Part 3
Hindi na hinintay ni Ricky na sumapit ang umaga. Agad siyang tumakbo palabas ng bahay, lumabas sa likod kung nasaan ang kulungan, habang si Sarah ay sumunod sa kanya habang yakap-yakap si Gio.
Nang marinig ni Max ang pagbukas ng pinto, umatras ito sa pinakasulok ng cage, nakayuko pa rin ang ulo, nanginginig ang buong katawan, at handang tanggapin ang isa pang hampas o galit mula sa kanyang amo. Wala itong ginawang masama, ngunit handa itong magtiis para sa pamilyang itinuring nitong sarili.
—Max… —basag ang boses ni Ricky nang buksan niya ang tarangkahan ng cage. —Max, patawarin mo ako… Diyos ko, patawarin mo ako, boy…
Lumuhod si Ricky sa damuhan, kahit may putik, at iniunat ang kanyang mga kamay. Si Sarah, na umiiyak nang sobsob, ay lumapit din kasama si Gio.
Sa simula, medyo nag-atubili si Max. Dahan-dahan itong umabante, inaamoy ang kamay ni Ricky. Nang maramdaman nito ang panginginig ng boses ng kanyang amo at ang paghimod ng mga kamay nito sa kanyang ulo, nawala ang takot at nanginginig nitong katawan. Agad itong sumalampak, dumikit kay Ricky, at dila nang dila sa mukha ng lalaki, tila ipinapakita na patawad na nito ang lahat.
—Sinaktan kita… pinalo kita… —humahagulgol na sabi ni Ricky habang kayakap ang malaking Golden Retriever. —Ikaw pa naman ang nagligtas sa anak natin… kung hindi dahil sa iyo, baka nawalan na kami ng anak ngayong gabi.
Agad na tumawag si Sarah ng electrician kinabukasan upang ayusin ang kable sa kwarto. Nalaman nilang may depekto sa saksakan na nagdulot ng short circuit, at kung hindi dahil sa mabilis na pagresponde at katalinuhan ni Max, ang buong bahay ay natupok na ng apoy.
Makalipas ang ilang araw, naging paboritong paksa sa kanilang komunidad ang kwento ng katapatan ni Max. Hindi na binanggit kailanman nina Ricky at Sarah ang salitang “euthanize.” Sa halip, si Max ay ginantimpalaan ng mga espesyal na pagkain, mga bagong laruan, at isang malambot na higaan sa loob mismo ng kwarto ng mag-asawa — malapit sa crib ni Baby Gio.
Si Baby Gio, habang lumalaki, ay naging matalik na kaibigan ang aso. Madalas silang magkasamang maglaro sa hardin, kung saan si Max ay nagsisilbing tagapagtanggol at guwardiya ng bata sa bawat sandali.
Para kina Ricky at Sarah, natutunan nila ang isang napakahalagang leksyon sa buhay: Huwag kailanman magpadalos-dalos sa paghatol nang hindi muna inaalam ang buong katotohanan. Ang pagmamahal, katapatan, at sakripisyo ay minsan nagtatago sa mga anyo na hindi agad natin naiintindihan sa unang tingin.
At sa bawat paglubog ng araw, habang pinapanood nila si Max na payapang natutulog sa tabi ng higaan ng kanilang anak, alam nilang ang pinakamagandang desisyon na ginawa nila sa kanilang buhay ay ang pagbibigay ng pangalawang pagkakataon sa isang tapat na kaibigan na nagligtas sa kanilang pamilya mula sa bingit ng kamatayan.