Part 3
“Hindi ganoon ang iniisip ko?!” sigaw ko na umalingawngaw sa buong bakuran. Nilingon ko si Tita Ising at Belinda na ngayon ay tikom na ang mga bibig at walang masabi. “Anim na taon akong nagpapadala ng dalawang daang libo kada buwan para ipang-alaga kay Kuya! Para sa pagkain niya, sa private nurse, sa maayos na kwarto! Tapos dito ninyo siya itinapon sa isang kulungan habang kayo ay nagpapakasasa sa mansyong binili ko?!”
Hindi nakaimik si Belinda. Nagsimulang humagulgol si Tita Ising, hindi dahil sa pagsisisi, kundi dahil alam niyang tapos na ang malaking sustento at ang maginhawa nilang buhay.
“Walang hiya kayo!” patuloy ko. “Binigyan ko kayo ng magandang buhay para tulungan ang kuya ko, pero ginawa ninyong alipin at hayop ang taong nagpakain sa akin! Humanda kayo. Ipakukulong ko kayong mag-ina!”
Agad kong tinawagan ang aking abogado sa Maynila pati na ang mga pulis sa lokal na presinto. Wala pang isang oras, dumating ang mga pulis at dinala sina Tita Ising at Belinda upang sampahan ng mga kasong abandonment, abuse of an elderly, estafa, at qualified theft. Lahat ng mga ari-arian, ang magarang bahay, at mga sasakyan na binili ko mula sa ipinadala kong pera ay ipinag-utos ko ring i-freeze ng korte upang maibalik sa amin.
Makalipas ang ilang araw ng pag-aasikaso sa ospital, unti-unting bumuti ang kalusugan ni Kuya Ramon. Bagamat nanatiling mahina ang kanyang katawan dahil sa katandaan at kapabayaan noon, ligtas na siya.
Ngayon, nakatira na kami sa isang maganda, tahimik, at maaliwalas na bahay sa Tagaytay. Walang mga estatwa ng leon o gintong pinto, ngunit sariwa ang hangin, may malawak na hardin, at may propesyonal na tagapag-alaga na tunay na nagmamahal at nag-aatubili sa kanyang kapakanan.
Isang hapon, habang nakatayo ako sa balkinaje habang umiinom ng tsaa at pinapanood si Kuya Ramon na nakaupo sa kanyang tapat na tumba-tumba habang pinapaypayan ng sariwang simoy ng hangin, lumapit siya sa akin. Iniabot niya ang isang lumang sobre na medyo lukot.
“Ano ito, Kuya?” tanong ko habang nakangiti.
“Ibinigay sa akin ng nanay natin noon bago siya pumanaw,” mahinang wika ni Kuya Ramon. “Sabi niya, ibigay ko lang sa’yo kapag nagtagumpay ka na at kapag nakita ko na ang ngiti sa mga labi mo.”
Binuksan ko ang sobre. Mayroon itong lumang papel at isang maliit na susi. Sa sulat, nakasulat ang mga katagang: “Anak, kahit walang-wala kami, ang tagumpay mo ang pinakamalaking yaman namin ng Kuya Ramon mo.”
Niyakap ko si Kuya Ramon nang mahigpit. Walang halaga sa mundo ang makakapantay sa pagmamahal at sakripisyo na ibinigay niya sa akin. Ang labindalawang taon ng pagtitiis niya sa hirap ay sinuklian ko hindi lamang ng pera, kundi ng buong-pusong pag-aaruga hanggang sa dulo ng kanyang buhay.
Isang tanong para sa iyo: Kung ikaw ang nasa posisyon ni Clara na nakitang ang pinagkakatiwalaan mong kamag-anak ay ginawang miserable ang buhay ng iyong mahal sa buhay kapalit ng iyong perang ipinadala, paano mo sila mapaparusahan nang naaayon sa batas?