BAHAGI 3
Kinaumagahan, bandang alas-otso, tahimik ang buong kabahayan habang nagkakape sina Victor at Shirley sa marmol na dining table. Nakahain sa kanilang harapan ang pritong bacon, mamahaling longganisa, at sariwang prutas.
Dahan-dahan akong lumabas mula sa pasilyo, kasunod ko sina Tatay Tomas at Nanay Rosa na binihisan ko na ng malinis at maayos nilang kasuotan. Bitbit ko ang aking traveling bag at ang Blue Notebook sa aking kanang kamay.
Nang marinig nila ang yabag ng aking sapatos, sabay silang lumingon. Nabitiwan ni Victor ang kanyang tasa ng kape, dahilan upang matapon ito sa puting mantel.
“E-Elena?!” gulat na bulalas ni Victor, agad na namutla ang mukha. “K-kailan ka pa dumating? Bakit hindi ka nagpasabi sa amin?”
Mabilis na tumayo si Shirley, pilit na ngumiti ngunit halatang nanginginig ang mga mata. “Ay, Elena! Nandito ka pala! Pasensya ka na, hindi kami nakapaghanda ng masarap na almusal para sa’yo. Upo ka, ipagluluto kita ng espesyal!”
Hindi ako ngumiti. Diretso akong lumapit sa kanilang harapan at malakas na ibinalibag ang Blue Notebook sa ibabaw ng kanilang mga pinggan. Nabasag ang isang platito at tumalsik ang mga butil ng kanin.
“Ano ‘to, Victor? Shirley?” malamig kong tanong, matalim ang bawat kataga. “Magkano ang almusal ngayon? Pitumpung piso rin ba kada plato tulad ng sinisingil niyo kagabi kina Tatay at Nanay?!”
Napatitig si Shirley sa asul na kuwaderno. Nawala ang kanyang mapagpanggap na ngiti at napalitan ito ng matinding sindak.
“E-Elena, p-pakinggan mo muna kami…” nauutal na simula ni Victor habang sinusubukang hawakan ang braso ko, ngunit marahas ko itong tinabig.
“Huwag mo akong mahawakhawak, Victor! Kapatid ba talaga kita?!” sigaw ko na umalingawngaw sa buong kabahayan. “Tatlong taon! Tatlong taon akong nagpakakuba sa Maynila, nagtitipid kahit sa sarili kong pagkain, para magpadala ng labinlimang libo buwan-buwan! Sabi mo sa chat busog na busog sila! Sabi mo maayos ang buhay nila! Pero ano ang ginawa niyo?! Ikinulong niyo sila sa bodega, pinakain ng tirang kanin, at pinagbayad sa bawat subo gamit ang barya mula sa pangangalakal ng basura?!“
Namula sa hiya at galit si Shirley. Sa halip na humingi ng tawad, lumabas ang tunay niyang kulay. Itinulak niya ang mesa at pumalag. “At ano ngayon kung ganoon?! Kami ang nag-aalaga sa kanila rito araw-araw! Mahirap mag-alaga ng matatanda! At para sabihin ko sa’yo, Elena, wala kang karapatang sumigaw sa bahay na ‘to dahil amin na ang bahay at lupang ito! May Deed of Sale kami!“
Isang mapait na ngisi ang gumuhit sa aking mga labi. “Ang Deed of Sale na nakuha niyo sa panlilinlang? Ang dokumentong pinapirmahan niyo gamit ang thumbmark sa ilalim ng pagkukunwaring ayuda para sa senior citizens?!“
Bago pa man makasagot si Shirley, bumukas ang pinto ng sala. Pumasok ang tatlong unipormadong pulis kasama si Kapitan Rodriguez ng aming barangay at si Atty. Mendoza, isang kilalang public attorney sa aming bayan na tinawagan ko kaninang madaling araw bago sumikat ang araw.
“Ano’ng ibig sabihin nito?!” gulat na sigaw ni Shirley habang umatras palapit kay Victor.
