Part 3
Ilang oras ang lumipas, lumapag ang eroplano sa Mactan-Cebu International Airport. Suot ang kanyang pinakamalinis at pinakapormal na damit, tahimik na naglakad si Aira papasok sa malaking lobby ng Palanca Grand Hotel sa Cebu—isa sa pinakamataas na uri ng hotel sa rehiyon, na pagmamay-ari rin pala ng pamilya ng nag-iimbentong bilyonaryo.
Nang makarating siya sa front desk para sa kanyang interview, napansin niya ang pag-aalinlangan sa mga mata ng HR manager nang makita ang kanyang resume. Marami kasing nag-aapply na mas may karanasan at nagtapos sa mas malalaking unibersidad. Ngunit bago pa man masabi ng manager na hindi siya ang napili, kinuha ni Aira ang maliit na calling card na ibinigay ni Don Rafael at inilagay ito sa ibabaw ng lamesa.
Nanlaki ang mga mata ng HR manager nang mabasa ang pirma at ang maliit na logo sa likod ng card. Agad itong tumayo, nagpasalamat, at tinawag ang pangunahing tagapamahala ng hotel.
Ang interview na inakala niyang magiging mahirap at puno ng kaba ay naging isang madaling pagpapatunay ng kanyang husay, talino, at wagas na ugali. Dahil sa rekomendasyon at sa kwento kung paano siya nagpakita ng malasakit sa isang matanda sa kabila ng panganib na maiwan ng flight, labis siyang hinangaan ng mga namamahala sa hotel.
Makalipas lamang ang tatlong araw, habang siya ay nasa isang simpleng tinutuluyan sa Cebu, natanggap niya ang tawag na nagpabago sa buhay ng kanyang pamilya.
“Congratulations, Ms. Aira Reyes. Tanggap na po kayo bilang Front Desk Supervisor ng Palanca Grand Hotel,” ang masayang balita sa kabilang linya.
Napaluhod si Aira sa sahig habang umiiyak sa sobrang ligaya. Agad niyang tinawagan ang kanyang nakabata kapatid sa Maynila upang sabihin ang magandang balita: may pambayad na sila sa tuition, may panggastos na sa araw-araw, at higit sa lahat, ligtas na ang kanilang kinabukasan.
Pagbalik ni Aira sa Maynila pagkalipas ng ilang linggo para simulan ang kanyang mga dokumento, dumaan muna siya sa punong tanggapan ng Philippine Airways upang magpasalamat muli kay Don Rafael. Kahit sandali lang silang nagkausap, hinding-hindi niya malilimutan ang aral ng araw na iyon: ang kabutihan ng puso ay hindi kailanman nawawalan ng gantimpala, at kung minsan, ang mga taong tinutulungan natin sa gitna ng ating sariling problema ay ang mismong mga anghel na magbubukas ng pinto ng ating mga pangarap.