Part 3
Bumagsak si Don Jaime sa kanyang mga tuhod sa tabi ng pintuan. Ang galit at hinala na nag-aapoy sa kanyang dibdib kanina ay biglang naglaho, napalitan ng matinding hiya at pagsisisi.
“Bakit… bakit mo ginagawa ito, Trina?” tanong ni Don Jaime, habang ang mga luha ay nagsimulang tumulo sa kanyang mga mata. “Bakit mo pinahihirapan ang anak ko? Akala ko… akala ko sinasaktan mo siya…”
Umiling si Trina habang dahan-dahang lumapit sa asawa. Hinawakan niya ang nanginginig na kamay ni Don Jaime.
“Hindi ko siya sinasaktan, Jaime,” malambing na wika ni Trina, kahit pa ang kanyang sariling katawan ay nanginginig sa pagod. “Noong tinanggap ko ang trabahong ito bilang asawa mo at bilang physical therapist ni Fonzy, pinangako ko sa sarili ko na ibabalik ko ang batang ito sa dati niyang lakas. Alam ko ang kaso niya. Ang paralysis niya ay hindi permanente—isa itong huli at matinding trauma sa ugat na pwedeng gumaling kung susubukan naming galawin at i-stimulate araw-araw. Pero si Fonzy… sumuko na siya sa sarili niya.”
Bumaling si Don Jaime sa kanyang anak. Si Fonzy ay nakatingin sa kanya, umiiyak, at sa unang pagkakataon sa loob ng dalawang taon, nagsalita ang bata gamit ang isang boses na basag na basag sa hinagpis.
“Papa… ayoko na…” iyak ni Fonzy habang nakatingin sa kanyang ama. “Masakit… pagod na pagod na ako. Bakit pa ako susubukan kung hindi na ako kailanman makakatayo? Sana… sana ako na lang ang namatay noon kasama si Mama…”
Nang marinig ang mga salitang iyon, parang piniga ang puso ni Don Jaime. Agad siyang lumapit sa wheelchair ng anak, niyakap ito nang mahigpit habang umiiyak nang malakas.
“Huwag mong sabihin iyan, anak… patawarin mo ako,” humihikbing sabi ni Don Jaime. “Akala ko kilala kita. Akala ko alam ko ang lahat ng nangyayari sa bahay na ito. Pero pinarusahan kita sa sarili kong katangahan at kawalan ng tiwala.”
Tiningnan ni Don Jaime si Trina. Ang babaeng pinagbintangan niya ng masama, ang babaeng hinusgahan ng mga mayordoma at ng sarili niyang hinala, ay ang tanging taong lumaban para sa kinabukasan ng kanyang anak nang walang hinihinging kapalit kundi ang pag-asa na makita itong maglakad ulit.
Lumapit si Trina at niyakap din ang mag-ama. Sa gabing iyon, sa loob ng madilim na silid na iyon, ang mga pader ng galit, hinala, at sakit ay tuluyang gumuho.
Makalipas ang anim na buwan…
Isang umaga, sa hardin ng mansyon, nag-aabang si Don Jaime habang nakatayo sa tabi ng bench. Hawak-hawak ni Trina ang magkabilang kamay ni Fonzy. Ang bata, na dati ay nakakulong sa wheelchair, ay dahan-dahan, sa tulong ng pisikal na paggabay at matinding determinasyon, ay humakbang ng isang beses… dalawang beses… hanggang sa tuluyang makatayo nang mag-isa.
“Papa!” sigaw ni Fonzy habang nakangiti nang napakatamis, ang mga luha ng tagumpay ay dumadaloy sa kanyang mukha habang naglalakad palapit sa kanyang ama.
Sinalubong siya ni Don Jaime ng isang mahigpit, nagtatayugang yakap. Hindi na niya alintana ang mundo; ang tanging mahalaga ay ang kanyang anak na nakabalik na, at ang babaeng nagdala ng liwanag sa pinakamadilim na yugto ng kanilang buhay.
Tiningnan ni Don Jaime si Trina, inabot ang kamay nito, at hinagkan ito nang may buong pagpapakumbaba at wagas na pagmamahal.
“Salamat, mahal ko,” bulong ni Don Jaime. “Binigyan mo ako ng pamilya na akala ko’y nawala na sa akin magpakailanman.”