PART 3
Makalipas ang dalawang buwan, ang dating tahimik at tila abandonadong mansyon ng pamilya Westbrook sa North Hills ay muling napuno ng buhay. Ang mga dating tuyot na halaman sa hardin ay muling namulaklak dahil sa masipag na pag-aalaga ni Robert Mitchell. Hindi lamang siya naging driver at caretaker ng Hukom; naging tapat siyang katuwang nito sa pamamahala ng malawak na ari-arian.
Samantala, si Lily ay naging tila tunay na apo na ni Judge Catherine. Ang dating payat at sakiting bata na nagsusuot ng maluluwang at kupas na damit ay malusog na ngayon, masigla, at pumapasok sa isang pribadong paaralan. Tuwing hapon, pagkatapos ng trabaho ni Catherine sa korte, sabay silang nagmemeryenda sa beranda habang tinuturuan ng Hukom si Lily na magbasa at magsulat.
Ang balita tungkol sa “Himala sa Korte” ay kumalat sa buong bansa. Ang mga doktor na dating gumamot kay Catherine ay nagsagawa ng sunod-sunod na pagsusuri, at lahat sila ay walang maibigay na medikal na paliwanag. Ang dating durog na bahagi ng kanyang spinal cord ay tila bagong-bago, walang anumang bakas ng peklat o pinsala. Dahil dito, nagbago ang reputasyon ni Judge Catherine Westbrook. Hindi na siya tinatawag na “Iron Judge.” Tinatawag na siya ngayon ng mga tao bilang “The Compassionate Judge”—isang hukom na mahigpit pa rin sa pagpapatupad ng batas, ngunit marunong tumingin sa puso at kalagayan ng bawat taong humaharap sa kanya.
Ngunit hindi lahat ay masaya sa pagbabagong ito.
Sa isang madilim na sulok ng lungsod, nakalaya pansamantala sa pamamagitan ng napakalaking piyansa si Arthur Sterling—ang may-ari ng Sterling Pharmacy. Dahil sa search warrant na ipinag-utos ni Catherine dalawang buwan na ang nakararaan, nadiskubre ng mga awtoridad ang milyun-milyong dolyar na halaga ng mga pekeng gamot sa kanyang mga bodega. Kinasuhan siya ng fraud, reckless endangerment, at nakatakdang kanselahin ang lahat ng kanyang lisensya sa negosyo.
Puno ng galit at pagnanais na makaganti, sinisi ni Arthur Sterling hindi lamang si Judge Catherine, kundi pati na rin ang mag-amang Robert at Lily. Para sa kanya, kung hindi dahil sa bata at sa ama nito, hindi sana nabuksan ang imbestigasyon laban sa kanya.
Isang maulang Biyernes ng hapon, habang minamaneho ni Robert ang sasakyan ni Catherine pauwi mula sa paaralan ni Lily, isang itim na van ang biglang humarang sa kanilang daan sa isang liblib na bahagi ng kalsada patungong North Hills.
“Kumapit kayo nang mahigpit!” sigaw ni Robert sabay tapak sa preno. Umikot ang sasakyan sa basang aspalto bago tuluyang huminto.
Bago pa man makapag-react si Robert, bumukas ang pinto ng itim na van at lumabas ang tatlong armadong lalaki na may takip sa mukha, kasama si Arthur Sterling na may hawak na baril. Nilapitan nila ang sasakyan ni Catherine at binasag ang salamin sa bahagi ng driver.
“Lumabas kayo!” sigaw ni Arthur, ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa galit. “Dahil sa inyo, nawala ang lahat sa akin! Ngayon, sisiguraduhin kong pagbabayaran niyo ito!”
Mabilis na binuksan ni Robert ang pinto upang harangan ang mga lalaki at protektahan sina Catherine at Lily na nasa likurang upuan. Sinuntok siya ng isa sa mga tauhan ni Arthur sa sikmura, dahilan upang mapaluhod siya sa basang kalsada.
“Papa!” sigaw ni Lily mula sa loob ng sasakyan.
Binuksan ni Arthur ang pinto sa likuran at hinila palabas si Lily. “Huwag kang kikilos, Judge, kundi pasasabugin ko ang ulo ng batang ito!” banta niya habang nakatutok ang baril sa sintido ng umiiyak na bata.
Lumabas si Catherine mula sa sasakyan, nakataas ang dalawang kamay, kalmado ngunit matalim ang tingin. “Bitawan mo ang bata, Arthur. Ako ang gusto mo, hindi ba? Ako ang naglabas ng warrant laban sa iyo. Kunin mo ako at hayaan mo silang umalis.”
“Hindi ganoon kadali, Your Honor,” nakangising sagot ni Arthur. “Mas masakit kung makikita mong mawawala sa iyo ang batang nagbigay sa iyo ng himala. Tingnan natin kung kaya ka pa niyang iligtas ngayon!”
