(PART 3)
“I-imposible…” ang tanging salitang lumabas sa nanginginig na labi ni David. Ang kanyang mukha ay nawalan ng kulay, tila isang bangkay na nakatayo sa harap ng libingan. “Patay ka na… Nakita namin ang labi mo sa morgue… P-pinirmahan ng doktor ang death certificate!”
Ang Hukom mismo ay napatayo mula sa kanyang mataas na upuan, gulat na gulat at hindi makapaniwala sa kanyang nakikita. Ang martilyo na kanina lamang ay handa nang humusga sa akin ay nanatiling nakalapag, walang silbi sa ibabaw ng makintab na kahoy.
“Don Alberto…” bulong ng Hukom. “Kayo nga ba ‘yan?”
Dahan-dahang pinausad ng mga ahente ng NBI ang wheelchair patungo sa unahan, sa mismong gitna ng korte sa pagitan ng aking mesa at ng mesa ng prosekusyon. Ang bawat pag-ikot ng gulong nito ay parang tunog ng paparating na kamatayan para kina David at Stella.
Iniangat ng matanda ang kanyang nanginginig ngunit matatag na kamay. Inalis niya ang oxygen cannula sa kanyang ilong at tumingin nang diretso sa Hukom, bago ibinaling ang kanyang matatalim na mga mata kina Stella at David.
“Ako nga, Judge Mariano,” mahina ngunit malinaw ang tinig ni Don Alberto. Bawat kataga ay punong-puno ng awtoridad na nagpatindig sa balahibo ng lahat ng nakikinig. “Buhay ako. At naririto ako upang patunayan na ang babaeng nakasuot ng damit ng preso sa inyong harapan ay ang aking nag-iisang anak, si Marianne Alyssa Valderama. At siya ay ganap na walang sala.”
“H-hindi…” bulong ni Stella, na ngayon ay tuluyan nang bumagsak sa sahig habang nakahawak sa kanyang dibdib. “Hindi totoo ito… Isang bangungot ito…”
“Akala ninyo ay napakadali kong linlangin, ano?” sabi ni Don Alberto habang nakatitig kay Stella nang may matinding poot at panlulumo. “Inampon kita, Stella. Tinuring kitang tunay na anak nang mawala ang kapatid kong si Ramon. Ibinigay ko sa iyo ang lahat ng karangyaan, posisyon sa kumpanya, at tiwala. Ngunit ano ang isinukli mo? Nakipagsabwatan ka sa ahas na lalakeng iyan upang agawin ang Zenith Empire mula sa akin!”
Tumayo ang Special Prosecutor mula sa Department of Justice na kasamang pumasok ng NBI. Lumapit siya sa Hukom at nagsumite ng isang makapal na brown envelope.
“Your Honor,” wika ng tagausig. “Nais po naming isumite ang opisyal na DNA testing results mula sa pinagsamang laboratoryo ng NBI at St. Luke’s Medical Center. Pinapatunayan nito na si Maria Santos at si Marianne Alyssa Valderama ay iisang tao lamang—99.99% match sa DNA ni Don Alberto Valderama.”
Kinuha ng Hukom ang dokumento, binasa ito nang mabilis, at nanginginig ang mga kamay na ibinaba ang mga papel. Tumingin siya sa akin nang may paggalang at pagsisisi.
“Hindi lang iyan, Your Honor,” dagdag ng tagausig. “Ipiniprisinta rin namin ang buong video footage mula sa isang nakatagong surveillance camera sa loob ng opisina ni Don Alberto noong gabing sinasabing pinatay siya. Isang lihim na camera na tanging ang Don at ang kanyang anak lamang ang may alam.”
Sa isang senyas ng tagausig, bumukas ang malaking projector screen sa pader ng korte. Nagsimulang umandar ang isang malinaw na video recording.
Sa screen, malinaw na nakita ang gabing iyon. Pumasok sina Stella at David sa opisina ni Don Alberto. Makikita si Stella na nagbubuhos ng isang likido sa baso ng tsaa ng matanda. Makikita rin kung paano pinilit ni David na hawakan ang kamay ng Don habang nanghihina ito, upang piliting ipatatak ang thumbmark nito sa isang pekeng Deed of Transfer ng mga share ng kumpanya.
Nang mawalan ng malay ang Don, kitang-kita sa video kung paano kinuha ni David ang bote ng lason at lumabas ng silid upang ilagay ito sa janitor’s cart na aking ginagamit sa pasilyo.
Ang buong korte ay napasinghap sa labis na kilabot. Ang mga media reporter ay mabilis na nag-broadcast ng live feed. Sa loob ng ilang minuto, napanood ng buong bansa ang totoong mukha ng dalawang taong nagkunwaring mga biktima.
“Patawarin mo ako, anak,” sabi ni Don Alberto habang lumuluha siyang nakatingin sa akin. “Kinailangan kong magkunwaring patay sa tulong ng aking mga pinagkakatiwalaang doktor sa NBI upang lumabas ang lahat ng kanilang baho. Kinailangan kong matiis na makita kang nakaposas upang masiguro nating mahuhuli sila sa sarili nilang bitag nang walang lusot.”
