Part 3
Nagising si Don Franco kinabukasan dahil sa kakaibang ingay sa labas ng kanyang silid. Paglabas niya, nakita niya si Lita na hawak ang kamay ng isang marumi, payat, at sugat-sugatang matandang babae. Kasama rin nila ang dalawang guwardiya ng village at isang pulis na tinawag ni Lita kaninang madaling araw.
“Franco… anak ko,” iyak ng matanda habang nakatingin sa CEO.
Natigilan si Don Franco. Hindi siya makapaniwala sa kanyang nakikita. Ang boses, ang hugis ng mga mata, ang mga nunal sa braso—siya nga si Donya Trinidad, ang kanyang ina na pinaniniwalaan niyang nasa Paris.
“Mama?! Paano nangyari ito? Sino ang gumawa sa iyo nito?!” sigaw ni Don Franco, namumula ang mukha sa galit at luha ang mga mata.
Agad na lumabas si Ruby sa silid, suot ang kanyang mamahaling silk bathrobe. Nang makita niya ang eksena sa pasilyo, namutla ang kanyang mukha na parang papel. Nawala ang kanyang tikas at pagiging sopistikada.
“Franco! Huwag kang maniwala sa kanila! Sinungaling ang kasambahay na yan! Pumasok siya sa kwarto para magnok—” hiyaw ni Ruby, ngunit pinutol ito ni Don Franco sa pamamagitan ng isang malakas na sigaw na nagpalabas ng takot sa buong mansyon.
“Tumahimik ka, hayop ka!” sigaw ni Don Franco habang lumalapit kay Ruby nang may nanlilisik na mga mata. “Pinaniwala mo akong nasa Paris si Mama! Sinabi mo pang masaya siya doon! Habang ako ay nagpapakapagod sa negosyo para ibigay sa iyo ang lahat, kinulong mo ang ina ko sa kulungan ng aso?! Nilason mo ang isip ko!”
“Franco, pakinggan mo muna ako! Ginawa ko lang ito dahil… dahil may dementia na siya! Delikado siya sa labas!” pagtatanggol ni Ruby habang umatras palayo sa asawa.
“Huwag kang magsinungaling!” sabad ni Lita habang ipinapakita ang hawak nitong cellphone na may mga video na pinagsikapan nitong kunin noong mga nakaraang gabi. “Kitang-kita ko po, Sir. Araw-araw siyang binibigyan ni Ma’am Ruby ng dog food. Ayaw niya lang pakawalan ang Mama ninyo dahil kayo ang nagmamay-ari ng lahat ng ari-arian, pero gusto niyang mapasakanya ang pangalan ng mga lupa at bank accounts sa pamamagitan ng pekeng pirma!”
Tiningnan ni Don Franco ang video. Napanood niya kung paano hinahagis ni Ruby ang mangkok ng pagkain sa kanyang ina habang tinatawanan ito. Parang binagsakan ng langit at lupa ang kanyang dibdib. Ang babaeng pinagkatiwalaan niya ng buong buhay niya ay isang halimaw pala.
“Dalhin ang babaeng iyan sa presinto!” utos ng pulis sa mga kasamang opisyal.
Si Ruby ay pilit na pumalag, sumisigaw, at nagbabanta habang kinakaladkad palabas ng mansyon. Ang kanyang mga mamahaling sapatos ay tumama sa marmol na sahig habang tuluyang naglaho ang kanyang marangyang buhay. Siya ay makukulong sa salang kidnapping, physical abuse, at attempted fraud.
Makalipas ang ilang linggo, dinala sa pinakamagandang ospital si Donya Trinidad upang gamutin at ibalik ang lakas. Araw-araw ay nasa tabi nito si Don Franco, humihingi ng tawad sa kanyang pagkukulang at katangahan sa pagtitiwala sa maling tao.
Si Lita naman ay ginawaran ni Don Franco ng mataas na posisyon bilang punong katiwala ng mansyon at binigyan ng malaking pabuya na sapat para mapag-aral ang kanyang mga anak.
Isang gabi, habang nakatanaw si Don Franco sa bintana ng kanyang silid, napagtanto niya na ang tunay na yaman ay hindi ang mga bilyong piso sa bangko o ang malaking mansyon, kundi ang pamilyang nagmamahal sa iyo nang totoo. At mula sa araw na iyon, ang Pulang Silid sa ilalim ng lupa ay pinasira at ginawang isang tahimik na hardin ng mga bulaklak—isang paalala na ang kadiliman ay kailanman ay hindi magwawagi laban sa liwanag at katotohanan.
May iba pa ba kayong gustong baguhin o idagdag sa kwentong ito?