Habang nakatuon ang atensyon ni Arthur at ng kanyang mga tauhan kay Catherine, unti-unting gumapang si Robert sa basang kalsada patungo sa isang malaking bato sa gilid ng daan. Pinigil niya ang sakit sa kanyang sikmura, naghihintay ng tamang pagkakataon.
Samantala, sa kabila ng takot, naalala ni Lily ang sinabi sa kanya ni Catherine tungkol sa pagiging matapang. Nakita ni Lily ang nanginginig na kamay ni Arthur na nakahawak sa kanyang braso. Napansin ng bata ang pamumutla ng lalaki at ang paghingal nito—ang mga palatandaan ng isang taong may malubhang karamdaman sa puso.
“May sakit ka po,” mahinang sabi ni Lily, nakatingin nang diretso sa mga mata ni Arthur. “Masakit po ang dibdib mo. Galit ka lang po kasi natatakot kang mamatay.”
Natigilan si Arthur. Totoo ang sinabi ng bata. Sa loob ng nakaraang linggo, dahil sa matinding stress sa kanyang mga kaso, madalas siyang makaramdam ng paninikip ng dibdib. Nang marinig niya ang sinabi ng bata, biglang kumirot nang matindi ang kanyang kaliwang braso at dibdib.
Sa sandaling iyon ng pagkalito ni Arthur, mabilis na tumakbo si Robert at ibinato ang malaking bato sa lalaking nasa tabi ni Arthur, sabay sipa sa baril na hawak ng negosyante. Tumilapon ang baril sa damuhan.
Agad na sumugod ang dalawang tauhan ni Arthur kay Robert, ngunit bago pa sila makalapit, umalingawngaw ang malakas na sirena ng mga sasakyan ng pulisya mula sa di-kalayuan. Lingid sa kaalaman ni Arthur, nang humarang ang kanilang van kanina, agad na pinindot ni Catherine ang emergency GPS tracker na nakakabit sa kanyang relo—isang espesyal na device na ibinigay sa kanya ng korte para sa seguridad ng mga hukom.
Nang makita ang paparating na mga patrol car, nagpanic ang mga tauhan ni Arthur at tumakbo pabalik sa kanilang van upang tumakas, ngunit agad silang naharang ng mga pulis. Naiwan si Arthur Sterling na nakaluhod sa kalsada, hawak ang kanyang dibdib, hirap na hirap huminga habang inaatake sa puso.
Mabilis na tumakbo si Robert upang yakapin si Lily, at agad ding lumapit si Catherine upang tingnan ang lagay ng bata. “Ayos ka lang ba, anak? Nasaktan ka ba?” tanong ni Catherine, nanginginig sa pag-aalala.
“Ayos lang po ako, Lola Catherine,” sagot ni Lily, bago siya tumingin kay Arthur Sterling na nakahandusay sa aspalto at naghahabol ng hininga. “Pero kailangan po natin siyang tulungan. Mamamatay na po siya.”
Dahan-dahang lumapit si Lily sa lalaking muntik nang pumatay sa kanya. Hinawakan ni Catherine ang balikat ng bata, nag-aalangan, ngunit ngumiti si Lily at tumango. Lumuhod ang limang taong gulang na bata sa tabi ni Arthur Sterling at ipinatong ang kanyang maliit at mainit na kamay sa dibdib ng negosyante.
Humugot ng isang malalim na hininga si Arthur. Ang matinding kirot na tila pumipiga sa kanyang puso ay biglang nawala. Napatingin siya sa inosenteng mukha ng bata—ang batang sinubukan niyang ipakulong ang ama, at ang batang muntik na niyang saktan. Doon, habang pinoposas siya ng mga pulis, bumuhos ang luha ni Arthur Sterling sa matinding pagsisisi.
Makalipas ang isang taon, ang kuwento ng kabutihan ni Lily at ng pagbabago ni Judge Catherine Westbrook ay naging inspirasyon sa buong bansa. Itinatag ni Catherine ang Lily Westbrook Foundation, isang organisasyong nagbibigay ng libreng gamot at tulong medikal sa mga mahihirap na pamilya upang wala nang magulang ang mapilitang magnakaw para lamang iligtas ang buhay ng kanilang anak.
Sa araw ng pagbubukas ng unang libreng klinika ng foundation, nakatayo si Catherine sa entablado—malakas, masigla, at puno ng ngiti. Sa kanyang kanan ay si Robert Mitchell, na ngayon ay isa nang opisyal na tagapamahala ng kanilang mga proyekto, at sa kanyang kaliwa ay si Lily, suot ang isang magandang puting bestida.
Sa harap ng libu-libong tao, lumuhod si Catherine upang yakapin ang bata. Hindi na mahalaga kung saan nagmula ang himalang nagpagaling sa kanyang mga binti. Dahil ang tunay na himala ay ang pagbabalik ng pag-asa, pagmamahal, at katarungan sa kanilang mga buhay.