Lumapit ang mga pulis sa aking tabi. Sa utos ng Hukom, agad nilang kinalagan ang mga posas sa aking mga kamay at paa. Nang maalis ang mga bakal, naramdaman ko ang bigat ng apat na taong pagpapanggap at pagtitiis na biglang gumaan. Tumayo ako nang tuwid, hindi na bilang isang inaaping janitress, kundi bilang tagapagmana ng pinakamalaking korporasyon sa bansa.
Lumapit ako sa kinaroroonan nina David at Stella. Si David ay nanginginig na nakaluhod sa sahig, habang si Stella ay umiiyak at nakatakip ang mukha sa hiya sa harap ng daan-daang camera.
“M-Marianne…” nanginginig na tawag ni David sa aking pangalan. Pilit niyang hinawakan ang laylayan ng aking damit. “Marianne, pakinggan mo ako… Mahal kita! Nagawa ko lang iyon dahil tinakot ako ni Stella! Siya ang nagplano ng lahat! Pinilit niya lang ako! Tandaan mo ang apat na taon nating pagsasama… Minahal kita, Marianne! Pakiusap, patawarin mo ako! Magsisimula tayo muli!”
Tiningnan ko si David mula sa itaas hanggang sa ibaba. Ang taong minsan kong inalayang buhay, ngayon ay mukhang isang basahang nagmamakaawa para sa kaunting awa.
Marahan kong inilayo ang aking damit mula sa kanyang maruruming kamay.
“Apat na taon kitang binuhay, David,” malamig kong wika, bawat salita ay may bigat ng bakal. “Nilinis ko ang dumi ng ibang tao para lang maipagmalaki kita. Ngunit nang magkaroon ka ng pagkakataon, hindi mo lang ako iniwan—ginusto mo pa akong patayin at ipabilanggo habambuhay. Huwag mong babanggitin ang salitang ‘pag-ibig’ sa harap ko, dahil hindi mo alam ang kahulugan niyan. Isa kang sakim na linta na sumisipsip sa kung sino ang may pakinabang.”
Bumaling ako kay Stella, na hindi makatingin sa akin. “At ikaw, Stella. Akala mo naging matalino ka sa pag-agaw sa kung anong hindi sa iyo. Ngunit ang kasakiman ninyo ang naghukay ng sarili ninyong libingan.”
Bumalik ako sa aking posisyon sa harap ng Hukom. Ang Hukom ay muling humawak sa kanyang kahoy na martilyo, ngunit sa pagkakataong ito, ang kanyang mukha ay puno ng matinding galit laban sa mga totoong salarin.
“Sa bisa ng mga bagong ebidensyang iprinisinta sa hukumang ito, ang kasong pagnanakaw at pagpatay laban kay Marianne Alyssa Valderama ay ganap na IBINABASURA nang may finality!” malakas na deklarasyon ng Hukom.
BUMAGSAK ANG MARTILYO.
“At sa kapangyarihang ipinagkaloob sa hukumang ito,” pagpapatuloy ng Hukom habang nakaturo kina David at Stella, “iniuutos ko ang agarang pag-aresto kina David Soriano at Stella Valderama sa mga kasong Frustrated Murder, Falsification of Public Documents, Perjury, Malicious Prosecution, at Grand Plunder nang WALANG KARAPATANG MAGPYANSA!”
BUMAGSAK MULI ANG MARTILYO.
Agad na pinalibutan ng mga ahente ng NBI at mga pulis sina David at Stella. Ang mga posas na kanina lamang ay nakakabit sa aking mga kamay ay lumagutok sa mga pulso nina David at Stella. Nagsisigaw si David habang kinakaladkad, nagmamakaawa at sumisigaw ng aking pangalan, ngunit walang sinuman ang nakinig sa kanya. Si Stella naman ay tulala, nawalan ng ulirat dahil sa kahihiyan at pagbagsak ng kanyang marangyang mundo sa harap ng buong bansa.
Nang mailabas ang dalawa, muling tumahimik ang bulwagan. Lumapit ako sa aking ama, lumuhod sa tabi ng kanyang wheelchair, at mahigpit siyang niyakap. Sa wakas, ang mga luha na matagal kong pinigil ay malayang pumatak—mga luha ng tagumpay, hustisya, at kalayaan.
Makalipas ang tatlong buwan, nahatulan sina David at Stella ng habambuhay na pagkabilanggo sa pinakamahigpit na piitan sa bansa, kung saan sila magdurusa sa bawat araw ng kanilang buhay dahil sa kanilang kasakiman.
Sa pinakatuktok na palapag ng Zenith Tower, nakatayo ako sa harap ng malaking bintana na tanaw ang buong lungsod. Nakasuot na ako ng marangyang pormal na kasuotan bilang bagong hinirang na Chief Executive Officer ng Zenith Empire. Hindi ko kailanman ikinahiya ang apat na taon na naghawak ako ng mop at naglinis ng mga pasilyo—dahil ang bawat patak ng pawis na iyon ang nagturo sa akin kung paano maging matatag, kung paano lumaban, at kung paano tiyaking hindi na muling may tatapak sa aking pagkatao.