BAHAGI 3
Mabilis na kumilos si Gabriel. Sa tulong ni Koronel Mateo at ng apat nitong armadong tauhan, maingat nilang inilabas si Elena sa lumang bodega at isinakay sa isang hindi markadong van na nakaparada sa kabilang bahagi ng sapa. Nag-iwan si Gabriel ng dalawang tauhan upang bantayan nang mahigpit ang kanyang asawa at agad itong dalhin sa isang pribadong ospital sa Maynila kung saan nakaantabay na ang mga pinakamahuhusay na doktor, habang ang dalawa pang tauhan ay ipinadala niya sa probinsya upang tiyakin ang kaligtasan ng kapatid ni Elena na si Marco.
Samantala, nagpaiwan si Gabriel at si Koronel Mateo sa loob ng lumang gilingan ng palay. Hindi nagtagal, narinig nila ang ugong ng isang mamahaling sedan na huminto sa tapat ng bodega.
Bumaba si Victor Cruz mula sa sasakyan. Nakasuot ito ng mamahaling barong, mukhang kagalang-galang at walang bakas ng kasamaan sa maamo nitong mukha. Hawak nito ang isang paper bag na naglalaman ng pagkain at gamot.
“Elena!” malakas na tawag ni Victor habang binubuksan ang kinakalawang na pinto. “Nandito na ako. May nagtanong daw sa botika kanina—nakita ka ba ng asawa mo? Sumagot ka!”
Pagpasok ni Victor sa madilim na bodega, biglang sumara ang mabigat na pinto sa kanyang likuran.
“Sinong nandiyan?!” sigaw ni Victor, biglang namutla at napaatras.
Mula sa dilim, lumabas si Gabriel. Malamig ang kanyang mga mata, walang bahid ng awa, at nakakuyom ang mga kamao. Sa kanyang tabi ay nakatayo si Koronel Mateo na nakahawak sa kanyang baril.
“Gabriel?!” napaatras si Victor hanggang sa mapadikit ang likod sa lumang makina ng gilingan. Nabitawan niya ang hawak na paper bag. “A-Anong ginagawa mo rito? Paano mo nalaman ang lugar na ito?”
“Hindi ba dapat ako ang magtanong niyan sa’yo, Victor?” mababa ngunit nakakatakot ang tinig ni Gabriel. Humakbang siya palapit. “Bakit narito ang bise-presidente ng Montemayor Logistics Group sa isang abandonadong bodega, nagdadala ng gamot para sa isang pulubi?”
“N-Nagkakamali ka, pare!” pautal-utal na depensa ni Victor, pinipilit na ngumiti kahit nanginginig ang mga labi. “May tinutulungan lang akong kawawang babae rito. Alam mo naman ako, matulungin sa kapwa—”
PAK!
Isang malakas na suntok ang pinakawalan ni Gabriel na tumama nang diretso sa panga ni Victor. Bumagsak ang lalaki sa maruming semento, dumudugo ang gilid ng labi.
“Huwag mo akong gawing tanga, Victor!” sigaw ni Gabriel, dinampot ang kwelyo ng barong nito at ibinalibag sa pader. “Nakita ko siya sa puntod! Nakita ko ang marka sa ibabaw ng kaliwang kilay niya! Nakita ko kung paano mo ginawang pulubi ang asawa ko habang nagpapakasasa ka sa yaman na pinaghirapan namin!”
“Gabriel, makinig ka muna!” sigaw ni Victor habang nakataas ang mga kamay, umiiyak na sa takot. “Hindi ko ginusto ang nangyari! Natuklasan ni Elena ang paglipat ko ng pondo para bayaran ang malaking utang ko sa sugal! Kapag nalaman mo, makukulong ako at masisira ang buhay ko! Hindi ko siya pinatay, Gabriel! Binuhay ko siya! Inalagaan ko siya rito para hindi mo siya makita!”