Lumapit si Atty. Mendoza bitbit ang makapal na folder. “Ginoong Victor at Ginang Shirley, naririto kami upang magsilbi ng pormal na reklamo at Notice of Eviction. May hawak kaming ebidensya ng Falsification of Public Documents, Estafa sa pamamagitan ng panlilinlang sa donasyon at padala, at paglabag sa Republic Act 9994 o ang Expanded Senior Citizens Act of 2010 dahil sa tahasang pang-aabuso, pananakit sa emosyon, at pagpapabaya sa mga nakatatanda.“
Nanginig ang mga tuhod ni Victor. Napaluhod siya sa sahig habang nakatingin sa akin at kina Nanay at Tatay. “Elena… Kuya mo ako! Patawarin mo ako! Si Shirley lang ang may pakana nito! Siya ang nagpumilit na gamitin natin ang pera para sa mga luho niya!”
“Walanghiya ka, Victor! Dinamay mo pa ako!” bulyaw ni Shirley sabay sampal sa kanyang asawa. Sa harap ng mga pulis, barangay kapitan, at mga kapitbahay na nagsimula nang mag-usisa sa labas ng bakod, nagsimulang magsisihan at mag-away ang dalawa tulad ng mga ulupong na nagkakagatan sa iisang hukay.
Lumapit si Tatay Tomas kay Victor. Kahit payat at nanghihina, may matatag na dignidad na muling sumilay sa kanyang mga mata.
“Victor, anak ko…” basag ang boses ni Tatay Tomas. “Ibinigay ko sa’yo ang lahat. Ipinatayo ko ang bahay na ito para magkaroon kayo ng masisilungan. Pero itinuring mo kaming hayop ng asawa mo sa sarili naming tahanan. Wala akong anak na demonyo. Simula sa araw na ito, itinatakwil na kita bilang anak.”
Bumaling ako sa mga pulis at kay Kapitan. “Kapitan, paalisin na po sila sa pamamahay na ito. Ngayon din.”
Wala nang nagawa sina Victor at Shirley. Sa ilalim ng mahigpit na bantay ng mga opisyal ng barangay at pulisya, pinag-impake sila ng kanilang mga personal na damit lamang. Lahat ng mamahaling kagamitan, telebisyon, at motorsiklong binili gamit ang perang ipinadala ko para sa mga magulang ko ay kinumpiska bilang bahagi ng isasampang kasong sibil para sa danyos perwisyo.
Iyak nang iyak si Victor habang kinakaladkad palabas ng gate, humihingi ng tawad at lumuluhod sa harap ni Nanay Rosa. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi na nagpalinlang si Nanay; ibinaling niya ang kanyang mukha at mahigpit na hinawakan ang aking kamay.
Nang tuluyang maisara ang gate at mawala ang mga mapang-abusong nilalang sa aming bakuran, parang gumaan ang hangin sa buong kabahayan.
Inalalayan ko sina Tatay at Nanay pabalik sa itaas, sa malaking master bedroom na may maaliwalas na bintana kung saan sumisikat ang umagang araw. Inilapag ko ang kanilang mga gamit sa malambot na kama.
“Elena, paano ka na? Babalik ka pa ba sa Maynila?” nagaalalang tanong ni Nanay habang hinahaplos ang aking buhok.
Ngumiti ako nang buong puso at umiling. “Hindi na po ako aalis, Nay. Nag-apply na ako ng remote work kagabi sa kompanya ko, at pinayagan akong magtrabaho online dito sa probinsya bilang Senior Financial Analyst. Mula ngayon, ako mismo ang magluluto para sa inyo. Ako ang mag-aalaga sa inyo. Hinding-hindi na kayo magbabayad para sa sarili ninyong hapunan kailanman.“
Niyakap ako nina Tatay Tomas at Nanay Rosa. Sa unang pagkakataon matapos ang tatlong taong dilim at pagtitiis, narinig ko muli ang payapang paghinga at masayang pagtawa ng aking mga magulang sa loob ng tahanang itinayo ng pag-ibig, katarungan, at katotohanan.