PART 3
Alas-dose y medya ng hatinggabi nang makarating ang buong pwersa ng NBI, SWAT, at mga tauhan ng Department of Health sa liblib na compound sa San Mateo. Tahimik na pinalibutan ng mga armado at nakaitim na operatiba ang buong paligid ng lumang warehouse.
Nakasakay ako sa loob ng bulletproof van kasama si Dr. Vergara at ang hepe ng operasyon na si Director Santos. Sa monitor sa harap namin, malinaw naming nakikita ang live feed mula sa drone camera at ang audio mula sa teddy bear ni Chloe.
“Ihanda na ang operating table, Doc,” rinig naming boses ni Aris mula sa speaker. “Ngayong gabi, kunin ninyo ang lahat ng kailangan ni Celeste. Kahit hindi na magising ang batang ‘yan, ayos lang. Bukas ng umaga, magpa-file na ako ng missing person report at sasabihin kong kinidnap sila ng asawa ko.”
“Sigurado ka na ba rito, Aris?” boses ni Celeste ang sumunod. “Wala nang atrasan ‘to.”
“Para sa’yo, handa akong maging demonyo, Celeste,” sagot ni Aris.
Halos madurog ang kamay ko sa pagkakakuyom. Hindi na ako nakatiis. “Director Santos, pasukin na natin! Nasa panganib na ang buhay ng anak ko!”
Tumango si Director Santos at agad nagbigay ng hudyat sa radyo. “All units, breach! Move in now!”
Isang malakas na pagsabog ang umalingawngaw nang pasabugin ng SWAT team ang bakal na pinto ng underground facility. Kasabay nito ang pagbasag ng mga salamin at ang sigaw ng mga operatiba: “NBI! Walang kikilos! Taas ang kamay!”
Mabilis akong bumaba sa van at tumakbo papasok sa loob ng pasilidad, kasunod ang mga paramedics.
Sa loob ng operating room, parang binuhusan ng malamig na tubig si Aris. Nanlaki ang kanyang mga mata at namutla ang kanyang mukha nang makita ang puluhan na baril na nakatutok sa kanya—at nang makita niya akong nakatayo sa pintuan, nakatingin sa kanya nang may matinding poot.
“E-Elena?! Paano ka…” nauutal na bulalas ni Aris, napaatras siya hanggang sa mabunggo niya ang wheelchair ni Celeste.
Hindi ko siya pinansin. Dumiretso ako sa operating table, niyakap nang mahigpit ang umiiyak at nanghihinang si Chloe, at inilipat siya sa mga paramedics na agad nagkabit ng dextrose at oxygen sa kanya.
“Nandito na si Mommy, anak. Ligtas ka na,” humahagulgol kong sabi habang hinahalikan ang kanyang mga kamay.
“Elena, makinig ka! Mali ang iniisip mo!” sigaw ni Aris habang pilit siyang pinoposasan ng dalawang NBI agents. Nagpupumiglas siya at nagmamakaawa. “Tinutulungan lang namin si Celeste! May sakit siya! Hindi ko sasaktan si Chloe, anak natin siya!”
Tumayo ako at marahang naglakad palapit sa kanya. Ang bawat hakbang ko ay puno ng bigat ng anim na buwang panloloko niya. Nang makalapit ako, hindi ako nagdalawang-isip—isang malakas at lumalagapak na sampal ang pinakawalan ko sa mukha niya. Tumabingi ang ulo ni Aris at pumutok ang gilid ng kanyang labi.
“Anak natin?” malamig at nanginginig sa galit kong tanong. “Narinig ko ang lahat, Aris! May video ako ng lahat ng sinabi mo! Ginawa mong human donor ang sarili mong anak para buhayin ang kabit mo! At balak mo kaming patayin pagkatapos!”
“Hindi totoo ‘yan! Aris, sabihin mo sa kanila na wala akong alam!” sigaw naman ni Celeste na nanginginig sa takot sa kanyang wheelchair habang nilalapitan din siya ng mga pulis para posasan. “Pinilit lang niya ako! Si Aris ang may pakana ng lahat ng ito!”
Napatingin si Aris kay Celeste nang may gulat at pagtataksil sa kanyang mga mata. “Celeste? Anong pinagsasasabi mo?! Ginawa ko ‘to para sa’yo!”
“Wala akong pakialam! Ayokong makulong!” sigaw ng babae habang umiiyak at itinuturo si Aris. “Siya ang nagbayad sa mga doktor! Siya ang kumuha sa bata!”
Natawa ako nang mapait habang pinagmamasdan ang dalawang taong nagmamahalan kuno na ngayon ay naglalaglagan na para iligtas ang sarili nilang balat.
“Tingnan mo ang babaeng ipinagpalit mo sa pamilya mo, Aris,” bulong ko sa kanya. “Pareho kayong mga halimaw. At sisiguraduhin kong sa kulungan kayo pareho mabubulok.”
Kinabukasan, pumutok sa lahat ng balita sa buong bansa ang karumal-dumal na krimen. Ang sikat at iginagalang na negosyanteng si Aris ay kinasuhan ng Frustrated Murder, Child Abuse, Illegal Detention, at Violation of the Anti-Trafficking in Persons Act (dahil sa ilegal na pagkuha ng organ at stem cells).
Tinanggalan din ng lisensya at ikinulong ang dalawang doktor, habang ang underground clinic ay tuluyang ipinasara ng gobyerno. Dahil sa malinaw na ebidensya—ang video mula sa cellphone ko, ang audio recording mula sa teddy bear ni Chloe, at ang opisyal na medical report ni Dr. Vergara—walang naipanalong apela ang mga abogado ni Aris.
Hinatulan sila ng habambuhay na pagkakakulong nang walang piyansa. At si Celeste? Dahil sa pagkaantala ng kanyang gamutan at sa matinding stress sa loob ng piitan, tuluyang lumala ang kanyang sakit hanggang sa bawian siya ng buhay sa loob ng ospital ng kulungan makalipas ang tatlong buwan.
Nang mabalitaan ni Aris ang pagkamatay ni Celeste, tuluyan siyang nawala sa sarili sa loob ng selda. Ilang beses siyang sumulat sa akin mula sa bilangguan, nagmamakaawa na dalawin ko siya at dalhin si Chloe para humingi ng tawad, ngunit ni isa sa mga sulat niya ay hindi ko binuksan. Lahat ng iyon ay diretso sa basurahan.
Inayos ko ang annulment ng kasal namin at binawi ang lahat ng ari-arian na ipinundar namin mula sa pamilya ko.
Makalipas ang isang taon, tuluyan nang nakabawi ang kalusugan ni Chloe. Bumalik na ang mapupulang pisngi niya, ang masiglang tawa niya, at ang mahimbing niyang tulog tuwing sasapit ang alas-dose ng hatinggabi—hindi na dahil sa bangungot o pampatulog, kundi dahil alam niyang nasa tabi niya ang isang inang handang ibuwis ang lahat para protektahan siya.