Part 3
Nakatitig lang ako kay Marco, pilit na pinoproseso ng isip ko ang nakikita ko. Ang lalaking araw-araw kong nakikitang nakasuot ng kupas na apron habang nagpiprito ng itlog at nagwawalis ng sahig namin ay ang nag-iisang tagapagmana pala ng Valdez Holdings—si Marco Aurelio Valdez.
“Bakit…” nauutal kong tanong habang hinahawakan ang mga braso niya. “Bakit mo itinapon ang telepono at ang susi sa inidoro? At bakit mo sinabing uuwi ka sa Batangas?”
Inalalayan niya akong umupo sa mahabang sofa at inabutan ng tubig bago siya umupo sa tabi ko, hawak pa rin nang mahigpit ang kamay ko.
“Limang taon na ang nakalilipas nang mamatay ang lolo ko, iniwan niya sa akin ang buong kontrol ng Valdez Holdings,” panimula ni Marco, seryoso ang boses. “Pero may isang kondisyon sa last will and testament niya: hindi ko maaaring hawakan nang direkta ang pondo ng kumpanya hangga’t hindi ako nakakapag-asawa ng babaeng mamahalin ko nang totoo—isang babaeng tatanggapin ako nang walang alam sa yaman at apelyido ko. Kapag nabigo ako bago ang ikatatlumpung kaarawan ko, mapupunta ang lahat ng kontrol sa board of directors, na pinamumunuan ng pinsan kong si Damian.”
Napasinghap ako. “Kaya nagpanggap kang isang simpleng empleyado?”
“Noong una, oo, iyon ang plano,” pag-amin niya nang may malambot na ngiti. “Pero nang makita kita sa coffee shop dalawang taon na ang nakalilipas, nakalimutan ko na ang tungkol sa mana. Minahal kita dahil ikaw iyon. Kahit tutol ang mga magulang mo dahil akala nila wala akong maibibigay sa’yo, ipinaglaban mo ako. Ang pagluluto para sa’yo, ang paghihintay sa pag-uwi mo gabi-gabi—iyon ang pinakamasayang bahagi ng buhay ko. Wala akong pakialam kung hindi ko na makuha ang kumpanya, basta kasama kita.”
“Pero ang limampung milyon na ibinigay mo sa kumpanya at foundation nina Daddy…”
“Nang malaman kong ginigipit ng tiyuhin mong si Arturo ang negosyo ng pamilya mo para mapilitan ang daddy mo na ibenta ang mga lupa ninyo sa Batangas sa murang halaga, hindi ako pumayag,” paliwanag ni Marco. “Nalaman kong nakikipagsabwatan si Tito Arturo mo sa pinsan kong si Damian. Gusto nilang bilhin ang lupain ng pamilya mo sa Batangas dahil nakatayo iyon sa ibabaw ng isang malaking geothermal reserve na plano naming i-develop. Ginamit ko ang emergency trust fund ko para iligtas ang kumpanya ng daddy mo nang hindi mo nalalaman.”
Biglang bumukas ang pinto ng opisina sa gilid ng penthouse at lumabas ang isang matandang lalaki na may dala-dalang folder. “Sir Marco, nakumpirma na po ng security team natin. Pumasok sa bahay ninyo sa Quezon City ang mga tauhan ni Damian kaninang madaling-araw para hanapin ang master key at ang burner phone na ginamit ninyo sa paglipat ng pondo. Wala silang nakuha.”
Napatakip ako sa bibig ko. Kaya pala itinapon ni Marco ang mga iyon sa inidoro! Sinadya niyang magkunwaring pupunta sa Batangas para iligaw ang mga tauhan ng pinsan niya, at itinapon niya sa inidoro ang mga ebidensya bago umalis dahil alam niyang papasukin ng mga ito ang bahay namin habang nasa opisina ako. Hindi niya inasahan na magbabara ang inidoro at ipapaayos ko iyon bago pa niya mabalikan.
“Kung nalaman nilang nasa iyo ang susi ng vault kung saan nakatago ang orihinal na dokumento ng last will ni Lolo, ikaw ang targetin nila,” sabi ni Marco habang hinahaplos ang pisngi ko. “Kaya pinasundo kita agad dito nang malaman kong na-activate ang GPS tracker sa loob ng susi nang mabuksan ang zip-lock bag.”
“Pero paano sina Mommy at Daddy? Nasa bahay si Tito Arturo ngayon!” nag-aalala kong sabi.
“Huwag kang mag-alala. Bago ka pa makarating dito, nagpadala na ako ng private security team sa bahay ng mga magulang mo, kasama ang mga abogado ng Valdez Holdings,” kalmadong sagot ni Marco. “Hawak na namin ang lahat ng ebidensya ng panloloko at pang-e-embezzle ni Tito Arturo sa kumpanya ng daddy mo, pati na rin ang iligal na pakikipagsabwatan niya kay Damian.”
Makalipas ang dalawang oras, nanood kami sa malaking screen sa penthouse habang live na ibinabalita sa telebisyon ang pag-aresto kina Damian Valdez at Tito Arturo dahil sa kasong syndicated estafa, corporate espionage, at illegal trespass. Kasabay nito ay ang opisyal na anunsyo ng board of directors ng Valdez Holdings na kinikilala na si Marco Aurelio Valdez bilang ang nag-iisang Chairman at Chief Executive Officer ng kumpanya.
Kinabukasan, bumisita kami ni Marco sa bahay ng mga magulang ko. Hindi makatingin nang diretso si Daddy kay Marco noong una, puno ng hiya at pagpapakumbaba dahil sa lahat ng masasakit na salitang binitiwan nila noon laban sa asawa ko.
“Marco… hijo, hindi ko alam kung paano kami magpapasalamat at hihingi ng tawad sa’yo,” sabi ni Daddy, nanginginig ang boses. “Iniligtas mo hindi lang ang kabuhayan namin, kundi pati ang buhay naming mag-asawa.”
Yumuko si Marco nang may paggalang at ngumiti nang totoo—ang parehong maamong ngiti na minahal ko mula noong una kaming magkakilala. “Wala po kayong dapat ipagpasalamat, Dad. Pamilya ko na po kayo mula nang pakasalan ko ang anak ninyo. At hindi po magbabago ang pagtingin at pagrespeto ko sa inyo.”
Nang gabing iyon, bumalik kami sa simple naming bahay sa Quezon City. Bagama’t ipinilit ni Marco na lumipat na kami sa mas ligtas na mansion sa Makati, hiniling kong manatili muna kami roon kahit isang gabi pa.
Pagpasok ko sa banyo, maayos na ulit ang inidoro. Paglabas ko sa kusina, nakita ko si Marco—nakahubad na ang mamahaling amerikana at nakasuot na naman ng paborito niyang kupas na apron habang nagluluto ng sinigang na baboy.
Lumapit ako sa kanya at niyakap siya mula sa likod, isinandal ko ang pisngi ko sa malapad niyang likod.
“Akala ko talaga noon, ang swerte ko na kasi nakahanap ako ng asawang marunong magluto at magmasahe,” biro ko habang nakangiti.
Tumawa nang mahina si Marco, pinatay ang kalan, at humarap sa akin bago ako niyakap nang mahigpit. “Ako ang maswerte. Dahil kahit noong inakala mong wala akong maibibigay kundi mainit na tubig at hapunan, pinili mo pa rin akong mahalin araw-araw.”
Hinalikan niya ako sa noo, at sa sandaling iyon, alam kong kahit ano pang lihim ang nabunyag, ang lalaking nasa harap ko ay ang parehong Marco na pinili kong makasama habambuhay.