PART 3
Lumipas ang mga araw at naging mas malapit kami ni Rafael. Sa bawat gabi na kami lamang dalawa sa aming silid, unti-unti kong nakilala ang tunay na lalaki sa likod ng trahedya. Si Rafael ay hindi lamang makisig; siya ay matalino, mapagkalinga, at may malalim na malasakit sa mga manggagawa ng kanilang imperyo ng langis. Tinutulungan ko siyang suriin ang mga lihim na dokumento sa gabi, habang tinuturuan niya ako kung paano gumalaw sa maruming mundo ng mataas na lipunan.
Sa bawat haplos niya kapag tinutulungan ko siyang tanggalin ang maskara, sa bawat malalim na pag-uusap namin bago matulog, naramdaman ko ang unti-unting pagbabago sa aking damdamin. Hindi na lamang ito isang simpleng kasunduan para sa akin. Nahuhulog na ang aking loob sa lalaking itinuturing ng lahat na isang sumpa.
Ngunit ang katahimikan bago ang unos ay hindi nagtagal.
Dalawang araw bago ang itinakdang Grand Stockholders’ Gala kung saan pormal na iaanunsyo ang bagong mamumuno sa korporasyon, nakatanggap ako ng isang tawag mula sa isang hindi kilalang numero.
“Bella… tulungan mo ako! Papaslangin nila ako!”
Ang boses ni Tiya Hilda. Umiiyak siya at nagmamakaawa. Bago ko pa man maitama ang aking sarili, isang pamilyar na malamig na boses ang sumabat sa linya. Si Marco.
“Magandang araw, pinsanang manugang,” halakhak ni Marco. “Nasa kamay namin ang mahal mong tiyahin. Kung gusto mo pa siyang makitang humihinga, pumunta ka sa Lumang Bodega ng Langis sa Pier 4 nang mag-isa. Huwag kang magsasama ng pulis, at huwag mong sasabihin sa halimaw mong asawa. Kapag may nakita kaming kahit sinong kasama mo, puputulin namin ang leeg ng matandang ito.”
Napatakip ako sa aking bibig. Bagamat naging sakim at iresponsable si Tiya Hilda, siya pa rin ang nag-aruga sa akin nang maulila ako. Hindi ko kayang sikmurain na mamatay siya dahil sa akin.
Naisip kong tawagan si Rafael, ngunit nasa isang lihim siyang pakikipagpulong sa mga tapat niyang abogado at mga board members. Alam kong kung aabalahin ko siya, maaaring masira ang plano niyang bawiin ang kumpanya. Bukod pa roon, takot akong baka saktan agad nila si Tiya Hilda kung magtatagal ako.
Nagpasya akong pumunta nang mag-isa, ngunit nag-iwan ako ng isang lihim na pahiwatig. Iniwan ko ang aking kwintas—ang kwintas na ibinigay sa akin ni Rafael noong nakaraang gabi—sa ibabaw ng kanyang mesa sa silid-aklatan, katabi ng isang lumang mapa ng Pier 4 na sadyang binilugan ko ng pulang tinta.
Pagsapit ng gabi, dumating ako sa madilim at mapanglaw na bodega sa Pier 4. Amoy kalawang, lumang langis, at alat ng dagat ang hangin. Pagpasok ko pa lamang, sinalubong na ako ng apat na armadong lalaki. Kinuha nila ang aking bag at selpon, saka ako dinala sa gitna ng malawak na bulwagan.
Doon, nakagapos sa isang silya si Tiya Hilda, duguan ang mukha at nanginginig sa takot. Sa tabi niya ay nakatayo si Don Eduardo at si Marco, may hawak na mga baril at may malademonyong ngiti sa kanilang mga labi.
“Bella! Patawarin mo ako! Kasalanan ko ang lahat!” umiiyak na sigaw ni Tiya Hilda.
“Tumahimik ka, matanda!” bulyaw ni Marco, sabay sipa sa silya nito. Humarap siya sa akin, may hawak na isang makapal na folder. “Nandito ka na pala, aking magandang manugang. Napakadali mo talagang paikutin.”
“Nandito na ako! Pakawalan niyo na si Tiya Hilda!” matapang kong sigaw, kahit na kumakabog ang aking dibdib sa matinding takot.
“Pakakawalan namin siya… kapag pinirmahan mo ito,” sabi ni Eduardo habang iniaabot ang mga papel. “Isa itong legal na affidavit na nagpapatunay na si Rafael ay wala na sa wastong katinuan ng pag-iisip, na siya ay abusado, at dahil sa kanyang sakit ay hindi na niya kayang magdesisyon para sa kanyang sarili. Bilang kanyang legal na asawa, ililipat mo sa akin ang buong kapangyarihan upang pamunuan ang korporasyon.”
“Hindi ko ‘yan pipirmahan!” mariin kong sagot. “Kahit patayin niyo ako, hinding-hindi ko ipagkakanulo si Rafael!”
