BAHAGI 3: ANG PAGHATOL NG BATAS AT ANG KATOTOHANAN SA PAGPANAW NG DON
Bumukas nang malakas ang dalawang malalaking pinto ng chapel. Pumasok ang walong armadong tauhan ng National Bureau of Investigation (NBI) Special Action Unit, kasama ang dalawang senior prosecutors mula sa Department of Justice.
Nang makita ni Victor Alcantara ang tsapa ng NBI, agad siyang tumalikod at nagtangkang maglakad nang mabilis patungo sa emergency exit sa gilid ng kapilya. Ngunit bago pa niya mahawakan ang seradura ng pinto, hinarang na siya ng dalawa pang NBI agents na nakabantay doon.
“Mr. Victor Alcantara, huwag na po kayong magtangkang umalis,” deklara ng namumunong Special Agent. “May inilabas na Hold Departure Order at Warrant of Arrest ang Sandiganbayan laban sa inyo.”
Napatulala si Victor. Dahan-dahang itinaas niya ang kanyang dalawang kamay habang nilalapitan siya ng mga ahente upang kabitan ng posas.
Humarap ako muli sa gitna ng bulwagan, hawak ang huling bahagi ng aking dalang folder.
“Marahil ay nagtataka kayo kung bakit narito ang NBI sa lamay ng aking ama,” sabi ko sa mga panauhin. Tumingin ako sa kabaong ni Papa. Ang kanyang maamong mukha sa likod ng salamin ay tila naghihintay lamang ng katarungan.
“Apat na buwan bago pumanaw si Papa, lihim siyang nagpadala ng mensahe sa akin sa Sydney. Napansin niya ang unti-unting pagbaba ng kanyang resistensya. Ang dati niyang malusog na pangangatawan ay biglang nanghina. Ang presyon ng kanyang dugo ay laging mataas, at madalas siyang makaranas ng matinding paninikip ng dibdib matapos uminom ng kanyang pangaraw-araw na bitamina at maintenance medicine na personal na inihahanda ni Miranda.”
Napahiyaw si Miranda sa takot. “P-Pinaratangan mo ba ako?! Mamamatay-tao ba ang tingin mo sa akin?!”
“Hindi ako ang nagpaparusa sa ‘yo, Miranda. Ang siyensya,” sagot ko nang buong diin. “Nang pumanaw si Papa dalawang araw na ang nakalilipas sa kanyang kwarto, hindi ako pumayag na i-cremate siya agad gaya ng ipinipilit ninyo ni Manuel. Bago siya dalhin dito sa chapel, humiling ako ng isang lihim na independent autopsy sa tulong ng NBI Forensic Division.”
Inilapag ng punong NBI agent ang opisyal na toxicology report sa harap ng podium.
“Ang resulta ng toxicological analysis sa dugo at tissue samples ni Don Fernando Valderama: may mataas na konsentrasyon ng Digoxin at arsenic compounds na unti-unting inihalo sa kanyang inumin sa loob ng nakalipas na labing-anim na buwan. Ang mga kemikal na ito ay hindi agad pumapatay—dahan-dahan nitong sinisira ang kalamnan ng puso upang magmukhang natural na atake sa puso o acute myocardial infarction ang kanyang kamatayan.”
Nang marinig ng mga kamag-anak at kaibigan ni Papa ang katotohanang ito, sumabog ang galit sa loob ng kapilya.
“Mga halimaw kayo!” sigaw ng kapatid ni Papa na si Tiya Corazon, umiiyak habang inaawat ng kanyang mga anak. “Pinatay ninyo ang kapatid ko para lang sa pera!”
Lumapit ang mga babaeng ahente ng NBI kay Miranda.
“Miranda Guanzon, ikaw ay inaaresto para sa krimeng Parricide, Falsification of Public Documents, at Syndicated Estafa. May karapatan kang manatiling tahimik. Ang anumang sabihin mo ay maaaring gamitin laban sa iyo sa hukuman,” pormal na pagbasa ng ahente ng kanyang Miranda rights habang marahang inilalagay ang malamig na bakal ng posas sa kanyang mga porselanang pulso.
