BAHAGI 3: ANG HULING HATOL AT ANG PAGBANGON MULA SA ABO
Ang presensya ng mga pulis at mga abogado sa loob ng kanilang tahanan ay nagdulot ng hindi maipaliwanag na takot sa pamilya Villanueva. Ang bawat hakbang ng mga awtoridad ay waring pako sa kabaong ng kanilang karangyaan.
“Ano ang ibig sabihin nito?” nanginginig na tanong ni Mang Roberto habang pinipilit tumayo mula sa kaniyang upuan. “Pulis? Bakit may kasamang pulis?”
Lumapit si Police Major Ramos, may hawak na folder na may opisyal na tatak. “Nandito kami batay sa pormal na reklamo ng paglabag sa Republic Act 9262 o ang Anti-Violence Against Women and Their Children Act, Physical Abuse, at Serious Oral Defamation laban kay Ginang Corazon Villanueva. Bukod pa roon, may hawak kaming warrant para sa imbestigasyon ng Large Scale Estafa laban kay Adrian Villanueva.”
Napasigaw si Aling Corazon at napakapit sa braso ng kaniyang asawa. “Hindi! Wala akong kasalanan! Manugang ko siya, karapatan kong gabayan siya sa loob ng pamamahay na ito!”
“Ang pananakit nang pitong beses na nagdulot ng sugat at pamamaga sa mukha ng biktima ay hindi paggabay, Ginang,” mariing wika ni Major Ramos. “Ito ay krimen. At mayroon kaming medical team sa labas upang idokumento ang lahat ng mga pasa at sugat sa mukha ni Binibining Isabella Mendoza.”
Bumaling ako kay Attorney Mateo na pumasok din sa sala dala ang ilang makakapal na dokumento. “Ilatag mo ang mga kasunduan, Attorney.”
Tumango ang abogado at inilapag ang mga papeles sa harap ni Adrian na pilit pa ring bumabangon mula sa sahig.
“Unang hakbang,” panimula ni Attorney Mateo. “Ang kontrata sa pagitan ng Mendoza Logistics Network at ng V-Trans Solutions ay opisyal nang pinawawalang-bisa dahil sa Material Breach of Ethics and Trust Clause. Simula ngayong alas-nuwebe ng umaga, lahat ng kargamento, bodega, at delivery routes na hawak ninyo ay babawiin. Ang inyong bank accounts na nakatali sa aming supply chain ay pansamantalang ipe-freeze alinsunod sa court order para sa liquidation ng inyong utang.”
“Huwag, pakiusap!” pagmamakaawa ni Adrian, gumapang muli palapit sa aking mga paa. “Isabella, mababaon kami sa utang! Mawawalan ng trabaho ang mahigit limampung tao! Ang mga magulang ko, wala na silang ibang inaasahan!”
Tiningnan ko siya nang buong lamig. “Dapat naisip mo ang limampung taong iyon bago mo ako ginawang sangla sa iyong kasakiman. Dapat naisip mo ang mga magulang mo bago mo ako dinala sa bahay na ito upang babuyin at saktan.”
“Ikalawang hakbang,” patuloy ni Attorney Mateo. “Dahil ang lupang kinatatayuan ng bahay na ito ay pag-aari ng Apex Prime Real Estate na pag-aari ni Ma’am Isabella, at ang inyong pamilya ay tatlong taon nang hindi nagbabayad ng tamang lease alinsunod sa dating konsesyon ng kumpanya, binibigyan namin kayo ng tatlumpung araw upang baklasin at lisanin ang buong ari-arian. Kung hindi kayo aalis sa itinakdang panahon, ipatutupad ang writ of demolition.”
Napahandusay si Aling Corazon sa sahig. Ang kaniyang pulang daster ay nagusot habang siya ay umiiyak nang malakas, bumabagsak ang kaniyang mga kamay sa sahig sa matinding pagsisisi. “Patawarin mo ako, Isabella! Hindi ko alam! Patawarin mo ako, magpapakabait na ako! Ako na ang magluluto para sa iyo araw-araw! Ako na ang maglalaba ng mga damit mo! Huwag mo lang kaming sirain nang ganito!”
Lumuhod ako nang bahagya upang mapantayan ang kaniyang mukha. Nakita ko ang takot sa kaniyang mga mata—ang parehong takot na inaasahan niyang makita sa akin kaninang umaga nang buhatin niya ang kaniyang kamay laban sa akin.
“Aling Corazon,” mahina ngunit mariin kong sabi. “Nang pumasok ako sa pamilyang ito, handa akong maging isang mabuting asawa at manugang. Handa akong maglingkod, magluto, at maging bahagi ng pamilya ninyo kahit gaano kasimple. Hindi ko kailanman ipinamukha sa inyo ang yaman ko dahil gusto kong maramdaman ang totoong pagmamahal na hindi nabibili ng salapi.”
