Bahagi 3

Hindi nagtagal, napuno ng pulang ilaw ng mga sasakyan ng pulisya at ambulansya ang labas ng mansyon.

Pumasok ang mga tauhan ng SOCO (Scene of the Crime Operatives) kasama ang mga imbestigador. Hindi na kinailangang magpaliwanag pa ni Andrea; ang buong bahay ay isang malinaw na museo ng krimen.

Sa kusina, natagpuan ng mga forensic investigator ang basurahan kung saan nakatago ang mga resibo ng libo-libong pisong grocery na hindi kailanman nakarating sa aking tiyan. Sa halip, sa ilalim ng lababo, nakita nila ang mga kahon ng imported chocolates, mga de-latang baka, at mamahaling gatas na maingat na nakaimpake sa mga balikbayan box na may pangalan ng kamag-anak ni Maribel sa probinsya.

Nang suriin ng medico-legal ang aking katawan, hindi mapigilan ng doktor na mapailing sa galit.

“Matinding malnutrisyon, dehydration, at septic shock dahil sa matagalang pagpapabaya,” pahayag ng doktor kay Andrea at sa mga pulis. “Ang tiyan ng bata ay walang laman maliban sa kaunting tubig at ilang hibla ng gulay. May mga lumang pasa rin sa kaniyang mga hita at likod na pilit itinago.”

Nang marinig ito, muling nagwala si Maribel habang pinoposasan ng mga pulis. “Wala kayong ebidensya! Hindi ako ang pumatay sa kaniya! Kusa siyang nagkasakit! Inalagaan ko siya!”

Ngunit lumapit si Andrea. Walang bakas ng luha sa kaniyang mga mata ngayon; ang tanging naroroon ay ang poot ng isang inang nawalan ng lahat. Inilabas niya ang hard drive na naglalaman ng mga audio recording, pati na rin ang mga screenshot ng kaniyang bank transfer kung saan daan-daang libong piso ang ipinapadala niya buwan-buwan para sa aking pagkain at gamot.

“Lahat ng ebidensya ay nasa kamay na ng pulisya, Maribel,” mariing sabi ni Andrea. “Hindi ka lang haharap sa kasong Child Abuse at Qualified Theft. Sasampahan kita ng Murder with Extreme Cruelty. Sisiguraduhin kong sa kulungan ka na mamamatay, at walang piyansang makakapagpalabas sa iyo.”

Maging si Jessa, bagamat menor de edad, ay kinuha ng Department of Social Welfare and Development (DSWD) para sa kaukulang imbestigasyon at rehabilitasyon matapos mapatunayang nakinabang at naging kasabwat sa pambubully at pagnanakaw ng aking mga gamit.

Nang mailabas ng mga pulis si Maribel na nagsisisigaw at nagmamakaawa, naiwan ang katahimikan sa loob ng bahay.

Dinala ang aking katawan sa isang kilalang punerarya sa Taguig.

Sa loob ng apat na araw ng burol, hindi umalis si Andrea sa tabi ng aking puting kabaong. Hindi siya natulog, hindi siya kumain. Dumating ang kaniyang mga business partners, ang mga board members ng kaniyang kumpanya, at mga kamag-anak upang magpaabot ng pakikiramay. Lahat sila ay nag-alok ng tulong, nagpadala ng magagarang bulaklak, at nagsabing maging matatag siya.

Ngunit para kay Andrea, ang bawat salita ng pakikiramay ay parang lason na pumapatak sa kaniyang sugat.

Isang gabi, nang umalis na ang mga bisita at naiwan siyang mag-isa sa chapel, lumapit siya sa salamin ng kabaong. Hinaplos niya ang salamin kung saan nakahimlay ang aking mukha—na ngayon ay binusbusan ng makeup para magmukhang mapayapa at may kulay, suot ang paborito kong puting bistida na may burdang paru-paro.

“Patawarin mo ako, Mika…” humagulgol si Andrea, isinubsob ang kaniyang mukha sa salamin. “Ang yabang ng mama mo. Akala ko kapag binigyan kita ng magandang bahay, ng maraming pera, ng imported na mga gamit, magiging masaya ka na. Akala ko ginagawa ko ang lahat para sa kinabukasan mo…”

Nakatayo ako sa tabi niya, nakatingin sa kaniyang pagdurusa.

“Hindi pala pera ang kailangan mo,” patuloy niya, basag na basag ang boses. “Oras ko lang. Pagmamahal ko lang. Noong sinabi mong gutom ka, hindi pagkain ang tanging hinihingi mo… hinihingi mo ang presensya ko. Pero anong ginawa ko? Tinawag kitang sinungaling. Pinaniwalaan ko ang iba kaysa sa sarili kong dugo.”

