Part 3: Ang Luha ng Pagsisisi at ang Bagong Umaga sa Mansyon
Madaling-araw na nang matapos ang kanilang pag-uusap. Si Ella ay pumasok muli sa kanyang silid, ngunit wala siyang natagpuang tulog. Ang kanyang isip ay gulong-gulo. Ang mga salita ni Ethan ay paulit-ulit na umalingawngaw sa kanyang tainga.
Sa isang banda, naramdaman niya ang matinding ginhawa dahil ang lalaking sinumpaan niya sa harap ng altar ay hindi naman pala isang matandang kahina-hinala, kundi isang binata na may mabuting puso at wagas na pagmamahal. Ngunit sa kabilang banda, naramdaman niya ang bigat ng kanyang sariling mga motibo noong simula—na pumayag siya sa kasal dahil lamang sa pera at kaginhawaan.
Binenta ko ang sarili ko para sa pera, bulong niya sa kanyang sarili habang nakatingin sa kisame, habang ang mga luha ay muling pumatak sa kanyang pisngi. Pero siya… minahal niya ako kahit noong akala niya ay isa lamang akong mahirap na babaeng pumayag sa mabigat na kapalaran.
Kinabukasan, maagang nagising si Ella. Pagbaba niya sa kusina, nakita niya si Ethan na nakasuot ng simpleng puting t-shirt at pantalon. Wala na ang maskara, wala na ang mga peke at lumang damit ng pagpapanggap. Siya ay si Ethan Vergara sa kanyang tunay na anyo—gwapo, matipuno, ngunit may mukhang bakas ang pag-aalala.
Nang makita siya ni Ethan, napatigil ito sa pagtitimpla ng kape. “Ella…” tawag nito sa kanyang pangalan, may halong pangamba kung ano ang magiging reaksyon ng dalaga ngayong araw.
Hindi sumagot si Ella agad. Lumapit siya rito nang dahan-dahan. Ang mga kamay niya ay bahagyang nanginginig. At sa halip na magsalita, ibinaba niya ang kanyang ulo at tuluyan nang napaiyak nang malakas—hindi dahil sa galit, kundi dahil sa wakas ay naramdaman niya ang lalim ng pagmamahal na ibinigay sa kanya ng lalaking ito.
Agad siyang niyakap ni Ethan nang mahigpit. Ibinaon ni Ella ang kanyang mukha sa dibdib ng binata, habang hinahaplos ni Ethan ang kanyang buhok.
“Patawarin mo ako, Ethan,” umiiyak na sabi ni Ella. “Nung una… akala ko pera lang ang kapalit ng lahat ng ito. Akala ko sinakripisyo ko ang buhay ko para sa pamilya ko. Hindi ko alam na… na ibinigay mo pala sa akin ang pinakamagandang regalong hindi ko kailanman inasahan.”
Hinigpitan ni Ethan ang yakap sa kanya at hinalikan ang tuktok ng kanyang ulo. “Wala kang dapat ipagpatawad, Ella. Ligtas na ang nanay mo—nasa pinakamagandang ospital na siya sa Maynila at kasalukuyang ginagamot ng mga batikang doktor. At ang kapatid mo, nakapag-enroll na sa kolehiyo na gusto niya. Lahat ng iyon ay ginawa ko hindi bilang kabayaran sa kasal natin, kundi dahil gusto kong maging bahagi ng pamilya mo.”
Nanlaki ang mga mata ni Ella sa narinig. “Ginawa mo na lahat ng iyon nang hindi ko tinatanong?”
Ngumiti si Ethan, isang ngiting nagpatingkad sa kanyang kakisigan at kabutihan. “Dahil mahal kita, Ella. Noon pa man, bago pa man tayo ikasal.”
Makalipas ang ilang buwan, naging ganap at totoo ang lahat sa pagitan nila. Hindi na ito isang kasal na batay sa desperasyon o pagkukunwari. Nagdaos sila ng isang simpleng seremonya sa tabi ng dagat—walang maskara, walang kasinungalingan, kundi dalawang pusong nagsumpaan sa harap ng pamilya at mga kaibigan.
Ang ina ni Ella ay tuluyang gumaling sa kanyang sakit, at ang kanyang kapatid ay ngayo’y nag-aaral na nang may ngiti sa labi. At si Ella, habang nakatayo sa tabi ni Ethan at tanaw ang napakagandang paglubog ng araw, napagtanto niya ang isang bagay: minsan, ang pinakamadilim na desisyon sa buhay ay ang magdadala sa iyo sa pinakamaliwanag na kinabukasan.
Hindi na siya naiyak sa lungkot. Ngayon, ang mga luha sa kanyang mga mata ay luha na lamang ng labis na kaligayahan.