Tumigil ako at hinawakan ang aking kaliwang pisngi na patuloy pa ring kumikirot.
“Ngunit sa bawat sampal na ibinigay mo sa akin, pinatunayan mo na ang tingin mo sa ibang tao ay mga alipin lamang na maaari mong tapak-tapakan kapag hindi sumunod sa iyong kapritso. Ang pitong sampal mo ang nagpalaya sa akin mula sa isang kasinungalingan. Hindi kita sinira, Aling Corazon. Kayo mismo ang sumira sa inyong sarili dahil sa inyong kasakiman at kayabangan.”
Tumayo ako at humarap sa mga pulis. “Major Ramos, pakisama na si Ginang Villanueva sa estasyon para sa kaukulang booking at inquest proceedings. Hindi ako mag-uurong ng kaso.”
“Masusunod po, Ma’am.”
Nang hawakan ng dalawang babaeng pulis ang mga braso ni Aling Corazon upang itayo siya, nagpumiglas siya habang sumisigaw ng tawad. Ngunit walang sinuman sa silid ang naawa sa kaniya. Maging ang kaniyang asawang si Mang Roberto ay napayuko na lamang, batid na ang matagal nang pagiging mapang-api ng kaniyang asawa ay nakahanap din ng katapat.
Humarap naman ako kay Adrian. Ang dating makisig, mabango, at tila perpektong lalaki na minahal ko sa loob ng tatlong taon ay isa na lamang anino ng isang duwag.
“Tungkol naman sa kasal natin, Adrian,” wika ko habang tinititigan ang kaniyang mga matang puno ng pagsusumamo. “Dahil dalawang araw pa lamang ang nakalilipas at napatunayan ng legal team ko ang panlilinlang, pamemeke ng mga dokumento, at fraud sa intensyon ng kasal, naihain na kaninang alas-otso ng umaga ang petition for annulment batay sa fraud at psychological incapacity. Sa loob ng ilang buwan, mawawala ang apelyido mo sa pangalan ko na para bang hindi ka kailanman umiral sa buhay ko.”
“Isabella, parang awa mo na… bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon!” sigaw niya, pilit hinahabol ang aking kamay habang humahakbang ako papalayo. “Magsisimula tayo ulit! Aalis tayo dito! Lalayo tayo sa nanay ko!”
Huminto ako sa may pintuan at lumingon sa kaniya sa huling pagkakataon.
“Ang lalaking hindi kayang ipagtanggol ang kaniyang asawa laban sa sarili niyang ina ay hindi karapat-dapat maging asawa ninuman,” sabi ko nang buong diin. “At ang lalaking ginawang negosyo ang pag-ibig ay hindi karapat-dapat makatanggap ng kahit katiting na awa.”
Naglakad ako palabas ng mansiyon. Ang sariwang hangin ng umaga ay sumalubong sa aking mukha, nagbibigay ng ginhawa sa kumikirot kong mga pisngi. Sa labas ng bakuran, nakahilera ang tatlong itim na SUV ng pamilya Mendoza, kasama ang aming pribadong ambulansya kung saan agad akong inasikaso ng mga doktor upang gamutin ang sugat sa aking labi at kumuha ng litrato para sa medico-legal report.
Pagsakay ko sa likod ng aking sasakyan, tumabi sa akin si Attorney Mateo at iniabot ang isang baso ng malamig na tubig.
“Ma’am, tapos na po ang lahat ng paghahain. Nasa kustodiya na ng mga pulis si Ginang Villanueva, at ang Department of Trade and Industry pati na ang Securities and Exchange Commission ay nagsimula na ring mag-imbestiga sa mga transaksyon ni Adrian.”
Uminom ako ng tubig at huminga nang malalim. “Salamat, Attorney Mateo.”
“Ano po ang susunod ninyong plano, Ma’am Isabella?”
Tumingin ako sa labas ng bintana habang dahan-dahang umaandar ang sasakyan papalayo sa bangungot ng pamilya Villanueva. Nakita ko ang gate ng kanilang tahanan na unti-unting lumiliit sa aking paningin, kasabay ng paglalaho ng tatlong taon ng aking buhay na inaksaya ko sa maling tao.
“Babalik ako sa opisina,” sagot ko nang may bagong sigla at matatag na tinig. “May board meeting tayo sa alas-diyes. Maraming trabaho ang naghihintay, at hindi ko hahayaang ang pitong sampal ng kahapon ang magdikta sa aking bukas.”
Sa araw na iyon, natutunan ko ang isang mahalagang aral: ang tunay na lakas ay hindi nasusukat sa pagganti sa pamamagitan ng karahasan, kundi sa paggamit ng katotohanan, batas, at sariling dangal upang tuluyang putulin ang tanikala ng pang-aabuso. Si Isabella Mendoza ay hindi na muling yuyuko kaninuman.