BAHAGI 3
Inilabas ni Samantha ang isang makapal na dokumentong may tatak ng katarungan at federal notary. Inihagis niya ito sa paanan ni Raymond.
“Basahin mo, Raymond. Basahin mo nang malinaw para marinig ng asawa mo at ng mga magulang ko,” utos ni Samantha.
Nanginginig na pinulot ni Raymond ang mga papel. Sa bawat linyang binabasa niya, unti-unting nawawalan ng kulay ang kaniyang mukha hanggang sa magmukha siyang bangkay.
“H-Hindi maaari ito…” bulong ni Raymond. “Ang deed of sale… ang buong mortgage… fully paid?”
“Labindalawang taon kaming naglingkod ni Adrian sa pinakadelikadong mga sektor ng gobyerno,” paliwanag ni Samantha habang nakatayo nang tuwid, ang kaniyang boses ay umaalingawngaw sa buong kalsada. “Lahat ng hazard pay, special operations compensation, at ang malaking pondo mula sa mga intelligence patents na binuo namin, doon namin inipon. Nang sabihin ninyo tatlong taon na ang nakalipas na nalulugi ang negosyo mo at mapapalayas sina Mama at Papa, sinong bumili ng bahay na ito nang palihim upang hindi masugatan ang pride mo, Raymond?”
Napalingon si Vanessa sa kaniyang asawa. “Raymond?! Akala ko ba ikaw ang bumili nito?! Ang sabi mo sa akin, regalo mo ito sa mga magulang ko dahil milyonaryo ka!”
“N-Nagsinungaling siya sa iyo, Vanessa,” malamig na sabi ni Samantha. “Si Raymond ay baon sa utang sa sugal at maling stock investments. Si Adrian ang lumapit sa bangko para i-assume ang mortgage. Ang tanging ginagawa ni Raymond rito ay magbayad ng maliit na maintenance fee buwan-buwan para magmukhang kaniya ang bahay! Ang tunay na nakapangalan sa titulo ng lupang ito, ng mansion na ito, at ng bawat kagamitang inuupuan ninyo… ay kaming dalawa ni Adrian!”
“Diyos ko…” napaluhod si Mama Lourdes sa damuhan, hinahawakan ang kaniyang dibdib habang umiiyak. “Kina Samantha pala ang lahat ng ito… Roberto, pinalayas natin ang tunay na may-ari!”
“At hindi lang ‘yan,” dagdag ni Samantha, sabay tingin sa Heneral. “General Vance, paki-freeze ang lahat ng secondary access accounts na nakakabit sa military pension fund na pinahintulutan kong gamitin nila para sa gastusin sa bahay.”
“Masusunod, General Reyes,” tugon ni General Vance, at agad sumenyas sa aide na may pinindot sa kaniyang satellite tablet.
Sa parehong sandali, tumunog ang telepono ni Raymond sa kaniyang bulsa. Sunod-sunod na notification mula sa bangko ang pumasok.
ALERT: Joint Account Access Terminated.
ALERT: Credit Line Revoked due to Insufficient Collateral.
ALERT: Foreclosure Process Initiated for External Vehicles.
“H-Hindi! Ang pera ko! Ang kotse ko!” histerikal na sigaw ni Raymond habang sinusubukang pindutin ang kaniyang telepono, ngunit lahat ng kaniyang transactions ay tinanggihan.
“Lahat ng karangyaan mo, Raymond, ay nakasandal sa kabutihan ng asawa kong itinuring mong walang silbi,” sabi ni Samantha. “Pinalampas namin ang kayabangan mo dahil gusto ni Adrian na maging payapa ang pamilya ko. Pero ang lapastanganin mo ang alaala niya, at ang itaboy mo ako sa garahe habang dala ko ang anak ng kapatid mo sa serbisyo? Diyan nagtatapos ang awa ko.”
