PART 3
Nang marinig ko ang mabigat na tunog ng busina sa labas ng tarangkahan, parang binuhusan ng nagyeyelong tubig ang aking buong pagkatao. Walang oras para mag-panic. Kung magpapadala ako sa takot, pareho kaming mamamatay ng aking ama sa gabing ito.
“Clara… takbo…” pilit na binigkas ng aking ama, ang kanyang boses ay garalgal at halos pumutok ang ugat sa leeg dahil sa matinding pagsisikap na makapagsalita.
“Hindi kita iiwan, Papa. Sama tayong aalis dito,” determinadong sabi ko.
Mabilis kong isinilid ang mga mahahalagang dokumento at litrato sa loob ng aking jacket at ini-zip ito nang maigi. Pagkatapos ay kinuha ko ang cellphone ko. Bago pa man makapasok si Anton sa mismong mansyon, nag-dial ako ng isang numero—ang numero ni Attorney Gabriel Mendoza, ang dating punong abogado ng ampunan na minsan nang nagsabi sa akin na kung may kailangan ako tungkol sa aking pinagmulan ay huwag akong mag-atubiling tumawag. Nang gabing iyon, napagtanto ko na matagal nang naghihinala si Attorney Mendoza sa mabilis na pag-angat ni Anton gamit ang ari-arian ng mga Valderama.
Nang sumagot ang abogado, mabilis at pabulong akong nagsalita: “Attorney Mendoza, si Clara ito. Buhay ang ama ko, si Don Fernando Valderama! Hawak ko ang mga orihinal na dokumento at titulo. Papasok na si Anton sa mansyon upang patayin kami. Tawagan niyo ang NBI at pulisya ngayon din! Papunta kami sa lumang greenhouse sa likod ng hardin!”
Hindi ko na hinintay ang sagot ng abogado. Pinatay ko ang tawag at agad na pinuntahan ang wheelchair na nakatabi sa sulok ng silid.
Dinala ko ang wheelchair sa tabi ng kama. Gamit ang lahat ng lakas na mayroon ako sa aking katawan, binuhat ko ang aking ama. Mabigat siya, ngunit ang adrenaline at ang matinding pagnanais na iligtas siya ay nagbigay sa akin ng kakaibang lakas. Naipasok ko siya sa wheelchair, ibinalot sa kanya ang isang makapal na kumot upang hindi siya lamigin, at mabilis na itinulak ang silya palabas ng kwarto.
Nang makalabas kami sa pasilyo, narinig ko ang malakas na pagbagsak ng pinto sa ibaba.
“CLARA!” ang dumadagundong na boses ni Anton ay umalingawngaw sa buong mansyon. Puno ito ng poot at kabaliwan. “Huwag kang magtangkang tumakas! Walang makakalabas nang buhay sa pamamahay na ito!”
Hindi ako sumagot. Alam kong hindi kami pwedeng dumaan sa enggrandeng hagdanan sa gitna dahil doon aakyat si Anton. Sa halip, tinulak ko ang wheelchair patungo sa lumang service elevator sa dulo ng pasilyo na ginagamit noon ng mga katulong para sa labada. Pumasok kami sa loob at pinindot ko ang ground floor papuntang likod-bahay.
Habang bumababa ang elevator, narinig ko ang mabibigat na yabag ng mga sapatos ni Anton na tumatakbo sa ikalawang palapag, patungo sa kwarto ng aking ama. Ilang segundo na lamang ay malalaman niyang wala na kami roon.
Pagbukas ng elevator sa ground floor, bumungad ang malamig na simoy ng hangin mula sa bukas na pinto ng kusina. Itinulak ko nang buong bilis ang wheelchair palabas sa likod ng mansyon. Umuulan nang mahina, at ang madulas na damuhan ay nagpahirap sa pagtulak ng mga gulong ng silya.
“Doon… anak… sa lumang imbakan…” pabulong na turo ng aking ama, ang kanyang nanginginig na daliri ay nakaturo sa lumang greenhouse na napapaligiran ng makakapal na baging at halaman.
Bago pa man kami makarating sa pinto ng greenhouse, isang nakakasilaw na liwanag ang tumama sa aming likuran.
“Akala mo ba talaga makakatakas ka, Clara?!”
Lumingon ako. Nakatayo si Anton sa likod ng patio, hawak ang isang matalim na baril at isang flashlight. Ang kanyang mukha, na dating puno ng amo at kagwapuhan na nagpaibig sa akin, ay napalitan ng anyo ng isang demonyo. Ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa galit.
Dahan-dahan siyang naglakad palapit sa amin, nakatutok ang baril sa aking dibdib.
“Sayang, Clara,” wika ni Anton habang may mapait na ngisi sa kanyang mga labi. “Napakabait mong asawa. Tahimik, masunurin. Kung hindi ka lang sana naging pakialamera, hinayaan kitang mabuhay nang marangya kahit mamatay na ang walang-kwentang matandang ‘yan. Pero pinili mong maging matalino.”
“Hayop ka, Anton!” sigaw ko habang humarang ako sa harap ng wheelchair ng aking ama. Hinarap ko siya nang walang takot. “Pinatay mo ang nanay ko! Nilibing mo nang buhay ang tatay ko sa sarili niyang bahay at ninakaw mo ang lahat ng pag-aari namin! Ikaw at ang tatay mo ay mga mamamatay-tao!”
