(PART 3)
Nagkagulo ang buong hardin nang palibutan ng mga operatiba ng NBI ang entablado kung saan nakatayo sina Diego, Lara, at Attorney Soriano. Sinubukan pang tumakbo ni Diego patungo sa likod ng mansyon, ngunit agad siyang hinarang ng dalawang matitipunong ahente at marahas na idinapa sa damuhan upang posasan.
“Bitawan niyo ako! Hindi niyo ako pwedeng hulihin! Kasal ko ngayon!” sigaw ni Diego habang nagpupumiglas, ngunit wala siyang nagawa nang itayo siya ng mga pulis, punong-puno ng putik at dumi ang kanyang mamahaling puting tuxedo.
Si Lara naman ay napaupo sa sahig, umiiyak at nagmamakaawa habang nakatingin sa akin. “Olivia, maawa ka! Best friend mo ako! Pinilit lang ako ni Diego! Siya ang may pakana ng lahat ng ito! Wala akong kinalaman sa bomba!”
“Sinungaling!” sigaw ni Diego mula sa kabilang panig. “Ikaw ang nag-udyok sa akin na patayin siya para makuha natin ang pera niya! Ikaw ang gahaman sa pera, Lara!”
Nagsimula silang magturuan at magsigawan sa harap ng lahat ng bisita at ng mga media na dumating kasama ng mga awtoridad. Kinuhanan ng mga reporter ang bawat segundo ng kanilang pagbagsak. Mula sa pagiging mga respetadong personalidad sa lipunan, sa isang iglap ay naging mga kriminal sila sa mata ng publiko.
Lumapit ako kay Lara at yumuko nang bahagya upang magpantay ang aming mga mata. Tinanggal ko ang mamahaling singsing na suot niya—ang singsing na binili nila gamit ang ninakaw nilang pondo sa kumpanya ko—at inihagis ito sa tray ng mga maruruming baso.
“Hindi na uubra ang mga luha mo, Lara,” malamig kong sabi. “Naaalala mo ba kung ilang beses mo akong sinampal dahil lang sa hindi mo nagustuhan ang lasa ng kape mo? Naaalala mo ba kung paano ninyo ako pinagtawanan habang pinag-uusapan ninyo ang pagkamatay ko? Bawat sampal, bawat dura, at bawat insulto ay babayaran ninyo sa loob ng selda.”
Bumaling ako kay Attorney Soriano na nanginginig na nakatayo sa gilid habang pinoposasan din ng mga pulis. Kinuha ko ang mga dokumento sa mesa at pinunit ang mga ito sa harap niya. “Walang bisa ang lahat ng ito. At sisiguraduhin kong matatanggalan ka ng lisensya bago ka pa makarating sa korte.”
Isinakay sina Diego, Lara, at ang kanilang abogado sa mga sasakyan ng NBI. Habang papalayo ang mga sirena ng pulisya, humarap ako sa mga miyembro ng board of directors at sa mga bisita na tahimik pa ring nakamasid.
“Mga kasama, humihingi ako ng paumanhin sa abalang ito,” matatag kong pahayag sa mikropono. “Ngunit nais kong malaman ninyong lahat na buhay ako, at simula sa araw na ito, babawiin ko ang bawat sentimo at bawat dangal na tinangka nilang nakawin sa Valdez Holdings.”
Isang malakas na palakpakan ang sumalubong sa akin mula sa mga bisita. Ang iba ay lumapit upang batiin ako at magpahayag ng kanilang suporta.
Makalipas ang anim na buwan, mabilis na umusad ang kaso dahil sa mga hindi matatawarang ebidensya—mula sa mga video at audio recordings na nakuha ko bilang si “Ida,” hanggang sa testimonya ni Kapitan Dante at ng mangingisdang nagligtas sa akin mula sa karagatan.
Napatunayang guilty sina Diego at Lara sa kasong frustrated murder, qualified theft, at estafa. Hinatulan sila ng korte ng habambuhay na pagkakakulong nang walang piyansa. Sa loob ng kulungan, nabalitaan kong halos magpatayan ang dalawa sa tuwing nagkikita sila sa korte, sinisisi ang isa’t isa sa sinapit nilang impyerno.
Samantala, bumalik ako sa tuktok ng aking imperyo nang mas malakas at mas matalino. Pinalitan ko ang lahat ng mga tiwaling empleyado sa kumpanya at ipinagpatuloy ang mga proyektong matagal ko nang pinapangarap. Nagpatayo rin ako ng isang malaking foundation para sa mga mangingisda sa probinsyang nagligtas sa aking buhay, at nagbigay ng libreng tulong-pinansyal at trabaho para sa mga taong may kapansanan sa pandinig at pagsasalita—isang pagpupugay sa katauhang ginamit ko upang makamit ang hustisya.
Isang hapon, nakatayo ako sa balkonahe ng aking mansyon, hawak ang isang tasa ng mainit na kape habang pinagmamasdan ang paglubog ng araw. Wala na ang mga anino ng pagtataksil at kasakiman sa paligid. Malaya na ako, buo, at handang harapin ang panibagong kabanata ng aking buhay—nang walang sinumang makakapanakit pang muli.