at naniwala na mahirap lang kami. Ngayon, alam ko na ang aking halaga, at walang sinuman ang muling makakapagpababa sa akin kailanman.