PART 3
Kinaumagahan, maagang nagising si Celeste. Nakangiti pa rin siya habang naghahanda ng almusal sa kusina, kunwari ay mapagmalasakit na tiyahin. Ngunit hindi na ako ang Gabriel na madaling mauto noon.
Habang kumakain kami, dahan-dahan kong ibinagsak sa mesa ang mga dokumento, ang kopya ng lab test mula sa tumbler ni Leo, at ang mga litrato ng mga transaksyon niya sa pagbili ng iligal na gamot.
Napatigil si Celeste. Binitawan niya ang hawak na tasa. Namutla nang husto ang kanyang mukha at nanginginig ang mga labi.
“K-Kuya… ano ‘to? Hindi ko alam ‘yan…” nanginginig niyang pagtatanggi habang lumalayo sa mesa.
“Huwag mo nang subukang magsinungaling pa, Celeste!” sigaw ko na umalingawngaw sa buong kusina. Sa parehong sandali, bumukas ang pinto at pumasok ang dalawang pulis na tinawagan ko.
Wala nang nagawa si Celeste kundi ang humagulgol nang malakas habang pinosasan siya ng mga pulis. Habang kinakaladkad siya palabas ng mansyon, tumingin siya sa akin nang may galit sa mga mata, ngunit wala na siyang kawala sa batas. Ang tinatawag nilang “perpektong tiyahin” ay nahatulan sa salang pagtatangkang paglason at pang-aabuso sa isang menor de edad.
Pagkaalis ng mga pulis, agad kong binuhat si Leo at niyakap nang napakahigpit. Humagulgol ako sa kanyang balikat, humihingi ng tawad dahil halos mapahamak siya dahil sa aking katangahan at pagtitiwala sa maling tao.
“Salamat, anak… salamat at nagsalita ka,” bulong ko habang hinahaplos ang buhok niya.
“Basta kasama kita, Papa, hindi na ako matatakot,” nakangiting sagot ni Leo.
Mula sa araw na iyon, ipinangako ko sa sarili ko na hinding-hindi ko na kailanman pababayaan ang aking anak. Ang sikretong nadiskubre ko bago ang flight ko ay nagdurog sa aking mundo, ngunit ito rin ang nagligtas sa nag-iisang kayamanan na natitira sa akin—ang buhay at kinabukasan ng aking anak.
(WAKAS)