Part 3: Ang Pagtatapos ng Bangungot at Simula ng Liwanag
Agad na pinatawag ni Donya Corazon ang kanyang mga pribadong tagapagbantay at dinala ang kambal sa pinakamahusay na ospital sa lungsod para sa agarang medikal na pagsusuri. Doon ay kinumpirma ng DNA test ang hindi na mapasusubaliang katotohanan: sina Bato at Pato ay sina Lucas at Mateo, ang mga nawawalang tagapagmana ng imperyo ng shipping lines.
Ang balita ay mabilis na kumalat sa buong bansa. Ang sindikatong nag-ampon o kumupkop sa kanila nang sapilitan ay tinugis ng mga pulis sa tulong ng mga awtoridad at ipinakulong. Ang mga taong dating tumingin sa kambal nang may pandidiri ay ngayo’y yumuyuko na sa kanila.
Ngunit para kay Donya Corazon, ang pera at kapangyarihan ay wala nang halaga kumpara sa hapunan na ginawa nila sa kanilang mansiyon pagkalipas ng isang linggo.
Walang mamahaling steak o imported na alak ang inihanda sa gabing iyon. Sa halip, nakaupo sila sa simpleng mahabang mesa kung saan mayroong pritong manok, mainit na kanaw na sabaw, at mga pagkaing paborito ng mga bata noong maliliit pa sila. Si Corazon ay nakaupo sa gitna ng kambal, hawak ang mga kamay nila na mayroon nang mga sugat na gumagaling.
“Mama, natatakot po kaming baka managinip lang kami,” sabi ni Lucas habang nakatingin sa paligid ng malaking bahay.
Ngumiti si Corazon, habang pumapatak ang mga luha ng kaligayahan sa kanyang mga mata. Hinalikan niya ang ulo ng bawat isa sa kanila. “Hindi na ito panaginip, mga anak ko. Tapos na ang bangungot. Nandito na si Mama, at hinding-hindi ko na kayo pababayaan kailanman.”
Sa huli, ang isang simpleng paglapit ng dalawang pulubing gutom sa isang mamahaling restaurant ay hindi lamang nagdala ng pagkain sa kanilang sikmura, kundi nagbalik din sa isang ina ng kanyang nawalang kaluluwa. Ang yaman ay maaaring mawala at maibalik, ngunit ang pagmamahal ng isang ina ay nananatiling matatag sa kabila ng sampung taon ng kadiliman.