Lumapit si Vanessa kay Samantha, lumuluhang humawak sa laylayan ng kaniyang jacket. “Samantha, parang awa mo na! Kapatid mo ako! Saan kami pupunta? Mawawalan kami ng tirahan! Buntis ka rin, isipin mo ang pamilya!”
“Naisip ko ang pamilya, Vanessa,” sagot ni Samantha habang tinitingnan ang kaniyang kapatid nang diretso sa mga mata. “Ngunit kaninang umaga, nang sabihin kong buntis ako at napakalamig sa garahe, ano ang sinabi mo? ‘Wala na si Adrian, tanggapin mo na.’ Ngayon, sinasabi ko sa inyo: Wala na ang libreng buhay ninyo. Tanggapin niyo na.”
Bumaling si Samantha sa mga militar na kasama niya. “Captain Miller, tawagan ang lokal na sheriff. Mayroon silang tatlumpung minuto para kunin ang kanilang mga personal na damit at lumayas sa aking ari-arian. Ang anumang gamit na binili gamit ang pondo namin ni Adrian ay mananatili sa loob ng bahay na ito.”
“Samantha! Hindi mo maaaring gawin ito sa sarili mong mga magulang!” sigaw ni Roberto, tumutulo ang luha sa kahihiyan at galit. “Kami ang nagpalaki sa iyo!”
“At pinalaki ninyo ako para maging matatag, Papa,” marahang sagot ni Samantha, may pait ngunit may pinalidad. “Binigyan ko kayo ng lahat ng ginhawa nang walang hinihinging kapalit. Ang hiningi ko lang kahapon at kanina ay kaunting respeto para sa asawa kong nagbuwis ng buhay para sa bansang ito, at kaunting malasakit para sa apo ninyo. Ngunit mas pinili ninyong sambahin ang pera at yabang ni Raymond kaysa sa sarili ninyong dugo.”
Tinalikuran sila ni Samantha. Lumapit ang dalawang sundalo upang buhatin ang kaniyang maliit na kahon mula sa maruming sahig ng garahe, maingat itong inilagay sa loob ng marangyang armored vehicle.
“General Reyes, nakahanda na ang presidential quarters sa base para sa inyo,” magalang na wika ni General Vance habang binubuksan ang pinto ng sasakyan para sa kaniya. “Ang medical team ng Walter Reed ay naghihintay na upang suriin ang kalagayan mo at ng bata. Ang buong puwersa ay nasa ilalim ng iyong command.”
“Salamat, Heneral,” sagot ni Samantha.
Bago pumasok sa sasakyan, lumingon si Samantha sa huling pagkakataon. Nakita niya ang kaniyang pamilyang nakatayo sa malamig na hangin—si Raymond na umiiyak habang yakap ang gulong ng kaniyang Audi na malapit nang hilain ng bangko, si Vanessa na tulalang nakaupo sa semento, at ang kaniyang mga magulang na puno ng pagsisisi habang pinapanood siyang umalis.
Pumasok si Samantha sa loob ng sasakyan. Isinara ng sundalo ang pinto, humarang ang makakapal na bulletproof glass na tuluyang naghiwalay sa kaniya mula sa kanilang ingay at pagsusumamo.
Habang umaandar ang tatlong armored vehicles palabas ng gate, hinaplos ni Samantha ang kaniyang tiyan. Tumingin siya sa nakatiklop na bandila sa kaniyang tabi, at sa litrato ng kaniyang asawang si Adrian na nakangiti sa kaniya.
“Adrian, tapos na,” bulong niya sa sarili habang may luhang pumatak sa kaniyang pisngi, ngunit sa pagkakataong ito, luha ito ng kalayaan at panibagong lakas. “Hindi na nila tayo masasaktan. Ipagpapatuloy ko ang laban para sa ating anak.”
Bumilis ang takbo ng convoy patungo sa base militar, iniiwan ang kadiliman ng nakaraan at patungo sa isang bagong umaga kung saan ang kaniyang dangal, ranggo, at kinabukasan ay muling magniningning.