BAHAGI 3
Ang hangin sa labas ng private conservatory ng pamilya Moretti ay kasinglamig ng yelo noong gabing iyon. Ang marangyang glass roof ay napaliligiran ng mga kumukutikutitap na ilaw, at sa loob ay maririnig ang mahinang tugtog ng isang classical string quartet. Ang pinakamakapangyarihang mga tao sa Massachusetts ay naroroon, may hawak na mga kristal na baso ng mamahaling champagne, naghihintay sa pagdating ng susunod na Don ng Boston upang selyuhan ang kasunduan na magdurugtong sa dalawang pinakamalalaking imperyo ng lungsod.
Nang pumasok ako sa malaking bulwagan, biglang tumigil ang musika.
Hindi ako pumasok mag-isa. Sa aking tabi ay naglalakad si Elena, suot ang isang simpleng itim na coat ngunit may angking dignidad at kagandahang hindi mapapantayan ng kahit sinong babae sa silid na iyon. At sa aming pagitan ay naglalakad ang apat na batang lalaki—sina Leo, Lucas, Liam, at Lorenzo—na may pare-parehong lakad, tindig, at matatapang na tingin na pamilyar sa bawat miyembro ng pamilya Moretti.
Sa likod namin ay nakatayo si Marco at ang labindalawa sa aking pinakamatapat na tauhan, pawang armado at handang magpaputok sa aking simpleng kumpas.
Natahimik ang buong bulwagan. Ang mga bulungan ay kumalat na parang apoy sa tuyong damo. Si Sloane Barrett, na nakasuot ng isang puting couture dress na nagkakahalaga ng daan-daang libong dolyar, ay napabuka ang bibig sa matinding kahihiyan at pagkagulat. Ang kanyang ama, si Senator Barrett, ay agad na tumayo mula sa kanyang upuan nang may galit sa kanyang mukha.
Ngunit ang taong hinahanap ng aking mga mata ay nakaupo sa gitnang mesa, may hawak na baso ng whiskey: ang aking ama, si Don Vittorio Moretti.
Nang makita ni Vittorio ang apat na bata at ang babaeng kanyang pinalayas anim na taon na ang nakalilipas, ang baso sa kanyang kamay ay bahagyang nanginig. Ang kanyang karaniwang mapagmataas na mukha ay napalitan ng kawalan ng katiyakan.
“Dominic,” malamig na boses ng aking ama ang bumasag sa katahimikan. “Ano ang ibig sabihin ng kabaliwang ito? Bakit mo dinala ang basurang iyan at ang kanyang mga kasama sa sarili mong pagdiriwang?”
Naramdaman ko ang paghigpit ng hawak ni Elena sa aking braso. Hinawakan ko ang kanyang kamay upang iparamdam sa kanya na ligtas siya, bago ako humakbang paharap, iniiwan ang aking pamilya sa ilalim ng proteksyon ni Marco.
“Ang mga taong tinatawag mong basura, Vittorio, ay ang aking asawa at ang aking apat na anak,” malinaw at malakas kong pahayag na narinig ng bawat bisita sa bulwagan. “Ang mga tunay na kadugo ng pamilya Moretti. Ang mga batang tinangka mong burahin sa mundong ito dahil lamang sa iyong walang kabusugang kasakiman sa kapangyarihan.”
Napatayo si Senator Barrett. “Moretti! Ano ang kalokohang ito? Nangako ka ng isang alyansa sa aking pamilya! Hindi ako papayag na insultuhin mo ang aking anak sa harap ng buong lungsod!”
Bumaling ako sa Senador nang may matalim na tingin na nagpatigil sa kanyang pagsasalita. “Umalis kayo ng anak mo sa pamamahay ko, Barrett, bago ko ilabas sa media ang lahat ng bank accounts mo sa Switzerland na naglalaman ng perang galing sa aming mga operasyon sa pantalan. Alam mo kung ano ang kaya kong gawin. Kunin mo ang anak mo at umalis na kayo. Ngayon din.”
Namutla ang Senador. Walang nagawa si Sloane kundi umiyak sa kahihiyan habang hila-hila siya ng kanyang ama palabas ng conservatory, kasunod ang kanilang mga bodyguard na hindi man lang nagtangkang magtaas ng tingin sa akin.
Nang mawala ang mga Barrett, mabilis ding nag-alisan ang iba pang mga bisita. Alam ng mga matatalinong tao sa Boston kung kailan magsisimula ang isang madugong labanan sa loob ng pamilya Moretti, at walang sinuman ang nagnanais na maipit sa gitna nito. Sa loob ng ilang minuto, ang natira na lamang sa malaking conservatory ay ang pamilya ko, ang aking mga sundalo, at ang mga matatandang miyembro ng konseho na tapat sa aking ama.
“Nababaliw ka na, Dominic,” marahang sabi ni Vittorio habang dahan-dahang tumatayo gamit ang kanyang tungkod. “Sinira mo ang pinakamahalagang alyansa sa kasaysayan ng pamilyang ito para lamang sa isang babae at mga bastardo?“
Bago pa matapos ni Vittorio ang kanyang sasabihin, mabilis akong lumapit sa kanya. Hinawakan ko ang kuwelyo ng kanyang mamahaling tuxedo at marahas siyang inilapit sa aking mukha. Ang kanyang mga personal na gwardya ay nagtangkang bumunot ng baril, ngunit bago pa nila mahawakan ang kanilang mga holster, nakatutok na ang mga baril nina Marco sa kanilang mga ulo.
