Part 3
Namilipit ang mukha ni Robert sa matinding gulat. Ang kanyang panga ay halos malaglag sa sahig. Anak? anas ng utak niya. Anak ng Chairman?! Paanong naging anak ng nagmamay-ari ng Vanguard Corp ang isang hamak na janitress na pinalayas at hinamak niya araw-araw?
“C-Chairman… nagkakamali po kayo,” nanginginig na sabi ni Robert habang lumalapit, pawis na pawis ang noo kahit malamig ang aircon sa buong pasilyo. “Iyan po si Elena… ang ex-wife ko. Isang wala kuwentang babae na walang pinag-aralan at—”
“Wala kang karapatang tawagin siyang ganyan!” sigaw ni Don Alejandro, na agad tumayo at humarap kay Robert nang may nagliliyab na mga mata. Ang galit ng matanda ay parang kulog na umalingawngaw sa buong floor. “Ilang taon kong hinanap ang aking nag-iisang anak na nawala dahil sa kasakiman ng iba! At ikaw… ikaw ang lalaking pinagkakatiwalaan ko sa kumpanyang ito, ang nang-api, yumurak, at nagtulak sa kanya para maglinis ng banyo?!”
Napaluhod si Robert sa sobrang takot. Ang kanyang mga binti ay parang tinunaw na kandila. Lahat ng mga empleyado na dati’y yumuyuko sa kanya ay ngayon ay umiwas na ng tingin, natatakot na madamay sa pagbagsak ng buong imperyo ng lalaking minsang naghari-harian sa kanila.
Bumaling si Don Alejandro kay Elena, hinawakan ang dalawang nanginginig na kamay nito, at niyakap ito nang mahigpit.
“Patawarin mo ako, anak,” iyak ng matanda. “Matagal kitang hinanap. Noong panahong nawala ka sa aming pamilya dahil sa aksidente at pagkawala ng alaala noon, akala ko patay ka na… Ngunit narito ka pala, nagdurusa sa kamay ng walang-hiyang taong ito.”
Napaluha na rin si Elena. Ang lahat ng sakit, hirap, at pang-aapi na dinanas niya sa loob ng dalawang taon ay parang bula na naglaho. Naalala niya ang kanyang ama—ang tunay na pagkatao na inilihim sa kanya noon ng tadhana. Hindi siya isang mahinang babae na walang patutunguhan; siya ang tunay na tagapagmana ng Vanguard Corp.
“Papa…” bulong ni Elena habang yumakap nang mahigpit sa kanyang ama.
Pagkatapos ay dahan-dahang lumingon si Elena kay Robert. Ang dating babaeng yumuyuko at nanginginig sa takot ay wala na. Sa harapan ni Robert ay nakatayo ngayon ang tunay na prinsesa at tagapagmana ng kumpanya—may dignidad, kapangyarihan, at malamig na mga mata.
“R-Elena… please… patawarin mo ako…” umiiyak na pakiusap ni Robert habang gumagapang palapit sa kanyang paanan. “Hindi ko alam… sana… s-sana maawa ka sa akin…”
“Maawa?” malamig na sagot ni Elena. “Noong tinanggal mo ang sustento ng anak ko, noong pinahiya mo ako sa harap ng mga tao rito, nagpakita ka ba ng awa? Noong pinilit mo akong maglinis ng mga banyo habang tinatawanan mo ang aking pagod, naawa ka ba?”
Lumingon si Elena sa legal counsel ng kumpanya na naroroon din at nagtatrabaho. “Atty. Mendoza, simulan na ang mga papeles. Tanggalin si Robert sa posisyon bilang CEO agad-agad. I-audit ang lahat ng mga pondo na hinawakan niya, at isampa ang lahat ng kasong kriminal na nararapat sa kanya—kabilang na ang estafa, abuse of power, at abandonment ng sustento sa bata.”
“Masusunod po, Ma’am Elena,” tugon ng abogado nang may buong paggalang at pagyuko.
Ilang sandali pa, kinaladkad na ng mga guwardiya si Robert palabas ng gusali. Ang lalaking minsang nagmalaki at nagpababa sa dignidad ni Elena ay tuluyang nawalan ng lahat—walang trabaho, walang pera, at nakaharap sa rehas na bakal.
Makalipas ang ilang buwan, ang buhay ni Elena ay ganap nang nagbago. Hindi na siya nakasuot ng kupas na asul na uniporme. Ngayon, nakasuot na siya ng mamahaling damit pang-negosyante, nakaupo sa malaking opisina sa tuktok ng Vanguard Corp, kasama ang kanyang anak na si Mika na masayang naglalaro sa kanyang tabi.
Ang banyo na minsang naging simbolo ng kanyang pagdurusa ay pinalitan ng isang magandang art gallery sa loob ng kumpanya—isang paalala na gaano man kalalim ang ibagsak ng mundo sa iyo, ang liwanag ng katotohanan at ang pagmamahal sa pamilya ang siyang mag-aangat sa iyo patungo sa tagumpay.