Nagsimulang magwala si Miranda. Ang kanyang sopistikadong anyo ay tuluyang nawala. “Bitawan niyo ako! Manuel, gawin mo ang trabaho mo! Pigilan mo sila! Victor, magsalita ka!”
Ngunit si Victor ay nakayuko lamang, tulala at hindi makapaniwala na ang planong tatlong taon nilang binuo ay naglaho sa loob lamang ng tatlumpung minuto.
Lumapit ang NBI team leader kay Atty. Manuel Roxas. “Atty. Roxas, kasama ka sa warrant para sa Conspiracy to Commit Parricide, Falsification, at Obstruction of Justice. Bukod pa roon, pormal nang inihain ng Integrated Bar of the Philippines ang disbarment proceedings laban sa iyo ngayong hapon batay sa mga ebidensyang isinumite ni Mr. Julian Valderama.”
Nang marinig ni Roxas ang salitang disbarment at kulungan, tuluyan nang pumatak ang kanyang mga luha. “P-Patawarin mo ako, Julian… binayaran lang nila ako… nangako sila ng sampung porsyento ng shares… si Victor ang utak ng lahat ng ito!”
“Ipaliwanag mo na lang ‘yan sa piskalya, Manuel,” malamig kong tugon.
Habang hinihila palabas ng chapel ang tatlong salarin, pinalibutan sila ng mga flash ng camera mula sa mga mamamahayag na nakaabang na pala sa labas ng punerarya. Ang pangarap nilang maghari sa ₱120 bilyong imperyo ay nagtapos sa likod ng isang mobile patrol ng pulisya.
Nang muling tumahimik ang bulwagan, humakbang ako pabalik sa kabaong ng aking ama.
Lumapit sa akin si Don Mariano, ang pinakamatandang kasosyo ni Papa, at marahang tinapik ang aking balikat. “Julian, humahanga kami sa iyong tapang. Noong una, nag-alala kami kung ano ang mangyayari sa kumpanya at sa libu-libong empleyado kung mapupunta ito sa mga buwaya. Ngunit ngayon, nakikita namin sa ‘yo ang talino, giting, at paninindigan ng iyong ama. Handa kaming sumuporta sa iyong pamumuno.”
Ang iba pang mga miyembro ng board of directors ay isa-isang lumapit, nakipagkamay, at nagpahayag ng kanilang buong pagkilala sa akin bilang bagong Chairman at Chief Executive Officer ng Valderama Group of Companies.
Nang maiwan akong mag-isa sa harap ng kabaong matapos magsilabas ang ibang mga bisita upang magpahinga, hinawakan ko ang malamig na salamin sa tapat ng mukha ni Papa.
Kinuha ko ang aking cellphone at binuksan ang huling email na ipinadala niya sa akin bago siya pumanaw. May kalakip itong maikling mensahe:
“Julian, anak ko… kung binabasa mo na ito, alam kong wala na ako. Huwag kang matakot sa mga pagsubok na darating. Itinayo ko ang kumpanyang ito mula sa pawis at bakal para sa ‘yo at para sa mga taong umaasa sa atin. Ipagtanggol mo ang ating pangalan. Magtiwala ka sa iyong sarili, dahil ikaw ang pinakamalaking tagumpay ng buhay ko. Mahal na mahal kita.”
Pumatak ang isang patak ng luha mula sa aking mata patungo sa salamin ng kabaong. Ngunit hindi iyon luha ng kahinaan, kundi luha ng isang anak na matagumpay na naipaghiganti ang kanyang ama at nabawi ang dangal ng kanilang angkan.
“Tapos na po, Pa,” mahinang bulong ko sa malamig na hangin ng kapilya. “Ligtas na ang lahat ng pinaghirapan mo. At sisiguraduhin kong walang sinumang makakatapak muli sa pangalang Valderama.”
Nang gabing iyon, lumabas ako sa balkonahe ng kapilya. Ang madilim na kalangitan sa ibabaw ng San Juan ay dahan-dahang nagliliwanag sa pagsikat ng bagong araw. Isang bagong simula para sa akin, para sa kumpanya, at para sa isang pamana na binuo sa katapatan na kailanman ay hindi magagapi ng kasakiman.