Tumawa nang malakas si Anton, isang tawang puno ng panunuya. “Ninakaw? Walang ninakaw, Clara! Ang pamilya mo ang mayabang! Isang simpleng hardinero lang ang tatay ko, pero trinato siya ng tatay mo na parang alipin! Karapatan naming kunin ang lahat ng ito! At ngayon, dahil alam mo na ang totoo, tatapusin ko na ang sinimulan namin dalawampu’t anim na taon na ang nakalilipas. Kapag namatay kayong dalawa ngayong gabi, sasabihin ko sa pulisya na pinatay ka ng baliw na matanda bago siya nagpakamatay. At ako? Ako ang mananatiling nag-iisang tagapagmana ng bilyon-bilyong Vanguard!”
Itinaas ni Anton ang baril at ikinasa ito, direktang nakatutok sa aking noo.
Pumikit ako, ngunit bago pa man niya maiputok ang gatilyo, isang milagro ang nangyari.
Sa kabila ng kanyang paralisis, gamit ang huling patak ng lakas na nagmula sa pagmamahal ng isang ama, biglang tumayo si Don Fernando mula sa wheelchair! Buong bigat niyang ibinalibag ang kanyang katawan pasulong, direkta sa mga binti ni Anton!
“AAARGH!” sigaw ni Anton nang mawalan siya ng balanse at bumagsak sa putikan. Pumutok ang baril sa hangin nang walang tinamaan.
“PAPA!” sigaw ko.
Gumulong ang baril sa madulas na damuhan. Mabilis akong kumilos. Bago pa man makabangon si Anton, buong lakas kong kinuha ang isang mabigat na terracotta flower pot mula sa gilid ng pathway at buong puwersa itong ibinalibag sa ulo ni Anton!
Bumagsak ang paso at nabasag. Napadaing si Anton sa matinding sakit habang dumudugo ang kanyang noo, ngunit pilit pa rin siyang gumagapang patungo sa baril. Sinipa ko ang baril palayo sa kanya, papunta sa malalim na kanal ng hardin.
Sa sandaling iyon, umalingawngaw ang sunod-sunod na sirena ng mga sasakyan ng pulisya. Ang mga pulang at asul na ilaw ay nagliwanag sa buong paligid ng mansyon.
Bumukas ang malaking tarangkahan at pumasok ang apat na patrol car ng pulisya kasama ang mga operatiba ng NBI, sa pangunguna ni Attorney Gabriel Mendoza.
“PULIS! HUWAG KANG GAGALAW! IBABA ANG MGA KAMAY!” sigaw ng mga armadong operatiba habang mabilis na pinaliligiran si Anton.
Nakahandusay si Anton sa putik, hindi makapaniwala sa bilis ng mga pangyayari. Tumingin siya sa akin nang may nanlilisik na poot, ngunit wala na siyang magagawa. Mabilis siyang pinosasan ng mga awtoridad at idiniin sa lupa.
Agad akong lumuhod sa tabi ng aking ama na nakahiga sa damuhan, humihingal ngunit gising. Inangat ko ang kanyang ulo at inilagay sa aking kandungan.
“Papa… ligtas na tayo. Tapos na po,” umiiyak kong sabi habang hinahaplos ang kanyang mukha.
Tumingin sa akin si Don Fernando. May mga luhang dumaloy sa kanyang mga mata, ngunit sa pagkakataong ito, hindi ito luha ng takot o pighati. Ito ay luha ng kapayapaan at tagumpay. Isang mahinang ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi, at narinig ko ang isang mahina ngunit malinaw na salita mula sa kanya:
“Salamat… anak ko.”
Lumipas ang anim na buwan.
Naging laman ng lahat ng balita sa telebisyon at pahayagan ang pagbagsak ng pekeng bilyonaryong si Anton. Dahil sa mga orihinal na dokumentong naitago ng aking ama, kasama ang testimonya ng mga dating kasabwat at mga medical records na nagpatunay ng unti-unting paglason sa kanya, nahatulan si Anton ng habambuhay na pagkabilanggo (reclusion perpetua) para sa mga kasong murder, frustrated murder, illegal detention, at malawakang falsification of public documents. Ang lahat ng nakaw na ari-arian ay pormal na binawi at ibinalik sa tunay na may-ari.
Ang Vanguard Enterprises ay muling ibinalik sa orihinal nitong pangalan: Valderama Holdings.
Sa isang magandang hardin sa bagong bahay namin sa Tagaytay, malayo sa madilim na mansyon ng nakaraan, nakaupo ako sa tabi ng aking ama. Sa tulong ng mahuhusay na doktor at tuloy-tuloy na physical therapy, unti-unti nang bumabalik ang kanyang lakas at pananalita.
“Maganda ang simoy ng hangin ngayon, Clara,” dahan-dahan ngunit malinaw na wika ni Don Fernando habang hawak ang isang tasa ng mainit na kape.
Ngumiti ako at hinawakan ang kanyang kamay—ang kamay na may kaparehong balat sa aking balikat, ang markang nagligtas sa aming dalawa at nagbalik sa akin sa aking tunay na tahanan.
“Opo, Papa,” sagot ko habang nakatanaw sa malawak at maaliwalas na tanawin. “Napakaganda ng simula ng ating bagong buhay.”