Bumagsak si Andrea sa kaniyang mga tuhod, hawak ang dibdib na tila hindi na makahinga sa tindi ng sakit ng pagsisisi. “Kung pwede lang… kung pwede lang na ako na lang ang kumuha ng lugar mo diyan. Mika, kunin mo na lang si Mama…”

Lumapit ako sa kaniya. Sa sandaling iyon, naramdaman ko ang kakaibang liwanag sa aking paligid. Hindi na ako nakakaramdam ng gutom. Hindi na masakit ang aking tiyan. Wala na ang lamig ng sahig.

Yumukod ako at inilapat ang aking maliliit na multong mga kamay sa kaniyang mga basang pisngi.

Sa unang pagkakataon mula nang ako ay pumanaw, naramdaman ni Andrea ang isang banayad at pamilyar na init. Tumigil ang kaniyang pag-iyak. Tumingala siya, nanlalaki ang mga mata, nakatingin sa hangin sa tapat ng kaniyang mukha.

“Mika?” bulong niya.

“Mama,” sabi ko, kahit alam kong sa puso na lang niya maririnig ang aking boses. “Huwag ka na pong umiyak. Hindi na po masakit ang tiyan ko. Hindi na po ako gutom. Masarap na po ang tulog ko.”

Bumagsak ang panibagong luha sa mga mata ni Andrea, ngunit hindi na ito luha ng takot kundi ng pait at pamamaalam.

“Patawarin mo si Mama, anak ko…”

“Pinapatawad na kita, Mama. Matagal na kitang pinatawad. Pero magpakatatag ka po. Huwag mong pababayaan ang sarili mo.”

Isang banayad na simoy ng hangin ang dumaan sa chapel, nagpagalaw sa mga puting rosas sa paligid ng kabaong, at ang mabigat na paninikip sa dibdib ni Andrea ay unti-unting gumaan, napalitan ng tahimik na kapayapaan. Alam niyang sa kabila ng lahat ng kaniyang naging pagkukulang, nandoon pa rin ang walang kondisyong pagmamahal ng kaniyang anak.

Matapos ang libing, hindi na bumalik si Andrea sa kaniyang dating buhay.

Nagbitiw siya bilang CEO ng logistics company. Ibinenta niya ang kaniyang mga shares at ang malaking mansyon kung saan naganap ang bangungot ng aking buhay. Gamit ang kaniyang bilyong kayamanan, itinatag niya ang Mika Reyes Foundation—isang organisasyong nakatutok sa pagsagip at pagprotekta sa mga batang biktima ng pang-aabuso, malnutrisyon, at pagpapabaya ng mga tagapag-alaga.

Nagtayo siya ng mga libreng feeding center sa mga pinakamahihirap na komunidad, at nagtatag ng isang 24/7 hotline para sa mga batang humihingi ng tulong laban sa pang-aabuso sa loob ng tahanan. Mismong si Andrea ang naglilibot sa mga shelter, personal na nagpapakain sa mga bata, at tinitiyak na walang batang matutulog nang kumakalam ang sikmura.

Samantala, naging mabilis ang hatol ng korte kay Maribel Santos. Dahil sa matitibay na ebidensya mula sa smart server at testimonya ng mga doktor, nahatulan siya ng Reclusion Perpetua—habambuhay na pagkabilanggo nang walang posibilidad ng parole. Sa loob ng Correctional Institution for Women, walang nagpakita ng awa sa kaniya; bawat araw ng kaniyang buhay sa likod ng rehas ay naging paalala ng kaniyang kasakiman at kawalang-puso.

Makalipas ang limang taon, sa anibersaryo ng aking pagpanaw, pumunta si Andrea sa aking puntod sa Manila Memorial Park.

May dala siyang isang pumpon ng puting tulips at isang maliit na plato ng mainit na nilagang baka—ang pagkaing ipinagkait sa akin noon.

Inilapag niya ang bulaklak at marahang hinaplos ang marmol na lapida kung saan nakaukit ang aking pangalan:

MIKA REYES

Anghel na Nagturo sa Mundo na Makinig sa Hinaing ng mga Bata.

Naupo si Andrea sa damuhan sa tabi ng aking puntod, nakangiti habang may luhang nagniningning sa kaniyang mga mata.

“Kumusta ka na diyan, Mika?” bulong niya sa hangin. “Marami na tayong natulungang mga bata ngayon. Walang sinuman sa kanila ang magugutom o maiiwang mag-isa tulad mo noon. Ipinapangako ko sa iyo, habang nabubuhay si Mama, ang boses mo ang magiging tanglaw ng marami.”

Mula sa itaas, sa isang lugar na punô ng liwanag at walang hanggang ligaya, nakangiti akong nakatanaw sa kaniya.

Wala na ang sakit. Wala na ang gutom.

Sa wakas, narinig na ni Mama ang aking tinig. At sa wakas, payapa na ang aking kaluluwa.