Part 3
Bago pa man makapagsalita si Elena, kinuha nito sa ilalim ng unan ang lumang kahon at inilapag sa harap ng Donya. Pagbukas ni Donya Cecilia, bumungad ang kapares na antigong singsing na may pulang bato, pati na ang lumang birth certificate at ang damit na isinuot ng kanyang sanggol noong araw na mawala ito.
Umiiyak na umamin si Elena. Labintatlong taon na ang nakalilipas, isa siya sa mga kasambahay sa mansyon na pilit tinanggal dahil sa maling paratang ng isang taong inggit sa kanya. Sa matinding galit at hangaring makapaghiganti, kinuha niya ang sanggol habang natutulog ang mga magulang nito. Ngunit habang lumilipas ang mga araw, itinuring na rin niya itong parang tunay na anak at pinalaki nang maayos kahit sa karalitaan, lalo na nang magkasakit siya nang malubha.
“Matagal na kitang pinatawad, Elena, dahil sa pagpapalaki mo sa aking anak,” wika ni Donya Cecilia habang nakatingin sa batang babae na ngayon ay yakap-yakap na niya nang mahigpit. “Ngunit kailangan mong panagutan ang batas.”
Makalipas ang ilang buwan, nakulong si Elena sa salang kidnapping, ngunit binigyan pa rin ito ng tulong medikal ni Donya Cecilia ayon na rin sa pakiusap ng kanyang anak.
Ang batang naglalakad noon sa kalye upang magbenta ng sampaguita ay opisyal nang kinilala bilang si Isabella Cecilia—ang nag-iisang tagapagmana ng buong imperyo. Sa wakas, pagkatapos ng labintatlong taon ng pagluluksa, napuno muli ng tunay na tawa at pagmamahal ang mansyon ni Donya Cecilia, patunay na ang tadhana ay may sariling paraan upang pagtagpuin ang mga pusong pinaghiwalay ng tadhana.