Dumilim ang mukha ni Marco. Nilapitan niya ako at marahas na hinablot ang aking buhok, idiniin ang nguso ng kanyang baril sa aking sintido. “Wala kang pagpipilian, Bella! Pipirmahan mo ito, o papanoorin mong pasabugin ko ang bungo ng tiyahin mo bago kita tapusin dito?!”
Tumulo ang luha sa aking mga mata. Tiningnan ko si Tiya Hilda na nagmamakaawa, at naisip ko si Rafael—ang kanyang mga pangarap, ang kanyang pagtitiis sa loob ng dalawang taon. Mas gugustuhin ko pang mamatay kaysa sirain ang tiwalang ibinigay niya sa akin.
“Barilin mo na ako, Marco,” matatag kong bulong habang nakatitig sa kanyang mga mata. “Dahil hinding-hindi ako magiging kasangkapan sa kasamaan ninyo.”
“Walanghiya kang babae ka!” sigaw ni Marco, at kinasa ang baril. “Kung gayon, sumama ka na sa impiyerno!”
Pumikit ako at inihanda ang aking sarili sa putok ng baril.
BLAG!
Isang nakatutulig na ingay ang yumanig sa buong bodega. Bumagsak ang malaking bakal na pinto ng gusali nang may pumasok na isang itim na armored SUV sa matinding bilis! Tumilapon ang mga armadong bantay sa gilid habang mabilis na pumreno ang sasakyan.
Bago pa man makapag-react sina Eduardo at Marco, bumukas ang pinto ng SUV.
Bumaba ang isang lalaki.
Hindi siya nakasuot ng rubber suit. Hindi siya pilay. Hindi siya ang mataba at mukhang halimaw na Don Rafael.
Nakatayo roon si Rafael sa kanyang tunay na anyo—isang nagngangalit na leon, nakasuot ng mamahaling itim na amerikana, matikas, matangkad, at may mga matang nagliliyab sa purong poot. Kasunod niya ang dose-dosenang mga operatiba ng Special Action Force na mabilis na pinalibutan ang buong gusali.
“Ibaba niyo ang mga sandata ninyo!” sigaw ng mga pulis.
Nabitawan ni Marco ang kanyang baril sa sobrang gulat at panginginig. Napanganga si Eduardo, nanlalaki ang mga mata at halos atakihin sa puso sa kanyang nakikita.
“R-Rafael?! Ikaw… paanong… buhay ka?! At ang iyong itsura?!” nauutal na sigaw ni Eduardo, hindi makapaniwala sa kanyang nasasaksihan.
Hindi sumagot si Rafael sa kanyang tiyuhin. Ang kanyang paningin ay nakapako lamang sa akin—sa mga luhang nasa aking pisngi at sa pamumula ng aking noo kung saan idiniin ang baril. Sa isang iglap, sumugod si Rafael patungo kay Marco. Bago pa man makakilos ang duwag na pinsan, isang malulutong na suntok ang pinakawalan ni Rafael diretso sa panga nito!
Bumagsak si Marco sa semento, duguan ang bibig at bali ang panga. Sinundan pa ito ni Rafael ng isa pang suntok sa sikmura hanggang sa mawalan ito ng malay. Hinawakan naman ng mga pulis si Eduardo at ang iba pang mga kasabwat, pinosasan sila nang walang kalaban-laban.
Mabilis na lumapit si Rafael sa akin. Kinalagan niya ang aking mga kamay at hinawakan ang aking mukha gamit ang kanyang nanginginig na mga palad.
“Nasaktan ka ba? Sabihin mo sa akin, Bella, may ginawa ba sila sa’yo?!” punong-puno ng pag-aalala ang kanyang boses, isang boses na ngayon ko lamang narinig mula sa kanya—isang boses ng lalaking natatakot mawalan ng pinakamahalagang bagay sa kanyang buhay.
“W-Wala… maayos lang ako, Rafael,” umiiyak kong sagot, at hindi ko na napigilan ang aking sarili. Niyakap ko siya nang mahigpit, isinubsob ang aking mukha sa kanyang matipunong dibdib. Naramdaman ko ang mabilis na tibok ng kanyang puso habang mahigpit din niya akong niyayakap pabalik, pilit akong ikinukubli sa buong mundo.
“Patawarin mo ako kung nahuli ako,” bulong niya sa aking buhok. “Nang makita ko ang kwintas mo sa mesa, halos mabaliw ako sa takot na baka may mangyari sa’yo.”
Nang maayos na ang lahat, pinalabas ang mga salarin upang dalhin sa kulungan. Kinalagan din ng mga pulis si Tiya Hilda. Lumapit siya sa amin, umiiyak at lumuhod sa aking harapan.
“Bella… Rafael… patawarin niyo ako. Patawarin niyo ako sa lahat ng kasakiman ko,” pagmamakaawa ng aking tiyahin.