“Huwag mong uulitin ang salitang iyan sa harap ko kailanman,” gigil kong bulong sa tainga ng aking ama, ang boses ko ay kasinglalim ng libingan. “Anim na taon akong nagbulag-bulagan sa iyong mga manipulasyon. Inakala kong ginagawa mo ang lahat para sa kabutihan ng pamilya. Ngunit ngayon ko napagtanto na ikaw ang tunay na lason sa imperyong ito. Handa mong patayin ang sarili mong mga apo para lamang sa karagdagang kapangyarihan.”
“Ako ang nagtayo ng pamilyang ito!” sigaw ni Vittorio, pilit nagpupumiglas ngunit wala nang lakas laban sa aking pagkakahawak. “Ako ang Don ng Boston!”
“Wala ka nang kapangyarihan dito, matanda,” sabi ko sabay tulak sa kanya pabalik sa kanyang silya.
Tumingin ako sa mga matatandang miyembro ng konseho na nakatayo sa gilid. “Kayo ang mga saksi. Si Vittorio Moretti ay lumabag sa pinakasagradong batas ng ating tradisyon: ang pagtataksil sa sariling kadugo at pagbabanta sa buhay ng mga lehitimong tagapagmana. Ayon sa mga batas ng ating pamilya, ano ang parusa sa isang pinunong nagtaksil sa sarili niyang dugo?”
Ang pinakamatandang miyembro ng konseho, si Don Antonio, na matagal nang kaibigan ng aking lolo, ay tumingin sa apat na bata na ngayon ay tahimik na nakamasid. Nakita niya sa mga mata ng mga bata ang katatagan at ang dugo ng unang henerasyon ng mga Moretti.
“Ang pagkawala ng titulo, pag-aalis ng lahat ng ari-arian, at habambuhay na pagpapatapon,” pormal na tugon ni Antonio, habang yumuyuko bilang paggalang sa akin. “Mula sa gabing ito, kinikilala ka ng konseho bilang nag-iisang Don Dominic Moretti. Ang iyong mga salita ang magiging batas.”
Humarap ako sa aking ama na ngayon ay bagsak ang balikat, napagtantong wala na siyang kakampi sa silid na iyon. Ang kanyang buong buhay na itinayo sa takot at manipulasyon ay gumuho sa loob lamang ng isang gabi dahil sa apat na batang inakala niyang hindi na muling lilitaw.
“Ipadala siya sa lumang villa sa Sicily,” utos ko kay Marco nang hindi na muling tumitingin sa aking ama. “Bantayan siya roon nang dalawampu’t apat na oras. Hindi na siya muling makakatapak sa Estados Unidos. At kung magtangka siyang makipag-ugnayan sa kahit sinong tao sa labas ng villa, alam mo na ang dapat mong gawin.”
“Masusunod, Don Dominic,” tugon ni Marco habang sinenyasan ang kanyang mga tauhan na hawakan si Vittorio at ilabas ito sa bulwagan.
Nang sumara ang malalaking pinto ng conservatory, bumalik ang katahimikan. Ang mabigat na tensyon na naghari sa buong silid ay dahan-dahang napawi, pinalitan ng isang kakaibang kapayapaan na hindi ko kailanman naramdaman sa loob ng mansyong iyon.
Humarap ako kay Elena at sa aming mga anak. Dahan-dahan silang lumapit sa akin. Si Elena ay lumuluhang nakangiti, tila gumaan ang pasan na anim na taon niyang dinala nang mag-isa sa dilim.
“Tapos na, Elena,” sabi ko habang marahang hinahawakan ang kanyang mga pisngi at pinupunasan ang kanyang mga luha. “Wala nang magbabanta sa inyo. Wala nang kailangang magtago.”
“Hindi pa rin ako makapaniwala, Dominic,” bulong niya habang nakatingin sa paligid. “Ang mundong ito… napakadelikado pa rin para sa kanila.”
“Babaguhin ko ang mundong ito,” pangako ko sa kanya habang tinititigan ang kanyang mga mata. “Mula sa gabing ito, ang pamilya Moretti ay hindi na mamumuhay sa anino ng ilegal na karahasan at takot. Gagamitin ko ang lahat ng impluwensya at kayamanan na mayroon ako upang linisin ang aming mga negosyo. Gagawin kong lehitimo ang lahat para sa kinabukasan ng ating mga anak. Hindi sila lalaki na kailangang magtago o matakot sa bawat yabag sa gabi.”
Lumapit ang apat na bata at sabay-sabay na yumakap sa aming mga binti. Si Leo, ang pinakamalakas ang loob, ay tumingala sa akin. “Daddy, titira na po ba tayo rito sa parang kastilyo?”
Napatawa ako nang mahina—isang tunay at malinis na tawa na ngayon ko na lamang muling narinig mula sa aking sarili. Lumuhod ako at niyakap silang apat kasama si Elena.
“Oo, mga anak,” sagot ko habang hinahalikan ang kanilang mga noo isa-isa. “Dito tayo titira. Magkakasama tayong anim. At walang sinuman, kahit kailan, ang makakapaghiwalay muli sa ating pamilya.”
Nang gabing iyon, habang nakatayo kaming anim sa ilalim ng glass roof at pinagmamasdan ang tahimik na alon ng Charles River, napagtanto ko ang tunay na kahulugan ng aking pag-iral. Ang singsing na itinapon ko sa basurahan ay walang halaga kung ikukumpara sa kayamanang nasa aking mga bisig.
Hindi na ako si Dominic Moretti, ang kinatatakutang halimaw ng Boston.
Ako na ngayon si Dominic Moretti: isang ama, isang asawa, at isang pinunong handang magbago para sa pamilyang matagal nang nawala, ngunit sa wakas… ay muli kong natagpuan.