“Inalagaan?!” muling sinuntok ni Gabriel si Victor sa sikmura, dahilan upang mapaluhod ito at mamilipit sa sakit. “Pinainom mo siya ng mga gamot na sumira sa isip niya! Pinagbantaan mo ang buhay ng kapatid niya! Pinaniwala mo akong patay na ang kaisa-isang babaeng minahal ko, at nagkunwari kang karamay ko habang ninanakaw mo ang bawat sentimo ng kumpanya ko!”
“Patawarin mo ako, Gabriel! Ibabalik ko ang lahat! Ibabalik ko ang apatnapung porsyento ng shares! Isusuko ko ang lahat ng ari-arian ko, huwag mo lang akong ipakulong!” pagmamakaawa ni Victor, gumagapang sa paanan ni Gabriel.
Tumingin si Gabriel sa kanyang dating matalik na kaibigan na may halong pandidiri. “Hindi lang kulungan ang naghihintay sa’yo, Victor. Sisiguraduhin kong pagbabayaran mo ang bawat luhang pumatak sa mga mata ni Elena, at ang bawat segundong ninakaw mo sa aming dalawa.”
Bumaling si Gabriel kay Koronel Mateo. “Mateo, dalhin mo siya sa himpilan ng pulisya. Ibigay mo sa mga imbestigador ang lahat ng ebidensyang nakuha mo—ang mga pekeng kontrata, ang bank transfers, ang logbook sa botika, at ang pag-amin niya. Siguraduhin mong mabubulok siya sa bilangguan nang walang piyansa.”
“Masusunod, Boss Gabriel.”
Makalipas ang tatlong buwan, tuluyan nang nagbago ang takbo ng buhay ni Gabriel Montemayor.
Sa loob ng silid-hukuman, tahimik na pinakinggan nina Gabriel at Elena ang hatol ng hukom. Dahil sa bigat ng mga ebidensya—mula sa pagkidnap, ilegal na detensyon, pagtatangka sa buhay, pagpatay sa drayber, hanggang sa bilyon-bilyong pisong pagnanakaw sa kumpanya—hinatulan si Victor Cruz at ang kanyang mga kasabwat ng habambuhay na pagkakabilanggo. Ang lahat ng kanyang ari-arian at ang apatnapung porsyento ng shares sa Montemayor Logistics Group ay binawi ng korte at ibinalik nang buo kay Gabriel.
Sa labas ng korte, sinalubong sila ng napakaraming mamamahayag, ngunit mahigpit lamang na hinawakan ni Gabriel ang kamay ni Elena at mabilis silang sumakay sa kanilang sasakyan.
Ngayon, maaliwalas na ang mukha ni Elena. Unti-unti nang bumabalik ang kanyang dating sigla at lakas matapos ang masusing gamutan at pag-aalaga. Ang marmol na puntod sa sementeryo sa Tagaytay ay matagal nang ipinagiba ni Gabriel.
Nang makauwi sila sa kanilang mansyon, hindi na bumalik si Gabriel sa kanyang opisina. Sa halip, dinala niya si Elena sa hardin kung saan nakahanda ang isang simpleng hapunan sa ilalim ng liwanag ng mga bituin.
“Wala ka bang pulong ngayong gabi?” nakangiting tanong ni Elena habang hinahaplos ang pisngi ng asawa.
Hinawakan ni Gabriel ang kamay ni Elena at hinalikan ito nang buong pagmamahal. “Mula ngayon, ikaw na ang nag-iisa at pinakamahalagang pulong sa buhay ko, Elena. Hindi na kita muling bibitawan.”
Sa wakas, ang bangungot na tumagal nang isang taon ay nagwakas na, at sa pagkakataong ito, alam ni Gabriel na ang tunay na kayamanan ay hindi nasusukat sa dami ng barko, mansyon, o salapi, kundi sa piling ng taong handa niyang ipaglaban hanggang sa huli.