Tiningnan siya ni Rafael nang malamig. “Bibigyan kita ng sapat na pera upang mabuhay nang marangal sa probinsya, Hilda. Ngunit hinding-hindi ka na muling lalapit kay Bella. Kapag nalaman kong nagsugal ka pa muli, hahayaan kitang mabulok sa kulungan.”
Umiiyak na tumango si Tiya Hilda at nagpasalamat bago sumama sa mga awtoridad upang magbigay ng kanyang salaysay.
Makalipas ang dalawang araw, sumapit ang gabi ng Grand Stockholders’ Gala sa pinakamarangyang hotel sa Maynila. Ang buong alta-sosyedad, mga mamamahayag, at mga negosyante mula sa iba’t ibang bansa ay naroroon. Lahat sila ay naghihintay sa pagdating ng “halimaw na tagapagmana” na ayon sa mga balita ay tuluyan nang aagawan ng kapangyarihan ng kanyang pamilya.
Nang bumukas ang malalaking pinto ng ballroom, tumigil ang tugtog ng orkestra. Ang lahat ng bulung-bulungan ay napawi at napalitan ng nakabibinging katahimikan.
Pumasok kami.
Nakahawak ako sa braso ni Rafael. Nakasuot ako ng isang napakagandang pulang bestida na binurdahan ng mga dyamante, ngunit ang tunay na atraksyon ng gabi ay ang lalaking katabi ko.
Si Rafael ay nakatayo nang buong tikas, suot ang kanyang pasadyang tuxedo. Ang kanyang mukha ay malinis, napakakisig, at nagtataglay ng awtoridad na nagpayuko sa bawat taong dating nangutya sa kanya. Ang mga kababaihang dating nandidiri ay halos mahulog ang mga panga sa inggit at paghanga, habang ang mga negosyante ay hindi magkandatuto sa pagbati.
Umakyat si Rafael sa entablado, hawak ang aking kamay, at humarap sa mikropono.
“Magandang gabi sa inyong lahat,” panimula niya nang may malamig ngunit makapangyarihang tinig. “Alam kong marami sa inyo ang nagulat na makita akong ganito. Sa loob ng dalawang taon, pinili kong magtago sa ilalim ng isang maskara—isang maskara na sumukat sa katapatan ng mga taong nakapaligid sa akin. Sa ilalim ng maskarang iyon, nakita ko kung sino ang tunay na kaibigan, at kung sino ang mga buwitreng handang pumatay para sa salapi.”
Ipinakita sa malaking screen sa entablado ang mga ebidensya ng korapsyon, tangkang pagpatay, at sabwatan nina Eduardo at Marco na opisyal nang naaresto ng NBI kaninang umaga. Nagkagulo ang bulwagan sa tindi ng rebelasyon.
Nang humupa ang ingay, lumingon si Rafael sa akin. Kinuha niya ang aking dalawang kamay at humarap sa buong madla.
“Ngunit higit sa lahat, ang maskarang iyon ang nagdala sa akin sa pinakamalaking biyaya ng aking buhay. Noong panahon na ako’y pinandidirihan at tinatanggihan ng buong mundo, may isang babaeng lumapit sa akin nang walang pag-iimbot. Hindi niya tiningnan ang aking anyo, kundi ang aking pagiging tao. Siya ang nagtanggol sa akin, at siya ang nagbigay sa akin ng dahilan upang muling lumaban.”
Lumuhod ang pinakamakapangyarihang bilyonaryo sa bansa sa aking harapan. Naglabas siya ng isang maliit na pelvet box na naglalaman ng isang napakagandang singsing na may asul na dyamante.
“Bella… noong una, binili kita gamit ang salapi upang iligtas ang aking sarili. Ngunit ngayon, nakikiusap ako sa’yo, hindi bilang Don Rafael ng kumpanya, kundi bilang ang lalaking nagmamahal sa’yo nang buong puso. Pumapayag ka bang maging tunay kong asawa, sa hirap at ginhawa, habangbuhay?”
Tumulo ang luha ng kaligayahan sa aking mga pisngi. Ang lahat ng sakit, hirap, at pang-aalipusta na aking pinagdaanan mula pagkabata ay tuluyang napawi sa sandaling iyon. Ang inaakala kong pagbenta sa akin sa isang halimaw ay siya palang naging tulay upang matagpuan ko ang tunay na pag-ibig.
“Oo, Rafael… Panghabangbuhay, oo,” sagot ko nang buong puso.
Tumayo si Rafael, isinuot ang singsing sa aking daliri, at marahang hinawakan ang aking baywang upang ilapit ako sa kanya. Sa harap ng daan-daang bisita at sa ilalim ng kislap ng mga camera, idiniin niya ang kanyang labi sa akin sa isang matamis at madamdaming halik—isang halik na nagtapos sa aming pagpapanggap, at nagbukas sa isang bagong yugto ng aming buhay bilang mag-asawa na kailanman ay hindi na matitinag ng anumang unos.