Part 3
Tumahimik ang buong paligid. Ang tanging naririnig lamang ay ang malakas na pag-ulan sa labas at ang mabilis na kabog ng aking dibdib.
Dahan-dahang binitawan ni Miguel ang kanyang maleta. Ang kaninang kalmado niyang mukha ay napalitan ng isang mapanganib at nakakatakot na ngiti.
“Bakit mo binuksan yan, Ana?” tanong niya, mababa at malamig ang boses. “Sabi ko naman sa iyo, huwag mong pakialaman ang mga gamit ko.”
Umatras ako palayo sa kanya, nanginginig ang mga kamay habang hawak pa rin ang mga ebidensya. “Hayop ka, Miguel! Sinong Carla ito? At ano ang mga ito?! Ibinenta mo ang kumpanya mo, at ginamit mo pa ang bahay nating ito para pagtaguan ng mga ebidensya mo?!”
“Dahil matalino ka, Ana,” seryosong sagot niya habang humakbang palapit sa akin. “Masyado kang mausisa. Binigyan kita ng magandang buhay, hindi ba? Pero pinili mong sirain ang lahat.”
Nang makita kong lumalapit siya nang may masamang balak, mabilis akong tumakbo patungo sa pintuan ng kwarto. Ngunit mas mabilis siya. Hinigit niya ako sa braso at itinulak sa dingding.
Nanikip ang dibdib ko sa takot. Alam ko sa sandaling iyon na hindi na ang lalaking pinakasalan ko ang nasa harapan ko—kundi isang desperadong kriminal na handang gumawa ng kahit ano para maitago ang kanyang sikreto.
“Huwag kang lalaban, Ana,” bulong niya habang inilalagay ang isang kamay sa kanyang bulsa kung saan may kinuha siyang maliit na bagay.
Ngunit bago pa man siya makagalaw, narinig namin ang malakas na katok sa pinto sa labas, sinundan ng malakas na sigaw:
“Police! Buksan ang pinto! May warrant kami para sa pag-aresto kay Miguel Santos!”
Nanlaki ang mga mata ni Miguel. Lumingon siya sa pinto, at sa sandaling iyon ng kanyang pagkaabala, buong lakas ko siyang sinipa sa tiyan at tinulak palayo. Tumakbo ako patungo sa pinto at binuksan ito.
Mga pulis ang sumalubong sa akin, kasama ang ilang opisyal mula sa kumpanya ni Miguel na nakipagtulungan sa mga awtoridad matapos madiskubre ang anomalya sa kanilang mga inventory.
Agad na pumasok ang mga pulis at pinosasan si Miguel habang nagpupumiglas ito. Habang inilalabas siya ng bahay, lumingon siya sa akin nang may galit sa mga mata—isang tingin na hinding-hindi ko malilimutan habang buhay.
Napatuhod ako sa sahig habang pinapanood siyang dalhin ng mga pulis. Ang mabahong amoy ng kutson ay unti-unting nawala sa hangin, ngunit ang takot at sakit ay nanatili. Gayunpaman, sa wakas ay nakahinga na rin ako nang maluwag—dahil tapos na ang bangungot, at lilitaw na ang katotohanan.